Salam salam,

Dit betekend hoi in het Indonesisch! Ze gebruiken het niet vaak omdat het Arabisch is maar ze weten wat je bedoeld.

Dit is alweer onze 14e dag hier in Indonesië, de tijd vliegt voorbij. Onze vorige blog is van een paar dagen geleden. Het kan zijn dat de vrienden/familie van Esther denken van…. Ik lees bijna alleen maar verhalen over Joshua. Nou dat klopt ook want ik heb mijn dagboek gebruikt als blog. We wilden eerst een eigen blog maken over onze dingen die we hier gedaan hebben maar we wisten niet dat we een internet café gingen. We hoorden pas een uur voordat we weggingen te horen dat we op internet konden. Aangezien Joshua digitaal zijn dagboek bijhoudt en Esther dat op papier doet, moesten we iets verzinnen. We hadden te weinig tijd om een eigen blog te maken, dus dan maar Joshua's dagboek.

Nu hebben we de blog wel zelf geschreven dus hoop dat het daarom leuker wordt.

Zondag 4 september 2011 Dag 7 Internet café

Het is gisteravond gewoon laat geworden. We lagen om 23:30 in bed. Dit is ons nieuwe record.

Toen we vanmorgen wakker werden merkten we wel dat we zo laat zijn gaan slapen. We waren niet vooruit te branden. We wilden onze brood maken maar er zat schimmel op. Dus dat konden we dus meteen weggooien! Toen we beneden kwamen zat Nienke al in ons huisje op ons te wachten. Zij is dus de nieuwe vrijwilliger. Esther kent haar van de middelbare school en heeft daar geen leuke ervaringen mee. En gelijk heeft ze want het is een achterbakse trut..(excuses). Maar genoeg over haar.

Vandaag zou Joshua Ajile gaan helpen met de vogels en Esther was met Stephan die de andere vogels deed. We hebben het gebruikelijke gedaan (eten/drinken geven, schoonmaken) en toen we daarmee klaar waren zijn Esther en ik samen met Stephan bladeren gaan zoeken in de bossen. We zochten dode bladeren voor de varkens. Ze gebruiken het als ondergrond en om te nestelen. We gebruikte het ook voor twee biggen. Die hadden nog geen naam dus Esther en ik mochten de namen verzinnen. We noemde ze Babe en Stue. Stephan vertelde ons dat hij over een 1,5 uur naar een plaatjes ging met internet. Hij vroeg of we mee wilde. Natuurlijk zeiden we ja.

Om 13:00 gingen we naar Stephan om samen met Esther, Nina, Nienke, Carola en ik naar de internet café te gaan. Dit keer stonden we met zijn 4e achterop de auto. Hard gingen we niet want de wegen zijn hier echt heel slecht. Onderweg hadden we veel bekijks van de inwoners van de dorpen. Die zien natuurlijk niet vaak 4 blanken Europeanen achterop een auto. De rit duurde ongeveer 20 minute. De naam van het plaatsje zijn we vergeten want het was veels te moeilijk te onthouden. We zijn eerst wat boodschappen gaan doen om vervolgens naar de internet café te gaan. Even de familie een berichtje gestuurd en de blog natuurlijk posten. We kwamen terug en zijn langs Barney gegaan. Het gaat steeds beter met hem. Nina is een soort moeder voor hem, Esther vind hij ook nu leuk alleen mij vind hij nog steeds een beetje eng. Hij springt nu wel vaker op me maar blijkbaar is hij bang voor mannen.

Het is 18:00 dus het is tijd voor de moslims om te bidden. Ze hebben het wederom op de luidspeaker gezet. Echt heel erg irritant. Helemaal omdat de moskee pal naast ons staat. Verder hadden we Glee gekeken en zijn daarna gaan slapen.

Maandag 5 september 2011 Dag 8 Indonesische les

Standaard procedure = wekker om 6:00, ontbijten en om 7:00 beginnen.

Vandaag was Esther mee met Usup en was Joshua mee met Asep. Usup is van de apen en vogels en Asep is van alleen de vogels. Esther ging met Usup eerst naar Dodo en Noni nadat ze de bananen in stukjes had gehakt. Dodo was weer heel aanhalig maar ik hield Noni goed in de gaten. Ik vertrouw haar niet!

