Daar sta je dan. Je backpack van 14.3 kilo heb je afgegeven bij de check-in balie en het enige wat nog rest is de handbagage die losjes in je hand bungelt. Op je vliegticket staat 'San Francisco' als bestemming. Je moeder heeft net afscheid van je genomen voor gate C en langzaam begint het tot je door te dringen: hierna sta je er alleen voor.

De vlucht verloopt soepeltjes en is zeker niet oncomfortabel. Feit blijft natuurlijk wel dat je een Europeaan bent die alleen maar vliegreisjes van maximaal 2 uurtjes gewend is. Want ja, zo groot is Europa niet. Om nog maar te zwijgen over de miniscule afmetingen van Nederland. En toch is dat kleine vlekje op de wereldkaart de bron van vrijwel alles wat je weet. Eénentwintig jaar lang bestond vrijwel alles wat ik dacht te weten over de wereld uit wat ik ervan heb gezien vanuit mijn Hollandsch referentiekadertje. Ik zweef nu ergens boven Groenland (althans, dat beweert het videoschermpje dat in de hoofdsteun van de stoel voor me is gemonteerd) en vraag me af hoeveel die 21-jaar lange "levenservaring" nou waard gaat zijn aan de andere kant van de wereld. Misschien ben ik nu overdreven dramatisch bezig, maar terwijl ik daar zat voelde ik een lichtelijk angstige rilling over mijn rug lopen.

Zo ging ik heen en weer met mijn gedachten tijdens die 12 uur lange vlucht. Ik wisselde het zo nu en dan af met het kijken van een filmpje op dat videoschermpje voor m'n snufferd. Maar ook terwijl ik The Great Gatsby keek merkte ik dat mijn gedachten vaak afdwaalden naar vragen waar ik daarvoor nog helemaal niet bij stil had gestaan. Kom ik wel een beetje leuke mensen tegen in de komende drie weken? Was het nou wel zo'n goed idee om onderdak te boeken voor alleen de komende vier nachten? Gaat dat hele reisplannetje San Francisco --> Yosemite Park --> Las Vegas --> Grand Canyon --> Colorado in drie weken überhaupt wel lukken of was dat misschien toch de optimistisch? Op een gegeven moment besloot ik maar wat te gaan slapen. Over de antwoorden op die vragen kon ik toch alleen maar zinloos speculeren.

Om half 5 lokale tijd stapte uit het vliegtuig en loop de terminal binnen. Daar trof ik een grote hal aan waarvan het looppad zich op een gegeven moment afsplitst in rechts "US Citizens" en links "Non-Immigrant Visitors". Ik volg het linker pad en passeer twee grote goudachtige vlaggenstokken waar de met rood, wit, blauw gekleurde en met sterren bezaaide vlag wat levenloos vanaf bungelt. Een slordige 30 minuten later ben ik dan eindelijke aan de beurt en laat ik mijn paspoort, visum, US border customs formulier, en goederendeclaratieformulier zien. Alles is in orde en ik loop Amerika binnen.

Om 6 uur 's avonds neem ik een trein naar het centrum van San Francisco en kijk onderweg uit het raam. Mist. De stad zit potdicht met mist. Erg veel zie ik onderweg dus niet maar dat komt morgen wel denk ik bij mezelf. Op Civic Center Station stap ik uit en loop de trap op die mij op straatniveau brengt. Het is fris. Sterker nog, ik denk bij mijzelf hoe het veel warmer was in Nederland. Ik arriveer bij de hostel en check in. In de lobby lopen gasten heen en weer of luieren een beetje op de leren banken. Ik vraag de baliemedewerker waar ik eventueel wat mensen kan leren kennen en hij maakt mij attent op de bar van de hostel.

Nadat ik mijn spullen op mijn kamer gedumpt heb loop ik meteen naar de bar en bestel een bierjte van een lokale brouwerij. Rechtsboven de bar hangt een televisie. De openingsceremonie van de Olympische Spelen moet nog worden vertoond op de Amerikaanse televisie en de bargasten lijken met spanning te wachten tot het begint. Ondertussen wordt er flink wat onder en weer gebabbeld. Ik hoor een Brits accent in de ene hoek, een Australisch accent in de ander, en verder nog wat accenten die ik niet meteen kan plaatsen. Ik raak aan de praat met een groep kerels die van de oostkust komen en later met nog een tweetal dames uit Brazilië. Na mijn vierde biertje (waarvan Heineken mij vreemd genoeg toch het beste heeft gesmaakt) neem ik afscheid van de al langzaam leeglopende bar en stap ik rond 1 uur de trap op naar mijn kamer. Echt heel moe ben ik niet maar aangeizen de vlucht hierheen mijn dag toch met 9 uur heeft verlengd leek het me toch maar het beste om maar eens te gaan tukken.

Om 5 uur 's nachts lig ik klaarwakker naar het plafond van mijn kamer te staren. Jetlag. Lekker is dat. Buiten hoor ik het geroezemoes van de stad: een vuilniswagen die zijn ronde doet, de sirene van een politiewagen, vroege (of late) vogels die over straat lopen. Het klinkt precies zoals je het alleen maar op de achtergrond hoort van Amerikaanse thriller films. Ondertussen merk dat ik ongerust lig heen en weer te draaien in mijn bed. Ik doe een falende poging mijn gedachten af te leiden van het feit dat ik toch tamelijk alleen ben aan de andere kant van de wereld. Ik doe mijn laptop open en vertrouw mijn woorden toe op het virtuele papier van deze webblog, hopend dat ik hierdoor mezelf wat tot rust breng.

Inmiddels is het kwart voor 9 's ochtends en het ontbijtbuffet staat al klaar in de bar beneden. Mijn maag knort als een gek. Eerst douchen, dan ontbijten denk ik bij mezelf. Stapje voor stapje. Zo zal ik mijn plekje proberen te vinden in The New World. Hopelijk zal dat niet te lang duren en ik kan de volgende woorden binnenkort beamen:

"One day if I go to heaven…I'll look around and say "It ain't bad, but it ain't San Francisco". (Herb Caen)