Namaskara! (Dat spreken ze hier wel :-). Dit is dus Hallo in Kannada, de officiële taal van Karnataka, onze deelstaat).

Onze excuses voor het lange wachten op het volgende verhaal! We hebben het de laatste dagen zeer druk gehad. Zoals jullie misschien gezien hebben op het filmpje, hebben we vrijdag een fantastisch schattige en grappige voorstelling gekregen van de kindjes. Ze hebben toen voor ons gedanst en liedjes gezongen. Er komt binnenkort nog een tweede filmpje waarin alleen de jongetjes een dansje doen, maar het duurt zeer lang om up te loaden, dus zet ik eerst en vooral de foto's erop.

Zaterdag hadden we onze eerste 'les' Engels. Omdat het de eerste keer was en omdat de oudste kinderen nog steeds moesten leren voor hun examen (en dus niet mee konden doen), gaven we ze tezamen. We dachten te beginnen met een spelletje in het Engels. Dit draaide echter een beetje uit in een fiasco. Eén kindje wou niets opschrijven, andere werden dan weer kwaad /verdrietig omdat we zeiden dat ze iets fout hadden gedaan en daarom geen punt kregen. Alé ja… het was een vermoeiende ervaring.

Zondag, de 27ste maart, zaten we ineens opgeschept met wel 32 kindjes i.p.v. 15. We hebben dus ons werk gehad! Vooral omdat deze kindjes veel minder goed blijken te luisteren als de 15 die we al hadden. Er zijn er echter wel zeer schattige bij, een stuk of 4 van rond de 4 jaar zijn echt om op te eten (figuurlijk hé! :-) ).

Maandag hadden we een vrij dagje en zijn we nog eens gaan schoppen. We hebben toen alle centjes bijna opgedaan die we ingezameld hadden. Het waren héél lekkere cocktails. We hebben er echt van genoten.Just kidding. We hebben het geld volgens mij wel goed gespendeerd. Het volgende is met jullie centjes gekocht: kleurboeken (op vraag van de zuster waarmee we samenwerken), tennisballen, twister, een whiteboard om les te kunnen geven aan de jongste spruitjes,stickertjes om als beloning te gebruiken wanneer ze goed opgelet hebben, boeken Engels omdat degene die ze hadden ofwel op niet veel trokken, ofwel erg verouderd waren en een paar gezelschapsspelletjes die het doel hebben de kinderen Engels aan te leren.

We zijn die dag ook eens lekker westers gaan doen en hebben gegeten in de Piza Hut :-). De bediening is daar echt super vriendelijk en het eten zeer lekker. We dachten eerst dat onze ober een hele toffe was omdat hij super vriendelijk was en op de achterkant van onze rekening 'Thank you for choosing Pizza Hut. See you again soon. By Alex. ' geschreven had. Toen we terugkwamen van Mysore (zie verder) gingen we er weer eten en merkten we echter dat het een standaardzinnetje was dat ze steeds achterop het ticket schreven. Het blijft natuurlijk zeer vriendelijk :-).

Dinsdag en woensdag hebben we spelletjes met waterballonnen gespeeld met de kindjes. We waren echt opgelucht dat we geen Engelse les moesten geven aan het grote aantal kinderen. De spelletjes verliepen tot onze verbazing echt zeer goed (soms zijn er een paar snotaapjes wel eens agressief) :-).

Donderdag was de dag dat we naar Mysore vertrokken. 'S Morgens moesten we vroeg uit onze nest omdat we eerst een vergadering bij moesten wonen van de Domestic Workers Movement. Dit was zeer saai voor ons omdat we meer als de helft niet verstonden en bovendien werden we allebei nog eens niet goed van de warmte. Rond half 2 zijn we dan vertrokken naar Mysore. We stapten met volle moed op onze trein. Een ritje van 3,5 uur was nu ook weer niet zo lang, dachten we. Het werden echter onze minst aangename uren in India tot nu toe. We moesten samen een eenpersoonszitje delen, bijna heel de rit lang. Verder bleek ook dat we de stoptrein hadden genomen i.p.v. een rechtstreekse sneltrein. We werden tijdens heel de rit, door ongeveer tien mensen voortdurend aangestaard alsof we apen in de zoo waren en onze begeleiders begrepen geen woord Engels. Slechts 1 omstaander begreep ons (maar was spijtig genoeg niet lang bij ons) en kon ons de tijd vertellen wanneer we arriveerde. Toen ontdekte we dus dat ze ons blaaskes hadden wijsgemaakt met te zeggen dat de rit maar 3,5 zou duren. 5,5 hebben we op dat ding gezeten en ze hebben ons wel tien keer wijsgemaakt dat het de volgende stop zou zijn dat we eraf moesten. Frustratie! Alé ja, uiteindelijk zijn we wel goed aangekomen en na een flinke (zo westers mogelijke) maaltijd zijn we maar direct in ons bedje gekropen.

