Hoi iedereen,

Ons volgende blog en nu vanuit een plaatsje 15 minuten vanaf Cikananga. We zijn paar dagen geleden aangekomen en hebben elke dag een dagboek bijgehouden van de dingen die we hebben gedaan. We zijn eerst begonnen in Jakarta en zijn vervolgens opgehaald vanaf het vliegveld en naar Cikananga gebracht.

Het was een lange reis maar dat zullen we in onze blog verder vertellen. Het begon op 30 augustus in Jakarta…

De dag begon voor ons allebei heel verrassend. Je wordt ineens wakker in temperaturen die je niet meer gewend bent. Het koude Nederland hebben we nu definitief ingeruild voor het warme Indonesië.

En dan word je dus wakker en speelt die vraag dan toch eindelijk in je hoofd. Een vraag die ik in Nederland al aan me had gesteld: ''waar ben je nou weer aan begonnen''. Het is toch best wennen om zover van huis te zijn in de wetenschap dat je hier nog 3,5 maand bent.

Maargoed dat gevoel ging weg naarmate ik steeds wakkerder werd. Je zit toch in Indonesië en er zijn niet veel mensen die dat ook kunnen zeggen.

We hebben die nacht zoveel gezweet omdat het heel erg warm en broeierig was. Een douche was dus heel erg welkom. Gelukkig stonden er in de badkamer zeep en shampoo want dat lag natuurlijk nog in onze tassen.

Te we klaar waren met ons ''opmaken'' zijn we gaan ontbijten. We werden ontzettend vriendelijk ontvangen en kregen al meteen een kopje thee aangeboden. Na het ontbijt zijn we terug gegaan naar onze kamer. Daar hebben we nog rustig de tijd gehad om uit te zoeken wat we die dag zouden gaan doen.

Rond 11:45 was onze taxi gearriveerd en hebben we uitgecheckt in ons hotel. Onze eerste bestemming was Sunda Kelapa, de oude haven van Jakarta. Op weg naar de haven dacht ik dat we de verkeerde kant op gingen want het enige wat ik zag was krottenwijken. Uiteindelijk zag de haven er net zo uit als de wijken, want van mooie boten was er niet te spreken. De ene boot was nog lelijker dan de andere. Gelukkig zagen we nog andere toeristen dus we wisten wel dat we goed zaten. Verder was het een troosteloos aanbeeld. We hielden het welgeteld 20 minuten vol en zijn toen rechtsomkeer gegaan. Toch nog een paar foto's gemaakt voor in het plakboek maar veel zullen het er niet worden.

We hoefden daarna niet lang te wachten op onze taxi want er werd al meteen getoeterd of we mee wilde rijden. In gebrekkig Engels van de chauffeur begreep hij gelukkig wel waar we heen wilde. We wilde namelijk naar het nationale monument van Jakarta gehete Monas. Eenmaal aangekomen bij het monument werd het als snel duidelijk dat er verder niks te beleven was. Geen winkels, geen supermarkt, helemaal niks. Alleen maar dat monument. Het was ondertussen nog steeds 30 gr + en we hadden geen water meer. Lang zijn we niet gebleven want naar een monument kijken duurt 10 minuten en dan begin ik me te vervelen. Ik had immers ontzettend dorst en wilde het liefst gewoon water.

We besloten daarom om naar een Shopping center te gaan. Gelukkig heeft Jakarta genoeg Shopping Malls dus we kozen er gewoon één uit. Het werd de Senayan Plaza, zeer mooi center. Aangekomen bij de Plaza moest ik de taxi chauffeur betalen maar hij kon geen geld wisselen. Heel handig als een taxi chauffeur niet kan wisselen. Uiteindelijk na drie keer met een mannetje gesproken te hebben die Engels kon heb ik de chauffeur kunnen betalen.

We deden één stap in de Mall en Esther en ik keken elkaar aan en we zeiden elkaar dat we hier te hele dag zouden blijven. Er was namelijk airco!!!!! Eindelijk een beetje koelte. Het maakte ons niet meer uit waar we gingen shoppen want ik vond alles prima.

Het was ondertussen 14:30 en we kregen een beetje honger. We besloten dus om te gaan eten bij Mac Donalds. Jaa……. Ik weet het. Ben je in Indonesië, ga je naar de Mac, maar ja we hadden er gewoon trek in.