We hebben hun verblijf weer lekker schoongemaakt en zijn vervolgens naar Nonong gegaan. Daar hebben we ook schoongemaakt en gevoerd. Usup ging ondertussen naar de kliniek om te kijken naar Barney. Na lang wachten kwam hij terug en zijn we weer naar Dodo en Noni gegaan. We hebben Dodo gewassen. Hij vond het erg lekker. Joshua was vandaag met Asep. Hij is van de vogels. Helaas spreekt hij niet zo goed Nederlands. Het eten bestond vandaag weer uit papaja en vogelzaad, maar als extra kregen ze kikkers. Het waren levende kikkers die we dood moesten voeren. Dus ze moesten gedood worden. Hij pakte een kikker uit de zak en smeet het op de grond. Dat is dus hier heel normaal. Ik stond met een open mond. Ik moed er aan gaan wennen maar leuk is het absoluut niet. Helemaal niet als ze nog leven. Hij gooit ze dan nog een keer op de grond. Enfin deze marteling voor de kikker en voor mij duurde niet heel lang. Na een half uur hadden we alle vogels kikkers gegeven. Na het schoonmaken van de hokken en na het eten/drinken geven zijn we ondergrond gaan zoeken voor de eieren die er lagen. We zijn dus met de Sapoe het bos in geweest om te zoeken naar ondergrond. Na dit hadden we pauze. Het eten was echt super. We hadden marinade lijst met ei en Bala-Bala (gefrituurde groente). Om 13:00 is Esther samen met Nina naar Dodo en Noni gegaan. Ze kregen vandaag een fles gevuld met fruit, siroop en water. Ze vonden het heerlijk alleen toen Dodo klaar was werd hij boos omdat hij meer wilde. Hij greep Esther's laars en wilde de camera van Nina pakken, dus zij snel eruit gegaan. Toen is Esther samen met Usup naar de Adelaar gegaan. Daar heb ik schoongemaakt.

Om 15:00 kregen we Indonesische les van Carola in het kantoor. Het was echt ontzettend leuk en leerzaam. We hebben de standaard woorden en zinnen geleerd die ze hier vaak gebruiken. Nadat zijn we naar Barney gegaan. Terwijl we op de grond zaten kregen we van Sabrina te horen dat er een gewonde Adelaar was bezorgt. Zij zou hem gaan verzorgen. We hadden afgesproken dat Esther en Nina gingen kijken bij de Adelaar en dat ik bij Barney bleef. In de hoop dat hij mij minder eng zou gaan vinden. Dat idee werkte dus niet. Hij was zo bang dat hij niet eens bij me in de buurt durfde te komen. Hij begon ontzettend te stressen wat hij al dagen niet meer had gedaan. Ik zij dus tegen hun dat dit niet ging werken dus ik ben uit de kamer gelopen en Nina is terug gegaan in de hoop dat hij dat wat rustiger zou worden. Na 10 minuten begon hij haar weer te vertrouwen want hij was zelfs bang voor haar geworden. Het was echt heel erg zielig om te zien. Volgende keer gaan we weer met z'n 3e bij hem zitten. Ondertussen kreeg Joshua een gebaar van Usup dat hij zijn kant op moest lopen. Er stond buiten Indonesische mensen die met hem op de foto wilde. Het was heel erg grappig. Daarna kwam hij terug en werd de wond van de adelaar behandeld. Het viel allemaal gelukkig mee.

We waren weer klaar voor vandaag. Het eten viel tegen maar het kan niet elke dag goed zijn.

Dinsdag 6 september 2011 Dag 9 Uitleg over de breeding project

Vandaag werken Esther en ik samen bij de vogels, alweer. Vogels blijven onze minst leuke dieren die hier zijn. Maar ja het is niet anders. Het was voor het eerst dat we met Stephan hebben samen gewerkt. We mochten al alleen werken dus dat was wel leuk. In het volière verblijf zaten alleen heel veel insecten. Hele grote bijen en hele enge spinnen. We hebben drie verschillende soorten gevonden. Om half 11 had Stephan verteld dat we uitleg kregen over het breeding project dat er is. Dus iedere volunteer moest zich bij het biggenverblijf verzamelen. Stephan die zelf Duits is probeerde in zo goed mogelijk Engels uit te leggen waar ze mee bezig zijn. Stephan is lid van een organisatie die opkomt voor de onbekendere soorten dieren. Iedere organisatie wil namelijk wel met Orang-oetangs werken, maar deze organisatie richt zich op de onbekendere. De breeding project wordt dus gefocust op varkens. Ze hebben drie verschillende soorten varkens. De normale varken, de Watervarken en de Hybride varken. Deze willen ze fokken omdat deze soorten niet meer veel voorkomen. Er wordt namelijk in het wild op ze gejaagd. De jagers gebruiken de varkens ook om met honden te vechten.

Na de pauze hebben we nog wat hokken schoongemaakt van de vogels. Om 14:00 hadden we afgesproken bij het voerhuis. We zouden wat meer te weten komen over het Rescue Center.

