Hallo Lieve mensen!

Het is alweer een paar weken geleden dat ik terug ben gekomen in Nederland en ik kan met vreugde melden dat ik het weer prima naar mijn zin heb in ons superlandje, ik ben heel veel dingen toch wel extra gaan waarderen! Ik heb veel van jullie alweer even kunnen zien, wat heel fijn is! En ik heb nu eindelijk het gevoel dat ik weer een beetje ben bijgekomen van alles.

Maar de reden voor dit blog is dat ik het toch nog even netjes af wilde sluiten. Bij mijn laatste blog waren we nog volop aan het trainen voor de Nationals en een deel van jullie weet nog niet eens hoe we het er daar vanaf hebben gebracht!! Ten eerste was het echt een geweldige ervaring (tja, wat eigenlijk niet dat ik in de afgelopen 10 maanden heb meegmaakt...). We reisden met zijn allen (heren en dames team EN een nieuwe assistent coach) af naar Mobile Alabama, waar de Nationals plaatsvonden. Het bleek te worden gespeeld op het grootste tenniscomplex in de wereld (maarliefst 60 banen!!), wat natuurlijk een leuke bijkomstigheid was! Bijna alle teams berbleven in hetzelfde hotel waar wij zaten, het Marriot. Dat was het officiele hotel van het toernooi, waar dan ook de schema's op twee gouden standaards in de lobby stonden. De sfeer is dan natuurlijk meteen geweldig, want overal lopen tennissers rond en overal staan tennisspullen. Ik zat, zoals gewoonlijk, met Zigi en Michaela op een kamer. Zondagavond kwamen we aan en hebben we de omgeving een beetje verkend en verder lekker rustig aan gedaan. Maandagochtend hadden we trainingsbanen dus hebben we anderhalf uur getraind en maandagavond was er een officieel openingsdinner met alle deelnemende teams. Dat was heel gaaf, het was op een herdenkingsterrein van een gevechtsschip en we zaten dus midden tussen allerlei gevechtsvliegtuigen te eten. Iedereen was in het net en naast een welkomspraatje werden er ook allemaal awards uitgereikt. Na het dinner hebben we het 'battleship' nog even verkend en toen terug naar het hotel, uiteraard een motivatie speech van Coach O. en daarna naar bed. De volgende morgen om 8 uur stonden we in te spelen en om 9 uur stipt begonnen we (nadat we eerst een uitgebreide introductie kregen en natuurlijk het volkslied hadden gehad). De dubbels waren nog redelijk close, daar hebben we echt nog even voor moeten werken, maar met een 3-0 voorsprong waren de singles eigenlijk alleen nog een kwestie van uitspelen. De eerste ronde wonnen we met volle overtuiging: 9-0. Daarna konden we vrolijk gaan lunchen, snel douchen in het hotel en terug naar de baan om de mannen aan te moedigen (die om 1 uur begonnen). In de zon hebben we genoten van een paar mooie wedstrijden, die helaas wel onderbroken moesten worden vanwege onweer... Na lang wachten werd besloten ze de volgende morgen af te spelen (gelukkig was onderhand wel al duidelijk dat we zouden gaan winnen, dus daarom was het iets minder erg en was de stemming er niet minder om!). We kregen weer een mooie speech van coach O. en uiteraard een bedtijd op het hart gedrukt, waar niet iedereen heel veel om gaf ;) De mannen moesten de volgende ochtend om half 8 de wedstrijden uitspelen en dus erg vroeg op! Wij begonnen gelukkig weer gewoon om 9 uur. Toen we aankwamen op het tenniscomplex bleek dat ik 'shot of the day' was van de vorige dag, wat natuurlijk helemaal leuk was! Deze tegenstanders waren wel een stuk sterker. De dubbels waren erg close, maar we konden er helaas geen een binnen halen. Vooral Peru en ik hadden zeker kansen, maar het wilde gewoon niet lukken, ik denk dat we iets TE graag wilden waardoor onze armen een beetje zwaar werden, erg jammer. Met een 3-0 achterstand gingen we dus de singels in, niet echt fijn... Iedereen ging tot het uiterste. Emma was op spot 1 wel heel snel klaar, maar scheen ook echt een hele goede tegenstandster te hebben. Dat was 4-0, nog een puntje en we lagen eruit (na de eerste ronde speel je tot de wedstrijd beslist is, en met 9 wedstrijden is dat dus bij de 5). Nummer 2,3 en 4 zaten vol in gevecht en er waren zelfs winskansen. Aan mijn andere kant stond Peru op verliezen, maar haar tegenstandster vroeg een medical time-out aan en het zeg ernaar uit dat ze op ging geven. Ik probeerde me uit alle macht vast te bijten in de wedstrijd, maar mijn tegenstandster was toch echt een tandje te sterk. Met 4-6 2-6 werd ik helaas degene die wedstrijd definitief besloot... Dat was wel even slikken, vooral omdat we in de andere wedstrijden zeker niet kansloos waren. Maar gelukkig kon iedereen er positief tegenaan kijken. Iedereen had goed staan spelen en ze waren gewoon beter geweest, klaar, punt, afgelopen. Coach zei zelfs dat hij trots was en dit was waar we voor getraint hadden. Tweede ronde in de Nationals, het beste resultaat in jaren. Toch enigzins teleurgesteld gingen we snel lunchen en douchen om daarna te proberen de mannen naar de winst te schreeuwen. Helaas mocht het niet baten. Het was prachtig weer en ze speelden zeker niet slecht en stonden in de wedstrijden die niet uigespeeld zijn op winnen, maar helaas moesten ook zij met een tweede ronde genoegen nemen. Natuurlijk was het jammer en hadden we graag een rondje verder gekomen, maar ergens konden we tevreden zijn, we hadden onze doelstellingen gehaald, we hadden het tot de Nationals geschopt. En met een ranking van 11e in het land hadden we ons doel, de top 10, toch nagenoeg ook gehaald. Met een heerlijk dinner bij Olive Garden sloten we het seizoen af. De volgende ochtend vertrokken we weer naar Rome en daar vertrok iedereen een voor een naar huis. Binnen twee dagen was iedereen weg behalve ik en de mensen die bleven om te werken (Peru, Gugu, Zigi en Luis). Ik pakte elke dag iets in (ongelofelijk hoeveel spullen je in een jaar kan verzamelen!!) en genoot verder nog een beetje van het weer, 24 en het vooruitzicht naar huis te gaan. Verder was het golfteam er ook nog en zijn we ook nog een dagje gezellig naar een riviertje geweest om te zwemmen, zonnen en picknicken.