Rond 16:30 besloten we om weg te gaan bij de Shopping center en op zoek te gaan naar een internet café. Wij dus vragen aan een Indo waar we een internet café konden vinden. Hij zij bij Mac Donalds om de hoek. Dus niet degene waar wij hadden gegeten want daar hadden ze geen Wi-fi, maar bij de grote Mac om de hoek. Gelukkig had ik mijn laptop mee dus kon ik lekker skypen met het thuisfront. Dat duurde niet heel lang want we moesten nog boodschappen doen en op tijd op het vliegveld zijn om onze tassen op te halen.

We zijn dus eerst boodschappen gaan doen bij Carrefour. Ook daar word je heel vriendelijk geholpen. Ze zijn blijkbaar geen toeristen gewend want ze keken ons de hele tijd aan. Ook was het ongelofelijk druk bij de kassa vanwege de laatste dag van Ramadan. Maargoed we hadden onze broodjes gekocht en drinken gehaald en waren dus klaar om naar het vliegveld te gaan. Natuurlijk een leuke prijs afgesproken met de taxichauffeur. Goedkoper naar het vliegveld gebracht worden kon niet, maar dat was ook te merken. Het was een wonder dat we heel zijn aangekomen want de auto kon elk moment uit elkaar vallen. Dat gebeurde gelukkig niet en waren we zonder kleerscheuren aangekomen. Op het vliegveld werden we vriendelijk geholpen toen we zeiden dat we onze bagage kwamen ophalen. En ja hoor… daar stonden onze tassen. Laatste papiertjes ingevuld en we konden onze tassen meenemen.

Nu is het wachten op Onno en de andere vrijwilligster die ons naar Cikananga gaat brengen.

………..

Het is 20:55 en we zouden elk moment moeten horen of de vlucht geland is van Nina- de andere vrijwilligster. Alleen hebben we Onno nog helemaal niet gezien. We wisten natuurlijk ook niet hoe hij eruit zou zien. Om 21:15 hebben we hem maar ge-sms't om te vragen waar hij was. Gelukkig stuurde hij snel een sms terug dat hij er was, en 10 minuten later troffen we elkaar samen met Nina.

Onno en zijn reisgenoot die ook op het center werkt vertelde ons dat het een lange rit zou worden omdat vandaag het einde van Ramadan was en overal gefeest werd. Voor ons geen probleem want we vonden dat gefeest wel leuk, dachten we. Maar wat we onderweg zijn tegengekomen heb ik nog nooit gezien. Allereerst rijden ze als mongolen. Italië en zelfs Turkije is hier niks bij. Overal, links en rechts kwam verkeer voorbij en was gewoon telkens wachten totdat er iets mis zou gaan. Vanwege de Ramadan was het ook ontzettend druk op de weg. Je zag wel allemaal zingende mensen die muziek maakte en vuur aanstoken, maar als je wilt rijden op een weg dan is dat erg vervelend.

Na ongeveer 2 uur rijden hebben we de reisgenoot van Onno afgezet in zijn woonplaats (nouja krottenwijk) en zijn wij doorgereden. Vanwege de Ramadan wilde de moslims de volgende dag thuis zijn bij familie. Onno zou namelijk ook naar huis gaan naar zijn familie.

Gelukkig werd het na 3 uur rijden rustiger op de weg en kon ik opgelucht ademhalen, dacht ik!

We reden namelijk de bergen in met hele scherpen bochten. Het was dus telkens vechten tegen de misselijkheid. Esther werd te misselijk dus moesten we even stoppen. Vervolgens ging het weer beter met haar dus konden we doorrijden. Onno had ons al verteld dat Cikananga afgelegen lag maar dit sloeg echt alles. We verlieten de 'normale' weg en kwamen op een weg terrecht dat je niet eens een weg mag noemen. Overal gaten in de weg, dus het leek meer op een safari tocht. Dit duurde ongeveer 45 minuten en toen waren we eindelijk aangekomen in Cikananga. Nina werd afgezet in haar huisje en wij werden naar de guest house gebracht. Het huisje zag er prima uit maar je bent natuurlijk Nederland gewend dus het zal even wennen worden.