De volgende ochtend werden we zogezegd om tien uur opgehaald door Nalini (ofzoiet). Zij was onze begeleidster voor het weekend en eveneens een lid van de Domestic Workers Movement (onze organisatie dus). Dit was de eerste keer dat we echt te maken kregen met het 'tijd is relatief' concept in India. Al was ze toen 'maar' een half uur te laat. Ze had haar zoon meegenomen omdat ze zelf niet echt Engels spreekt. Deze dag was echt zeer fijn. We zijn eerst een hele mooie hindoetempel gaan bekijken die zich boven op een berg bevond, daarna een klein hindoe museum gaan bekijkenen vervolgens Mysore Palace. Bij Mysore Palace werden we vergezeld van Nalini's dochter Ramya. Zij was een zeer goede gids voor ons. We hebben foto's genomen van de buitenkant van al deze mooie plekken (en van de mooie natuur rondom of onderweg) maar binnenin was dit nooit toegelaten. Het was echter te prachtig om te beschrijven dus ga maar kijken bij de foto's!!! 's Avond werden we uitgenodigd bij Nalini's huis. Deze gebeurtenis zal ons waarschijnlijk nog een hele tijd bijblijven. Ze leefde echt enorm klein. Het huis was letterlijk even groot als zo'n kleine garagebox voor 1 auto en daar leefde ze dan met 4 in. Er was een klein keukentje aan en voor de rest stond er 1 bed in (waar de zoon in sliep) en een kastje, waar zowel hun kleren als hun schoolboeken opgestapeld lagen. De rest van het gezin sliep blijkbaar op een matje op de grond (wat ons erg krap qua plaats leek). Ramya vertelde dat haar ouders zeer veel geld moesten uitgeven om haar en haar broer naar een goede school (een privéschool) te sturen en dat ze daardoor op deze manier moesten leven. Scholen van de overheid zijn hier heel goedkoop maar trekken dan blijkbaar ook op niets. Dit is ook de reden waarom wij Engels geven aan de kinderen in het home. Engels wordt volgens Sister Annie nauwelijks aangeleerd in een overheidsschool. Het lijkt mij echter zeer essentieel als je bedenkt dat ze in India zeer veel talen spreken en dat Engels overal de tweede officiële landstaal is zodat ze elkaar zouden kunnen verstaan.Tenslotte nam Ramya ons mee naar het winkeltje van haar vader. Hij maakt kleding. Hij nam onze maten op zodat hij voor elk van ons 2 broeken kon maken en een salwar kameez (=traditionele kleding waarbij de broek bij het bovenstuk past) en we mochten onze stof gaan kiezen in een andere winkel in de buurt. Hoe prachtig we dit ook deze dag vonden, het draaide niet zo prachtig uit. Sarah kan zowat zwemmen in haar kleding en ik geraak niet in mijn bovenstuk van mijn sawar kameez :-).

De dag daarna (zaterdag ondertussen) werd het iets minder leuk. We hebben die dag wel prachtige dingen gezien, dat kan ik niet ontkennen. Het begon al met dat ze een uur te laat waren terwijl we wel om 6 uur 's morgens af hadden gesproken. Verder was het namelijk zo dat wij de vorige dag de inkom, het eten en het busticket van onze begeleiders hadden betaald (is echt niet veel geld in India). Nu hadden ze hun hele familie meegenomen en lieten ons financieel voor alles opdraaien (ook al beweerden ze dat we alleen voor het gezin waren aan het betalen, wat we wel wilden doen). Maar eten in India voor 5 man kost echt geen 500 rupeesen een auto huren voor 1 dag niet meer als 3000 rupees (onze stagebegeleidster heeft dit vandaag beaamt en gaat haar naar haar voeten geven). We zaten dan ook nog eens met 12 opgepropt in een grote jeep. Indiërs zijn het misschien gewoon om zo dicht bij elkaar te plakken, maar wij in ieder geval niet. Ik denk wel dat we nooit zo veel mooie tempels en natuur hadden gezien als we de familie niet als gids hadden gehad, waarvoor we hen héél dankbaar zijn. Naast enkele zeer mooie tempels zijn we ondermeer naar Mysore Dam geweest. Dit is een plaats waar 7 rivieren zich samenvoegen. Ze hebben er een soort park van gemaakt, wat erg knap gedaan was, met vele mooie fonteintjes en fonkelende lichtjes. Er was ook een soort attractie gemaakt met een fontein. Er klonk muziek uit de fontein en met het water werden allerlei figuren gemaakt zodat het leek of het water aan het dansen was. Echt zeer knap gedaan.