Stephan vertelede hoe het is begonnen en hoe het nu tot stand is gekomen. Ook vertelde hij dat het leiding geven in Indonesië totaal anders is dan Europa. Het Centre heeft een directeur maar die is er bijna nooit. Hij zorgt voor de sponsoren en hoe er op een andere manier geld in de la komt. Daaronder zijn 3 managers. Één zorgt voor het voer inkoop en de volunteers, de andere zorgt voor de financiën en de andere weer over wat anders. Stephan is ongeveer 2 jaar geleden begonnen als vrijwilliger en is daarna gebleven. Zijn vrouw Carola is meegekomen en zo zijn ze hier nog steeds. Stephan zorgt voor het fokbeleid en voor het in beslag nemen en het vrijlaten van dieren. Carola zorgt ervoor dat alle huisjes voorzien zijn en dat alles met de vrijwilligers goed geregeld is.

Ook zei hij dat het paar jaar geleden hier heel erg slecht was. Helemaal na de financiële crisis. Sponsoren bleven uit en er werd niet goed omgegaan met het geld dat ze hadden. Daarna is Willemijn gekomen. Dat kwam door haar vader. Zo begon ze haar stichting en hielp ze PPSC. Daardoor konden ze weer nieuwe dingen kopen zoals hokken en volières. Nu is Willemijn weg en moeten ze het zelf gaan doen. De structuur is er maar het moet wel zo blijven. Dat kan best lastig zijn vanwege de Indonesische mentaliteit. Hier gaat alles 3 keer zo langzaam en wordt veel werk verschoven naar morgen. Wat ook wel leuk is wat ze vertelde was dat de oprichter van dit Centre Will Smith is. Dat is die man die ik laatst op tv zijn bij De Reünie. Hij heeft ook een Centre op Sulawesie.

Toen het gesprek over was, was het alweer 16:00 dus we waren klaar voor die dag. Na lekker te hebben gedoucht heb ik onze kamer helemaal schoongemaakt. Ook beneden heb ik meteen schoongemaakt. Toen ik klaar was met alles zag ik dat onze kamer werd geterroriseerd door mieren. Ze zaten altijd al daar maar nu was het echt heel erg. Dus we vroegen aan Carola of ze een spray of zoiets had, en gelukkig had ze dat. Dus ik heb de hele deur gespoten met dat spul. De meeste gingen meteen dood, de andere vluchtte meteen weg. Nadat ik de dode mieren had opgeruimd kwam een nieuwe lading eraan. Dus we besloten nog een keer te spuiten. We hebben zowat de hele bus leeg gespoten. We hebben volgens mij duizenden mieren gedood. Vreselijke ondingen zijn het!

Ondertussen hebben we lekker gegeten en gaan we vanavond weer Glee kijken.

Woensdag 7 september 2011 Dag 10 Kookles

De mieren zijn terug gekeerd!!! Ze gingen nu richting onze tassen. Dat vonden we wat minder. Dus wat er nog in de bus zat hebben we opgemaakt. Nu hopen dat ze definitief weg blijven.

Esther en ik werkten vandaag weer samen. Dit keer bij de apen. Dus we hebben weer het standaard gedaan. Orang-oetang schoonmaken en voeren, Nanong (makaka aap) schoonmaken en voeren, de Cassowarry's voeren. Daarna hebben we een kooi klaargemaakt voor de slang die we hebben. Hij is herstellende dus hij mocht de kliniek verlaten. Daarna bananen in stukjes gehakt. Usup sneed in zijn handen dus dat was erg nasty. Daarna hadden we pauze. En ons eten bestond uit: rijst, omelet, gefrituurde tofu en zoete aardappeltjes. Erg lekker! Na de pauze hebben Esther en ik Dodo en Noni gevoerd met stukjes fruit in een fles. Daarna siroop en water erbij in gieten. Dat vinden ze heel erg lekker. Om 15:00 kregen we van onze kokkin kookles. Ze heet Maika. Ze is de schoonmoeder van Ajile, een verzorgen hier bij PPSC. We hebben ontzettend lekkere dingen gegeten. Eerst ging ze Pisang Goreng maken. Dat is gefrituurde banaan. Het is echt ontzettend makkelijk. We gaan het thuis maken. Daarna kwam Bala-Bala, gefrituurde groente. Één van ons lievelingseten. Ook dat is ontzettend simpel. We hebben de ingrediënten opgeschreven dus dat kunnen we ook dat thuis maken. We hadden daarna ook nog lekker gegeten, zijn daarna naar Barney geweest en daarna ofcourse Glee gekeken.

....

Dit was het voor zover. De dagen t/m vandaag hebben we er niet bij kunnen plaatsen omdat we net als vorige keer op het laatste moment hoorde dat we naar het internet gingen. We hopen spoedig weer een nieuwe blog te kunnen plaatsen.

Liefs,

Joshua & Esther