Ik heb snel de klamboe opgehangen en hebben geprobeerd te slapen. Dat was wel moeilijk want op de achtergrond hoorde we alleen maar mensen Allah Akbar zingen. Gelukkig waren we te moe om ons daaraan te ergeren dus we vielen snel in slaap. We gaan nu lekker slapen en morgen hebben we een introdag om in ieder geval de omgeving te kijken.

Woensdag 31 augustus 2011 Dag 3 Intro dag

En dan word je wakker en zit je gewoon in de middle of nowhere. In ons kamer is het heel erg heet maar buiten is het koeler, heel raar. Het wordt maar eens tijd om onze badkamer te gaan bekijken. Dat hadden we natuurlijk vannacht niet kunnen doen, daar waren we te moe voor.

Als je naar Indonesische begrippen gaat kijken dan is het hier netjes maar toch denk je waar je in godsnaam terecht bent gekomen. De wastafel is redelijk schoon, we moeten hangen om naar de WC te gaan en onze douche is een bak met water dat we over ons heen moeten gooien.

Niet bepaald wat we in Nederland hebben. Maargoed we moeten ons natuurlijk gewoon wassen dus ik heb al meteen gedoucht. Het was ontzettend koud maar na een tijdje wen je er wel aan. Het is gewoon niet anders! Ik ben nog niet naar de WC gegaan dus dat avontuur zal ik morgen wel krijgen.

Ondertussen is het half 2 en gaan we op zoek naar Carola, die ons een rondleiding zou gaan geven.

We hebben het park grotendeels rondgelopen en het nog groter dan ik had gedacht. Zoveel ruimte voor de dieren, het is echt ongelofelijk. Verder dan de rondleiding hebben we vandaag niet gedaan. Alle keepers (verzorgers) hadden een vrije dag genomen vanwege Ramadan dus alleen Stephan en nog een andere man waren er. Na de rondleiding zijn we terug gegaan naar onze kamer. Daar stond onze eten klaar die een dorps vrouw gemaakt had. Het eten was heerlijk. Natuurlijk rijst met andere dingetjes en kip. Hmmm lekker hoor. Ondertussen was het al 5 uur en gingen we lekker buiten zitten met Nina en keken we naar het uitzicht. Dat was ontzettend mooi, daar ga ik nog foto's van maken.

Het word wel heel snel donker in Indonesië dus om half 7 kon je niks zien. Nina de andere vrijwilligster sliep in haar eentje in het andere huis. Ze voelde zich daar niet heel erg op haar gemak dus ze slaapt nu in ons huisje. We hebben toch nog genoeg plek. Maar ze moest natuurlijk wel haar kleding pakken dus besloten Esther en ik haar te helpen en kwam mijn zaklamp goed van pas. Het was pikkendonker en al die kleine voetpaden, met overal dieren die in het gras lagen was dit ons zoveelste avontuur.

We hebben vanavond een lekkere hangavond gehad (zoals elke avond gaat gebeuren denk ik=P) en morgen gaan we denk ik beginnen. O ja, we hadden nog een aangename gast in ons kamer toen we wilde slapen. Op het plafond liep een gekko, heel fijn natuurlijk als je wilt slapen. We hadden ons bed dan wel helemaal beveiligd maar toch is het geen prettig idee om dat ding in je kamer te hebben. We gaan dus nu maar proberen te slapen.

