Namasté (ook al praten ze in deze regio geen Hindi maar enfin)!

We zijn nu al 5 dagen in India en het is hier echt super fijn! De vlucht naar India was wel heel vermoeiend. We moesten drie keer overstappen en steeds een hele tijd wachten. We vinden de Indische douane ook niet echt zo'n toffe peekes. Die deden echt super moeilijk. Blijkbaar zat er nog een aansteker in mijn laptoptas, waar ik niets van wist (Karolien) en we vonden dien echt niet want die zat in een klein zakje van mijn laptoptas. Ze hebben echt alles meer als drie keer gechecked en die waren niet bepaald vriendelijk moet ik zeggen.Maar enfin, we zijn goed aangekomen en hebben al onze spullen nog. Ik heb wel drie dagen keelpijn gehad en kon amper praten, waarschijnlijk de combinatie van de vlucht en de lichte verkoudheid die ik vanuit België had meegebracht.

Aan de luchthaven werden we opgewacht door brother Jerson en sister Nisha. Zij begeleiden beide onze stage. Jerson is de psycholoog van de instelling en Nisha werkt bij de Domestic Workers Movement. Zij heeft een hoge functie denken we, al weten we eigenlijk niet welke dat juist is. Nisha is echt een schatje en geeft ons echt het gevoel erbij te horen. Jerson is echter aan de stille kant en is moeilijk in te schatten.

Na een nachtje goed geslapen te hebben, werden we opgepikt door Nisha om naar 'the welfare home' van de kinderen te gaan. We werden ontvangen door het personeel en enkele kinderen en zij zongen een welkomstliedje voor ons. Daarna werden we rondgeleid door die kleine spruitjes en werd er al ineens met ons gelachen. Sarah had een girafnek en ze deden haar manier van spreken na. Mijn haar moest los en ik werd barbie genoemd. Het zijn echt een stelletje deugnieten en ze zijn zeker niet op hun mondje gevallen , zo blijkt. Er is wel een super schattig jongetje dat heel verlegen overkomt. De kindjes noemen ons allebei 'anti' en vragen om ter meeste aandacht van ons.

We zijn de eerste dag ook naar 'the office' geweest. Dat is het kantoor waar ze alles regelen. We hebben daar kennis gemaakt met een aantal medewerkers, ook zeer vriendelijke mensen. Brother Eugeen (een zeer lieve man die we daar ontmoet hebben) ging vervolgens met ons winkelen. Dit was de eerste keer dat we de straat moesten oversteken. Hier werden we dan ook voor de eerste keer bijna aangereden. Dit was duidelijk niet de laatste keer! Ik denk dat wij die dag allebei minstens 5 'bijna dood ervaringen' hebben gehad ofzo. Het verkeer in India is echt te maf! Die rijden echt gewoon door elkaar en glippen overal tussen zonder te pinken. Je verschiet om de vijf botten van het getoeteren het is een complete chaos. Bovendien rijden ze ook nog eens links in India omdat het vroeger een kolonie is geweest van Engeland.

Het winkelen op zich was ook een hele ervaring. Je moet vanwege de terroristendreiging je tas afgeven aan een balie. Als je aan het winkelen bent, komt er steeds een verkoper je 'lastig vallen'. Ze willen je met vanalles helpen en hebben ook steeds meer nieuwe suggesties om te kopen. Ze laten je bijna niet met rust. Ze nemen ook gewoon iets uit je kar, om je dan te komen zeggen dat je ook dit of dat kan proberen. Aan de kassa laden ze alles voor je uit, scannen dit en stoppen de goederen in een zak voor je. Aan de uitgang staat iemand die je ticket controleert. De eerste keer hadden we al prijs en bleek het dat ze iets niet aangerekend hadden, dus konden we terug. Het grappige was dat ze met 5 ofzo aan onze kassa stonden om ons te helpen (drie daarvan waren natuurlijk niets aan het uitsteken). Je zou dan toch denken dat u ticket klopt. Er klopte dan nog bij ons allebei iets niet. Toen het in orde was, kregen we een handtekening op ons ticket.Echt een vreemde ervaring.

In de winkel hebben we traditionele Indische kleren gekocht (waar één van de kindjes ons al met uit heeft gelachen). Jaja, er komen foto's. Mensen in India zijn blijkbaar extreem mager want we konden in bijna geen van de broeken die bij de bovenstukken hoorde.

