Het is 6 augustus 2012, half 12 's avonds. Ik ben net een kwartier onderweg op de eerste Greyhound busconnectie van San Francisco naar Las Vegas. De reis zal pakweg 15 uur duren waardoor ik genoeg tijd heb om een terugblik te werpen op mijn eerste week in de VS. Voor zij die deze blog nog steeds volgen: ik ga jullie niet vertellen hoe mooi en geweldig mijn tijd hier was. Dit vooral omdat ik dat zelf altijd verdomd saai vindt om te lezen in reisblogs en omdat ik denk dat er andere, wellicht interessantere, manieren zijn om mijn 'verhaal' met jullie te delen. Enfin, hier volgt een kleine impressie van mijn eerste 9 dagen in California.

Zoals jullie weten verliep mijn eerste nacht in San Francisco tamelijk rusteloos. Ik maakte me geen geringe zorgen om het feit dat ik tamelijk op mezelf was aangewezen. Tegelijkertijd probeerde ik mezelf er wel aan te herinneren dat datgene ook zou zijn waar ik eventueel het meeste voordeel uit zou kunnen halen op mijn reis. Het betekende immers natuurlijk ook dat ik geheel vrij was om te doen wat ik zelf wilde. Buiten de deuren van mijn hostel lag een stad die ik op mijn manier mocht ontdekken.

Het ontbijt heb ik die eerste ochtend al gelijk flink uitgebuit. Achter in de keuken stond er een Mexicaanse 'Oscar' (hoewel ik geneigd ben ze allemaal Jose of Ramon te noemen...). Elke ochtend stond hij daar pannenkoeken en eieren te bakken. 's Ochtends 1 dollar neerleggen verschafte je all-you-can-eat pancakes en eieren van Oscar. Een investering waarvan ik de winst snel van verwachtte terug te zien. Die dollar mochten ze van me hebben.

Na het ontbijt voelde ik me al wat beter over mijn 'situatie'. Alles zag er een stukje rooskleuriger uit met een volle maag. Ik ging terug naar mijn kamer en trof daar een nieuwe kamergenoot aan die zijn tas aan het uitpakken was. Sebastian heette hij. Een Oostenrijker waarvan ik de leeftijd op 24 schatte. Hij was op een tweedaagse doorreis van een zakenconferentie in Reno, Nevada. Een fire arms conferentie vertelt hij me want hij werkt voor een wapenfabrikant uit Oostenrijk. Mijn eerste indruk van hem was niet onplezierig en al gauw stelde hij voor om samen de stad te gaan verkennen die dag.

En dat deden we. We vergaapten ons aan de grote gebouwen op Market Street, liepen langs de 43 pieren van de San Francisco baai en aten lunch bij de Bubba Gump Shrimp Co.. Dat laatste was dus een restaurantketen die zijn identiteit direct ontleende van de film Forrest Gump. Toen Sebastian en ik het bord alleen al zagen dachten we allebei "Dat kan ook alleen maar in Amerika natuurlijk..." en moesten we flink hard lachen. We konden het ook niet laten om uit nieuwsgierigheid toch maar aan te schuiven aan de bar. Alle tafels waren immers vol en de wachtrij liep tot buiten het gebouw. Terwijl we allebei een of ander garnalengerecht en een glas bier naar binnen werkten, leerden we elkaar steeds wat meer kennen, babbelden we wat met de barman en andere bargasten terwijl op het TV scherm achter de bar een live honkbalwedstrijd werd vertoond. Ik wilde altijd al een honkbalwedstrijd meemaken en de barman maakte ons erop attent dat het team van California, de San Francisco Giants, de volgende dag een wedstrijd zou spelen tegen aartsrivaal de Los Angeles Dodgers en dat hier waarschijnlijk ook nog wel kaarten voor te krijgen waren. Hiermee was ons plan voor de volgende dag gesmeden.

De rest van de dag was een aaneenschakeling van slenteren over boulevards en ons verwonderen over de Amerikaanse manier van vrijetijdsbesteding. Als Amerikanen ergens voor vallen, zo bleek al snel, dan zijn het attractiepark-achtige bezigheden en übertoeristische restaurants. En als ik het over restaurants heb, dan heb ik het niet over voedsel dat ook maar een beetje gezond is. Nee, elk restaurant of deli heeft als hoeksteen gerechten die op de een of andere wijze je wel een vroegtijdig graf in helpen, indien je je daarvoor inzet. Cheeseburgers, friet en pizza zijn wegens aanhoudend succes overal verkrijgbaar. Ergo, het kwartje rondom het ontstaan van de typisch te dikke Amerikaan was al snel gevallen.