Donderdag 1 september 2011 Dag 4 Eerste werkdag

De wekker gaat om 6 uur en de dag is begonnen. We worden verwacht om 7 uur bij het voerhuis. Daar krijg je te horen met welke keeper je die dag gaat meelopen. Allereerst gaan we natuurlijk douchen in onze super de luxe badkamer. Gelukkig zijn er minder mieren dan die dag ervoor. Het klinkt raar maar deze douche begint echt snel te wennen. Helemaal als je het bloedheet hebt. Of het veel zin heeft dat betwijfel ik omdat je direct weer zweet als je een stap buiten zet. Maar dat maakt niet uit, het is verfrissend en anders dus we passen ons gewoon aan. Even nog mijn tandenpoetsen en een broodje eten en we kunnen aan de slag. We komen Carola tegen die pal naast ons woont en samen met haar lopen we naar het werkhuisje. Er zouden vandaag 3 keepers zijn met Stephan erbij, onze Duitse vriend. In het werkhuisje stond een lijst met wie je de komende weken gaan meelopen. Je loopt bijna elke dag met iemand anders mee omdat iedereen andere dieren onder zijn hoede heeft. Vandaag, de eerste dag liep ik mee met Asep. Hij ging over alle soorten vogels. Mijn eerste taak was de papaja snijden voor de vogels. Vervolgens liepen we naar de volières en probeerde Asep is zo goed mogelijk Engels uit te leggen wat de bedoeling was. Ik verstond er natuurlijk niks van maar met handgebaren en een paar stopwoordjes kwamen we er uit! Ik moest de vogels voeren met papaja en vogelzaad en Asep maakte het water schoon. Na het voeren gingen we de kooien schoonmaken. Dat deden we met een borstel en een Sapoe. De borstel gebruikte je om de poep van het hout af te halen en de Sapoe om het pad schoon te vegen. Het was ondertussen behoorlijk warm geworden en mijn hele lichaam was onder het zweet. Ik had vandaag mijn lenzen niet in dus mijn bril was helemaal nat geworden van het zweet dat erop viel. Ondertussen moet je blijven drinken natuurlijk dus ik vulde mijn flesje water elke keer weer. Asep was natuurlijk gewend aan dit weer, want ik heb geen drupje zweet gezien en ik heb hem ook niet zien drinken. Het lijkt onmenselijk. Na het schoonmaken van de volière zijn we het pad gaan vegen. Dat deden we dus met de Sapoe. Ondertussen vliegen de raarste insecten je voorbij en loop te telkens tegen de ene na de andere spin aan. Om die reden hoor ik hier echt niet te zijn, want ik word helemaal gek van die insecten. Maar ja je probeert je toch groot te houden voor al die Indonesiërs. Ze vinden het alleen maar grappig dat we zo reageren want Esther en Nina hebben hetzelfde probleem. Toen we klaar waren met de volière zijn we naar het verblijf gegaan van de pauw. Er waren in totaal 3 verblijven voor de pauwen. In het eerste hok zat een mannetjes en een vrouwtjes pauw. Asep zei tegen me dat het mannetje agressief is. Daarom had hij een stok in zijn handen en kon ik snel water en voedsel geven. Die pauw probeerde mij vervolgens aan te vallen maar Asep probeerde de pauw weg te slaan met de stok. Hij werd vervolgens gebeten dus ik had deze keer mazzel. In het andere verblijf was ook een mannetje en een vrouwtje en weer was het mannetje agressief. Dit keer konden we makkelijker water en voedsel geven dus dit keer niet aangevallen. Toen we met de pauwen klaar waren zijn we eerst terug gegaan naar de plek waar het fruit lag. We moesten namelijk bananen halen voor de kaketoes. Alle bananen liggen gestapeld op één grote bak met een zeil eroverheen. Maar haal je die zeil weg, krijg je alleen maar kleine vliegjes te zien die de bananen proberen op de eten. Echt heel erg smerig maar Asep is het natuurlijk gewend en eet gewoon van zo'n banaan. Ik sloeg dit keer over! Na het voeren van de Kaketoes was het ongeveer half 12 en hadden we pauze tot 1 uur. Toen we in ons huisje terug kwamen stond ons eten al klaar dat gemaakt was door een lokale bewoner van Cikananga. Over het eten hebben we absoluut niet te klagen want het ene lekkere gerecht naar het andere krijgen we. Je krijgt standaard rijst en vanmiddag kregen we ei, gourcetten en kroepoek ofcourse. Ik heb nog nooit zulke lekkere gourcettes gegeten, heerlijk. Daarna hadden we nog zo'n 45 minuten pauze over en hadden we geen idee wat we konden doen. Dus het werd maar een beetje op de bank hangen want je wordt van dit weer zo moe. Het is wel een klap die je in één keer krijgt door de afmattend weer. Om 13:00 hadden Esther, Nina en ik ons verzameld bij het werkoverleghuisje. Ik ging weer verder met Asep. We waren klaar met alle vogels eten geven, dus gingen we dingen repareren waar het gerepareerd moest worden. Ik en repareren….. dat gaat dus echt niet samen. We zijn langs alle volières geweest en hebben gekeken of er gaas los zat. Waar het gaas los was moest het vast gemaakt worden met een spijker. Eerst deed Asep het voor en vervolgens mocht ik het van hem overnemen. Geen groot succes want ik sloeg de eerste spijker al meteen schreef en bij de volgende beurt had ik meteen het hout gebroken. Ik schaamde me kapot. Hij had natuurlijk verwacht dat een man dit wel kon doen, maar ik kon het dus niet….! Maargoed hij nam het dus weer van me over en toen ging het wel goed. Vervolgens gingen we op zoek naar een zachte ondergrond voor de eieren die in de volière lagen. Dus we gingen weer op pad en kwamen terug met genoeg ondergrond. We gebruikte soort van dunne takjes die van de bomen af kwamen. Ik heb geen idee hoe het heet.