Ik vond de tempels die we deze trip gezien hebben persoonlijk vanbuiten spectaculairder als vanbinnen. De tempels mogen alleen betreden worden met blote voeten (en sommige vloeren zijn zeer warm en pijnlijk om op te lopen). Er bevindt zich altijd één of andere hindoegod in de tempel (of meerdere). De god zit zo precies in een uitzonderlijk langwerpige gevangeniscel. Het is echt een kotje met tralies voor. Soms kan je er niets van zien omdat de kamer niet verlicht is. De hindoes kopen buiten de tempel een geschenk voor hun god (fruit en/of bloemen) en geven het daar af of krijgen het soms 'gezegend' terug. Ik snapte het niet helemaal eigenlijk. Voor de god staat er iemand die een kaars vast heeft, hier moet je je handen 'in een kommetje' bovenhouden en dan 'de inhoud' van je handen precies op je voorhoofd gooien, vervolgens raak je met je rechterhand je borst aan en dan met je lippen. In de tempel kan je ook je vinger in een poedertje drukken en dan op je voorhoofd, wat dus die ronde bol veroorzaakt. In de meeste tempels werd er ook gezegend water in je handen gegoten wat je dan op moest slurpen en het overige moet je op je haar smeren. Vreemd ritueel vind ik persoonlijk, maar dat is waarschijnlijk omdat ik de betekenis erachter niet helemaal begrijp.

Zondag hebben we niet veel meer gedaan als bijna twee uur op Nalini zitten wachten en een sari gekocht (er komen foto's!). We hebben ook snel snel een marktje bezocht. Rond 3 uur zijn we naar huis vertrokken met een zalig ruime bus (eindelijk eens plaats) die er inderdaad maar iets meer als 3 uur overdeed. Een vriendelijke man heeft ons verder geholpen in het naar huis geraken (soms zijn Indiërs echt wel grote schatten).

Maandag en dinsdag hebben we gespendeerd aan ziek te zijn, tot onze spijt. Waarschijnlijk opgelopen door het drinken van het gezegend water in de tempel of door ons drankje tijdens het ontbijt in het hotel op zondag.

Dinsdag en woensdaghebben we ook nog Engelse les geven aan onze kindertjes. Sarah heeft nu de grote kinderen en ik de kleintjes. Al een geluk heeft Sarah de twee ADHD'ertjes, al heb ik wel een koppig steenezeltjes (al zijn het in principe al een ook wel soms schatjes ze). De lessen zijn soms zeer uitputtend en je hebt er een potje frustratietolerantie voor nodig, maar het geeft ons wel voldoening.

Gisteren zijn we voor de tweede keer naar de sloppenwijken geweest en hebben we wel duizenden handjes gegeven aan kindjes (we hebben ook pipihandjes gekregen, bleh! :-)). Deze keer hebben we echter veel rondgelopen en werd er niet veel vertaald voor ons. Dat was wel spijtig. De medewerkers van de domestic workers movement waren op zoek naar de meest verkrotte huisjes van domestic workers. Er komt namelijk een ploeg vrijwilligers uit België naar India dit jaar om daar huisjes te gaan bouwen en degene die ze het meest nodig hebben worden eerst geholpen, vandaar onze zoektocht. We zijn ook een man tegengekomen die de toekomst kan voorspellen met behulp van vogeltjes (parkieten ofzoiets? :p) en ze hebben mijn toekomst voorspeld! Ik ga blijkbaar een goed leven tegemoet! Hoezee! Filmpje komt nog wel online, geduld!

Voor de rest hebben we ook al een huisdier gehad! Een wit salamandertje, echt een knap beestje. Daar hebben we ook foto's van :-). Sinds dat alles een eeuw duurt weet ik wel niet wanneer deze er eindelijk eens opkomen.

Tenslotte hebben we eveneens vriendjes gemaakt met 2 jongens van onze leeftijd uit onze appartementsblok. Vanavond doen we een pizafeestje :-). Ik ben benieuwd!

Hogi Baruve!

Karolien en Sarah