De laatste weekjes waren zeker nog de moeite waard, we hebben erg veel lol gehad! De enige mensen op de campus waren de athleten die naar de Nationals gingen en hier en daar een 'summer-student', maar dat was het. Omdat iedereen op dezelfde gangen zat was het in en uitlopen bij elkaar en een nog tien keer sterker familiegevoel dan anders, heel speciaal. Maar ik moet eerlijk zeggen dat toen de nationals eenmaal voorbij waren ik er toch echt wel hard aantoe was om naar huis te gaan. Coach heeft me afgezet op het vliegveld en daar heb ik me vermaakt met wat thee, yoghurt en muziek totdat ik mocht boarden. De vlucht verliep soepeltjes totdat we weer op Nederlandse grond stonden en we niet konden worden vastgekoppelt aan de gate, waardoor we toch nog 30/45 minuten later waren, maar het kon mij allemaal niet meer schelen. Ik liep van de gate naar de baggage hal met een grijns van oor tot oor, ik werd af en toe zelfs wel even raar aangekeken, maar hij ging er niet meer vanaf. Mijn koffers cirkelden al mooi rondjes en achter het glas zag ik mijn vader al staan. Toen ik de aankomsthal inliep werd mijn grijns alleen nog maar groter, want daar stonden ook mama, Koen, Breg en Anette om me te verwelkomen, helemaal super!!

Nu ben ik dus weer ruim 3 weken thuis en is alles een beetje bezonken. Ben ik veranderd? Ja. Ben ik een ander mens? Nee. Misschien een beetje meer mens, of misschien heb ik gewoon wat plakjes gevonden waarvan ik nog niet wist dat ik ze had. Ik heb mezelf beter leren kennen. Ik ben beter geworden in het kijken door andermans ogen, maar ik heb ook geleerd dat soms, heel soms, hoe hard je het ook probeert, niet mogelijk is. Soms sta je gewoon te ver af, en het enige wat je dan kunt doen is accepteren en respecteren, want nee, begrijpen doe je dan gewoon niet ;)

Ik heb mijn eerste toernooi alweer achter de rug en ik kan nu met zekerheid zeggen dat ik toch wel een aardige sprong heb gemaakt. Dat is natuurlijk erg leuk om te kunnen zien. Ik wil graag iedereen nog een keer bedanken voor het sponsoren, het totaal bedrag dat ik heb opgehaald is €700,- en daar hebben we al mooie rugzakjes voor alle 600 leerlingen van de school waaraan we gaan werken in Uganda voor gekocht.

Oja, mijn uiteindelijk individual overall record was 37 gewonnen wedstrijden uit 47 wedstrijden, waar ik dik tevreden mee ben! :)

Ik wens iedereen een top zomer toe! Succes nog voor iedereen die nog met de laatste lootjes bezig is! Half augustus vlieg ik weer terug naar Amerika, en uiteraard zal ik dan zo nu en dan wat van me laten horen!

Liefs,

Nienke