Nadat we de takjes in de volière hadden gelegd was het wachten totdat ze een nest zouden bouwen. We zijn aan de andere kant gaan zitten en hebben van een afstand staan kijken hoe de vogels de takjes van de vloer pakte en er een nest gingen bouwen. Toen we daarmee klaar waren was het 16:00 en waren we klaar voor vandaag. Op de terug weg naar ons huisje zijn we eerst langs gegaan bij een baby aapje die hier zit omdat een Nederlands stel dit aapje had gekocht op de markt voor €35 in Bali. Vervolgens hebben ze het hierheen gebracht omdat ze het zo zielig vonden voor het aapje dat hij daar vast zat.

Het was duidelijk dat het aapje mannen eng vond want het moest niks van mij hebben. Hij zal vast een nare verleden hebben. En de aap is pas 4 maanden dus ik wil niet weten wat er allemaal met hem is gebeurt.

Terug in ons huisje is het eerste wat ik heb gedaan een lekkere douche nemen. Het maakt me dan echt niet meer uit dat het een bakje water is wat je over je heen gooit, zolang het maar koud is. Na het douche hebben Nina en ik gezellig zitten kaarten. Rond 18:00 kwam ons eten en dit keer was het rijst met sperziebonen en VIS!!! Bleeee, ik houd niet van vis maar ik moet toch iets eten. Ik vind het zo onbeschoft op zoiets niet op te eten terwijl dat dorps vrouwtjes zo haar best heeft gedaan. Maar ik moet heel eerlijk zijn, dit was hele lekkere vis. Ik weet niet wat voor soort vis het was, maar dit kreeg ik weg. Dus uiteindelijk weer lekker gegeten. Vervolgens zijn we terug gegaan naar het baby aapje om te kijken of hij wilde eten maar dat wilde hij niet. Hij wilde alleen maar aandacht van Nina. Zij was een soort moeder voor hem. Het is nu 20:30 en we gaan maar is een aflevering van Glee kijken. Ik ben benieuwd wat morgen ons gaan brengen!