En zo verliepen mijn dagen in 'Frisco'. Als ik iemand had om mee op te trekken, dan deed ik dat. Als niet, dan ging ik op mijn eigen houtje erop uit. Vooral de afwisseling tussen die twee vond ik erg fijn. Zeker als dat betekende dat ik 's ochtends om half 10 een mountainbike kon huren en 's avonds om 10 uur afgemat kon terugkomen in de hostel. Op die dagen trok ik mijn eigen spoor, zowel binnen als buiten de stad, op mijn eigen tempo, en zoals ik me dat had voorgesteld. Ik denk dat ik voor dingen als 'vrijheid' en 'gaan en staan waar je maar wilt' toen pas echt een waardering voor begon te ontwikkelen.

Al met al waren die eerste paar dagen een simpele kwestie van het bevredigen van behoeften. Als ik me 's avonds alleen voelde ging ik naar de bar en knoopte ik hier en daar wat gesprekken aan. Als ik honger had, at ik. Als ik moe was, sliep ik. Als ik erop uit wilde dan ging ik m'n eigen gangetje. Het feit dat ik op mezelf was aangewezen maakte het noodzakelijk dat ik me aanpaste. En waar dat nodig is doe je dat blijkbaar al vrij snel. Niemand anders gaat het immers voor je doen.

...

Het is nu half zeven 's ochtends en ik wacht in de vertrekhal van Los Angeles voor mijn bus naar de volgende halte: Barstow, California.

Aanvankelijk had ik alleen maar mijn eerste vier nachten in San Francisco geboekt. Daarom moest ik mezelf er dus steeds aan herinneren dat ik nog transport en onderdak voor mijn volgende bestemming moest regelen, waar dat ook maar mocht zijn. Als volgende halte had ik Yosemite National Park in gedachten. In de lobby van de hostel vond ik een folder voor een organisatie, genaamd Incredible Adventures, die driedaagse camping trips in Yosemite National Park aanbood. Een groepsreis. 'Ideaal', dacht ik bij mezelf. Die van dinsdag was echter al volgeboekt en de volgende ging pas op vrijdagochtend. Ik had verder geen haast en nog genoeg te doen in San Francisco, dus ik heb toen nog maar drie nachten in de hostel bijgeboekt.

In die paar extra dagen heb ik nog wat uitstapjes gemaakt. In Golden Gate Park was een conservatorium voor planten waar ik erg graag naartoe wilde en ik had ook nog steeds niet de gelegenheid gehad om de Golden Gate Bridge over te steken. Dat laatste kwam niet zozeer door een gebrek aan tijd maar meer door het feit dat de brug 75% van de dagen achter een dikke laag mist zit verhuld. Toen ik dat eenmaal doorhad begon ik eindelijk door te krijgen waarom de taxi's in San Francisco allemaal 'Fog City' op de zijkant hebben staan. Enfin, toen ik eenmaal het geluk had dat de brug zichtbaar was stak ik hem over op de mountainbike en reed toen gelijk door naar een klein stadje genaamd Sausalito. Ook ben ik nog op bezoek gegaan bij een studiegenoot uit Maastricht die oorspronkelijk uit Santa Rosa komt, een stad die twee uur boven San Francisco ligt. Die drie extra dagen heb ik al met al nog goed kunnen benutten. Spijtig genoeg heb ik Alcatraz echter alleen van een afstandje mogen bekijken. De tours naar Alcatraz waren de dag dat ik aankwam in San Francisco al tot en met 15 Augustus volgeboekt. Je kan niet alles hebben, dacht ik maar...

Op vrijdagochtend om 8 uur nam ik dan eindelijk afscheid van San Francisco. We vertrokken met een groep van 13 mensen in een busje naar Yosemite National Park en maakten de komende 3 dagen dan vanuit een camping net buiten het park allerlei hike-tochten binnen Yosemite. De schoonheid van het park ga ik verder niet bevuilen met hoogdravend taalgebruik en grote woorden van lof. Daarvoor verwijs ik jullie graag door naar de foto's van mijn blog.

...

De eerste neon-verlichte borden van Las Vegas zijn inmiddels voorbij komen flitsen langs de weg. Hoe men überhaupt ooit op het idee gekomen is om een stad te bouwen in een godvergeten plek als Death Valley, Arizona gaat mijn begrip te boven. Ik ben benieuwd wat ik Sin City zal aantreffen. In de afgelopen week ben ik al meerdere Californiërs tegengekomen die om principiële nog nooit naar Las Vegas zijn gegaan. Voor de 'sensible' Amerikanen is het blijkbaar hét symbool voor alles wat er mis is met Amerika. Als dat echt waar is, dan begint Las Vegas toch een beetje te klinken als het Walhalla voor de Amerikaanse Henk & Ingrid...