De volgende dag hebben we eigenlijk niets anders gedaan als uitslapen en praten en eten in het kindertehuis. Het was ook echt nodig want we waren heel moe. Het was wel de eerste keer dat we alle kindjes zagen en toen hebben ze weer dat welkomstliedjes voor ons gezongen. Echt super schattig.

Eergisteren hebben we voor het eerst met ons rechterhand gegeten (linker hand is pipihand). Dat was wel moeilijk om te doen en ging daardoor niet zo snel. De rijst hing vaak op mijn kin of mijn neus. Al een geluk zag geen van de kindjes het, want dan hadden we het vast mogen horen. Het was ook de eerste keer dat we met de kleinste kinderen mochten spelen. De oudere kinderen hebben nog steeds examens en moesten dus studeren. We hebben deze dag ook beslist wat we zullen doen tijdens de uren dat de kinderen niet daar zijn. We gaan de muurbeschilderingen herschilderen zodat ze er terug deftig uit zien en we moeten ook een simpeler beloningssysteem uitwerken. We moesten ook al eens nadenken over de spelletjes die we met de kinderen konden spelen. De spelletjes moeten steeds een 'psychologisch doel' hebben. De kinderen moeten dus iets leren over zichzelf of leren samenwerken of dergelijke. Voor de rest hebben we enkele klusjes in het tehuis gedaan. Op straat zagen we die dag een aapje lopen, dat haar kindje droeg. Super schattig!!!

Gisteren zijn we voor de eerste keer naar de 'slumbs' geweest, de sloppenwijken dus. Het was een zeer interessante ervaring. We ontmoette er een zeer openhartig gezin met veel problemen. Wegens deontologische redenen zullen wij hun verhaal niet op het internet plaatsen. Het meeste van de tijd konden we niet volgen omdat ze in hun eigen taal, Kennada, waren aan het praten. We mochten hen wel vragen stellen, die door de medewerkers van de domestic workers movement voor ons vertaald werden. De oudste dochter die aanwezig was, kon Engels spreken en we konden dus een beetje met haar communiceren. Ze was echter zeer verlegen en was bang dat ze fouten ging maken dus wou eerst niets zeggen. We hebben ze uiteindelijk toch zover kunnen krijgen.
De situatie werd op een gegeven moment zeer gespannen en we voelden ons niet zo goed op ons gemak. Tot onze verbazing praatte het gezin wel zeer openhartig over hun problemen en vonden ze persoonlijke vragen niet direct aanvallend
De medewerkers van de organisatie vertelde ons dat zij in het stukje waar zij woonde slechts om de 5 dagen drinkbaar water kregen en soms zelfs 20 dagen niets. Ook eten kunnen ze sommige dagen niet betalen. Een schrijnende situatie dus, die ons beide geraakt heeft.

Die morgen mochten we ook helpen om het Engels bij enkele verhalen van domestic workers (de huisarbeidsters) te verbeteren. Zo kwamen we ook veel schrijnende dingen te weten. Er werden zelfs moorden vermeld.

Een veel 'aangenamer' deel van de dag is dat we een hindoetempel in Bangalore zijn gaan bezoeken. Met een gigantisch beeld van Shiva. We moesten ons echter haasten en hebben daarom geen tijd gehad voor foto's te nemen. Ook hebben we maar een deel gezien. We gaan wel nog eens terug, dus dan zullen we genoeg foto's nemen zodat jullie ook mee kunnen genieten.

Vanmorgen kreeg ik voor de eerste keer de kans om eerste hulp toe te passen (sinds ik de cursus gevolgd heb) bij ons Saartje. Ze was zo slim geweest om de deet in haar oog te sprayen in plaats van op andere lichaamsdelen. Stomme deet!!! (Sarah).

Gelieve ons op de hoogte te houden van de buitenwereld want wij zijn hier nogal afgesloten en hebben vaak niet de tijd om de krant of dergelijke te gaan halen.

Van de 31ste tot de 2de zitten we trouwens in Myosore dus dan gaat het pctje slaapjes doen.

Braaf zijn allemaal!!

Karolien en Sarah

PS: Foto's zetten we er zo snel mogelijk op!