Vrijdag 2 september 2011 Dag 5 Werken met apen

Wat een nacht. Ik heb voor geen meter geslapen! Ik heb zoveel dingen gehoord vannacht in mijn kamer dat ik geen oog dicht heb gedaan. Ik heb Esther 2 keer wakker gemaakt omdat ik allemaal geluiden hoorde en dingen zag. Over een grote spin in onze kamer en over allemaal geluiden in de badkamer. Daarmee heb ik Esther zo bang gemaakt dat ook zij geen oog dicht heeft gedaan. Dus we werden allebei verrot wakker. Esther is gaan douchen maar ik had er totaal geen zin in. Dus we zijn gaan eten en daarna naar het voerhuis gegaan. Vandaag loop ik mee met Oni. Hij zorgt voor de apen en de adelaars. We begonnen eerst met het fruit snijden. Vervolgens gingen we met de auto naar de apenhuis. Daar zaten de Makaka apen. We hebben ze eten gegeven, hok schoongemaakt en water gegeven. Vervolgens was de Orang-oetang aan de beurt. Er zijn 2 Orang-oetangs. Het mannetje heet Dodo en het vrouwtje heet Noni. Het was de bedoeling dat Oni de luiken zou opendoen en ik zou ze lokken met fruit, om vervolgens de luik dicht te doen, om het hok schoon te maken. Met Noni ging het makkelijk want zij kwam meteen naar me toe lopen maar Dodo vertouwde mij blijkbaar niet. Ik ging uit zijn zicht staan en toen hij mij niet meer zag kwam hij eindelijk door de luik. We konden daarna rustig hun hok schoonmaken. Daarna gingen we naar de baby aapje. Nina heeft het aapje Barney genoemd. Oni deed de luik open van de aap om de oude voer eruit te halen. Toen hij weg liep was hij vergeten de luik dicht te doen. Dus de aap sprong eruit en de deur van de kamer stond ook nog open. Dus het rende naar buiten. Als het aapje weg zou rennen de bossen in, dan hadden we een groot probleem. We zijn er dus meteen achterna gegaan met andere Indonesische mannetjes en gelukkig stond hij op een steen. Één van die mannetjes probeerde hem te pakken maar dat vond het aapje te eng. Hij rende dus mijn kant op, dus ik ging zitten op de grond en vouwde mijn beide handen open. Hij rende op me af en sprong in mijn armen. Gelukkig vond hij mij minder eng die dat Indonesisch mannetje en ik kon hem rustig naar binnen brengen. We hadden echt mazzel want ik wilde niet weten wat er zou zijn gebeurt als het aapje alleen de bossen in was gegaan. Zeker met al die giftige slangen en andere wilde dieren.

Toen dat opgelost was zijn we naar de bavianen gegaan. Daar hebben we ook eten gegeven zoals bananen, mandarijnen en meloen. Ook deze hokken hebben we schoongemaakt met de Sapoe.

Toen we daarmee klaar waren zijn we terug gegaan naar het overleg huisje. Daar zou Oni voedsel gaan klaarmaken voor de Adelaars. Het voedsel bestond uit konijnen, levende konijnen. Oni zou ze gaan slachten. Ik heb tegen hem gezegd dat ik niet wilde zien hoe hij ze slachtte. Ik ben dus in de auto gaan zitten en hij heeft ze vervolgens doodgemaakt. Ik heb daarna weer fruit gesneden en toen ik daarmee klaar was, was het pauze. We zijn terug gegaan naar onze kamer en we waren benieuwd wat we dit keer zouden eten. Dit keer kregen we groente met sap, ei, iets krokants maar wel met groente en rijst.

Het was echt heerlijk maar ik merk dat ik nog moet wennen aan twee keer warm eten op een dag. Ik had gewoon zin in een boterham met kaas maar dit was natuurlijk ook prima.

Om 13:00 was de pauze weer voorbij dus wij lopen naar de plek waar we altijd afspreken. Normaal gesproken komen de keepers rond 13:10 want het zijn natuurlijk wel Indonesiërs, dus alles lekker op zijn tijd. Nu moesten we langer dan normaal wachten. Nina was ondertussen met Stephan al weg en Esther en ik waren nog steeds aan het wachten. Uiteindelijk kwamen ze pas om 13:50. Wat ze hadden gedaan in die tijd weet ik niet maar ze zeiden wel de hele tijd sorry. Dat Engels woordje kende ze natuurlijk wel. Esther liep vervolgens met Alen mee en ik zou met Oni mee gaan. Maar er was vandaag een grote groep Indonesiërs gekomen die een kijkje kwamen nemen in het park. Het was de familie van Sabrina (onze dierenarts). Oni ging hun vervolgens een rondleiding geven en ik zat dus nog steeds op dezelfde plek waar we altijd afspreken. Ik dacht na een tijdje bij mezelf dat ik maar het pad zou gaan schoonmaken. Ik moest toch wat doen dus ik wilde mezelf maar is nuttig maken. Ik kreeg en Sapoe en heb de hele weg bladeren vrij gemaakt. Ik was daar een tijdje zoet mee. Ik heb er zelfs blaren op mijn handen van gekregen. In was dus bezig met het pad schoonmaken en hoorde opeens dat iemand mijn naam riep. Het was Asep die mij vanuit een wagen riep. Ik dus naar boven lopen en daar zag ik Stephan, Nina en Asep in de auto. Ik moest hun helpen om het vuilnis weg te brengen. Het was een pick-up truck waar alleen maar 2 personen in kunnen. Dus Stephan reed en Nina zat in de bijrijderstoel. Asep en ik moesten dus achterop staan om mee te rijden. Ik leek net Indiana Jones. Ik moest natuurlijk wel goed oppassen dat een tak niet telkens tegen mijn hoofd aan kwam. Maar het was echt heel erg leuk. Toen was het tijd om de adelaars eten te geven. Oni had natuurlijk de konijnen geslacht dus dat kregen ze. Die beesten zijn echt gevaarlijk zeg! Als ze hun vlees krijgen beschermen het ze het met hun leven. Nina was ondertussen naar ons toegekomen want haar taken met Stephan zaten erop voor die dag. Oni is dus verder gegaan met het voeren van de Adelaars en Nina en ik besloten de Cassowary eten te geven. Cassowary eten Bananen. Het zijn prachtige vogels. Het is net een mix van een struisvogel en een kalkoen. Het heeft de bouw van een struisvogel en de kop van een kalkoen. Ook heeft de Cassowary prachtige kleuren op zijn hoofd. Er zitten wel een paar tussen die ontzettend agressief zijn. Je moet niet te dichtbij komen want anders gaan ze je pikken.

Na het eten geven moesten we het water ook verversen. Sommige Cassowary zijn gek op water. Ze blijven dan gewoon staan als je water op ze spuit en sommige lopen zelfs met de waterstraal mee als je de slang weg draait.

Daar waren we snel klaar mee en toe zijn we terug gegaan naar de Orang-oetang. We wilden ze wat aandacht geven want ze zaten daar zo zielig in hun kooi. Ze hebben gewoon meer aandacht nodig. Ik probeerde een betere band te krijgen met Dodo dus besloot ik een banaan te pakken en aan hem te geven. Dat werd helaas niet in dank afgenomen en ik werd getrakteerd op veel spuug. Hij mag mij duidelijk niet! Ik was er daarna wel klaar mee dus ben ik naar de beren gegaan. Het zijn blijkbaar 2 vrouwtjes. We dachten eerst een mannetje en een vrouwtje. Ze heten in ieder geval Honey en Angel. Één van hun vind het fijn als je haar krabt op haar rug. Ze moet het natuurlijk wel aangeven of ze geaaid wilt worden. Ze draait haar rug dan naar je toe en wrijft met haar rug tegen het tralies. Hiermee geeft ze aan dat ze het lekker vind om geaaid te worden.

Het is 16:00 en de dag is alweer voorbij. Onderweg terug naar ons huisje lopen we langs Barney het baby aapje. We wilden even kijken of alles goed met hem ging. Hij had lekker gegeten en dus konden we terug gaan naar ons huisje.

Douche was weer heerlijk, eten zal ook weer lekker zijn en vanavond ga ik aan me boek beginnen en ofcourse weer een aflevering van Glee kijken.

Zaterdag 3 september 2011 Dag 6 Naar de apen met Esther

Ik ben gisteravond begonnen met mijn boek. Het boek heette Spoorloos. Lang heb ik het niet volgehouden want ik hield mijn ogen gewoon niet meer open. Het was namelijk heel laat. Het was al 21:00. Het is echt niet normaal. Je bent gewoon zo moe en je hebt telkens het gevoel dat het 1:00 is terwijl het maar 21:00 is. De wekker ging weer om 6:00 en je zou verwachten dat we niet moe zouden mogen zijn omdat we genoeg geslapen hebben, maar toch zijn we helemaal kapot. Misschien nu omdat we teveel slapen.

Lekker een broodje gegeten en laarzen gecheckt op insecten, maar die waren er gelukkig niet.

Het heeft vannacht geregend dus het pad was behoorlijk glad. Vandaag was Usup onze keeper en zou ik samenwerken met Esther. Gezellig dus met z'n 3e. Natuurlijk begonnen we eerst met het fruit snijden. We hadden de wagen ingeladen en waren klaar om naar de apen te gaan. Dit keer was Esther Indiana Jones. Er was niet genoeg plek voor ons 3e in de auto dus stond zij achterop.

Na een paar hokken schoongemaakt te hebben van de bavianen zijn we door gegaan naar de Orang-oetang. Kijken of vandaag Dodo mij aardiger gaat vinden. We hebben eerst met Sapoe al het oude fruit uit het hok verwijdert en hebben daarna nieuw fruit verstopt. Dat moeten ze zelf natuurlijk zoeken. Daarna wilde Esther en ik Noni en Dodo wat aandacht geven. Ik streek mijn hand uit naar Noni en je probeert mijn hand te pakken. Ik aai haar vervolgens rustig op haar hand. Dodo vind mij nog steeds niet leuk want hij spuugde wederom op me. Hopen dat hij snel bij draait. Esther kon Dodo wel aaien op zijn hand maar toen ze even niet oplette, pakte Noni haar haarband. Noni klom natuurlijk meteen naar boven en Usup pakte een fles in de hoop dat ze de haarband wilde omruilen voor die fles. Dat lukte uiteindelijk maar toen Noni die fles niet kreeg was ze erg beledigd. Ze reageerde het af op Esther. Ze stond iets te dichtbij en Noni deelde een klap uit in het gezicht van Esther. Gelukkig niks ernstig hoor alleen het is wel duidelijk dat Noni, Esther niet leuk vind.

We waren klaar met de Orang-oetang en Usup is naar de kliniek gegaan. Hij voelde zich niet helemaal lekker dus hij wilde wat medicijnen halen voor zichzelf. Esther en ik zijn de Cassowary gaan eten geven. We wisten wat er moest gebeuren. Dus we hebben ze eten en water gegeven en toen we klaar waren kwam Usup eraan lopen. We hebben de pad geveegd en toen we daarmee klaar waren was het pauze.

Het eten stond al klaar voor ons dus we konden zo aanschuiven. Helaas was het weer vis. Dit keer zag het er heel erg vies uit dus ik heb het niet gegeten. Verder was het eten wel lekker. Natuurlijk rijst, groente en kroepoek.

De pauze is alweer voorbij dus we gaan weer aan de slag!

Om 13:00 verzamelde we bij het voerhuis. Wederom moesten we lang wachten voordat er iemand kwam. Allereerst kwam Stephan. Hij haalde uit het voerhuis levende kikkers. Die worden gegeven aan de vogels. Esther en ik waren nog steeds aan het wachten op Usup. Ongeveer een kwartier later kwam hij aanlopen. Hij zag er heel erg ziek uit. Ik besloot om een paracetamol te halen. Hij kon duidelijk niet veel meer doen. We besloten om de adelaarsverblijf schoon te maken met water.

Toen we klaar waren zijn we terug gegaan naar Dodo en Noni. Daar was Nina ook op dat moment. Op de grond lag een tak en Dodo wilde duidelijk ermee geaaid worden. Nina en Esther aaide hem ermee terwijl Noni heel jaloers reageerde. Ze had duidelijk het gevoel dat ze vervangen werd. Ik stond achter Esther en Nina want ik vertrouwde Dodo niet. Ik wilde het op een gegeven moment toch proberen. Ik pakte de stok en aaide hem ermee. Hij liep het even toe en draaide daarna weg. Hij vind de vrouwen duidelijk leuker. Na het aandacht geven zijn we terug gegaan naar het voerhuis. Daar kregen we te horen dat de dag erop zat voor vandaag. Op de terug weg zijn we weer naar Barney gegaan en hebben hem aandacht gegeven. We kamen terug in ons huisje en Carola kwam naar ons toelopen om te vragen of we de omgeving wilde bekijken. Dat vonden we natuurlijk heel erg leuk. We zijn dus eerst door het plaatsje Cikananga gelopen waar 15 huizen staan. Daarna zijn we over een speciaal pad gelopen met een fantastisch uitzicht. We hebben alleen maar rijstvelden gezien. De wandeling duurde ongeveer 25 minuten. Ik heb heel veel foto's gemaakt.

Toen we terug kwamen hebben we gegeten. Ondertussen is er vandaag een nieuwe vrijwilliger bijgekomen. Ze heet Nienke en komt ook uit Nederland. We hebben de hele avond in ons huisje gepraat. We gaan straks Glee kijken en dan lekker slapen!

Nu hebben net boodschappen gedaan en zitten we nu in de internet cafe.

Volgende week hebben we vrij en zullen we nog een verhaal erop zetten.