Hoi allemaal!

De Chinezen doen het schitterend op de Olympische spelen en wij doen het schitterend hier in China! We hebben tot nu toe niet stil gezeten, hebben al enorm genoten, maar hebben toch ook al wel de nodige portie geduld opgebracht. Voor dat laatste verdienen wij toch ook een gouden medaille :-).

Na Yangshuo en Guilin brachten we 10 dagen door in de provincie Yunnan. We hadden ervoor gekozen om hier wat tijd door te brengen omdat deze provincie "het andere China" wordt genoemd. Provincie met de grootste verscheidenheid aan klimaten, landschappen en bevolkingsgroepen van het hele land. Wat opzoekwerk op voorhand bracht ons bij 4 plaatsen waar we halt wilden houden: de hoofdstad Kunming, de kleinere stadjes Dali en Lijiang en Shangri-La, niet ver van de Tibetaanse grens. We hadden uiteindelijk toch wat schrik dat we teveel op te korte tijd wilden doen en besloten om één van de vier plaatsen te schrappen. Omdat Dali en Lijiang blijkbaar wel wat van elkaar weg hadden en Lijiang veel toeristischer was, besloten we om dat stadje te schrappen.

We hielden eerst halt in Kunming, een stad die met haar 1 miljoen inwoners naar Chinese normen een vrij kleine stad is. We gingen één dag op verkenning in de stad zelf. Het hoogtepunt was ongetwijfeld het park, waar gedanst werd en "mahjong" gespeeld werd. We genoten er van de prachtige taferelen die zich rondom ons afspeelden. Het park was niet alleen in Kunming de moeite. Nadien bezochten we nog een aantal parken en die zijn echt "the place to be"! Naast dansen, spelen en Tai Chi, geniet je ook gewoon van de plaatselijke bevolking die samenkomt en weet te ontsnappen aan de drukte van de stad. Daarnaast bezochten we een prachtige tempel die helemaal niet toeristisch was en waar de monniken rustig rondkuierden. Ik vond dit de mooiste tempel die we tot nu toe bezochten omdat hij behoorlijk groot was, maar niet zo toeristisch als de meeste andere. In Kunming waagden we ons aan de hotpot, een soort fondue dat je op veel plaatsen in China kan eten. Probleem was wel dat we op de kaart zelf moesten aanduiden welke ingrediënten we allemaal in onze hotpot wilden stoppen. Onze kennis van 't Chinees liet ons dat na twee weken nog niet toe, en dus mochten we zelf in de keuken kiezen wat we graag wilden eten. Bijkomend probleem was dat de saus in onze hotpot ongelooflijk pikant was en we maar niet uitgelegd kregen dat we een andere saus wilden. Gelukkig hielp een vriendelijke Chinese vrouw die een woordje Engels sprak ons uit de nood.

Vanuit Kunming maakten we ook een daguitstap naar Het Stenen Woud, prachtig -door Unesco beschermd- natuurgebied. Bijna alle parken die we bezochten, waren eerst heel druk (veel Chinese toeristen), maar na een halfuurtje doorstappen, ben je precies nog alleen. De Chinezen doen over het algemeen niet zoveel fysieke inspanningen en bezoeken telkens de highlights.

Na Kunming reisden we verder met de bus richting Dali, klein stadje met een 30000-tal inwoners. De eerste twee nachten logeerden we in The Sleepy Fish, guesthouse uitgebaat door Engelsen. Jammer genoeg was die voor de twee volgende nachten al volgeboekt en verhuisden we naar een hostel. The Sleepy Fish was net zoals the Giggling Tree een topper! Dankzij goeie tips van de uitbaatster, maakten we een prachtige fietstocht langs het Erhaimeer. We fietsen de hele dag zonder andere toeristen tegen te komen, genoten van de prachtige uitzichten (Dali ligt temidden van bergen en het meer) en kwamen uiteindelijk in een authentiek dorpje terecht waar we de enige toeristen waren. De dagen nadien gingen we te paard en te voet de bergen in en genoten er van de rust en de mooie natuur. Dali is een echte backpackersplek! Er zijn veel Westerse restaurants, maar de sfeer die er heerste was heel ontspannen en tof. Een leuke combinatie tussen Chinees en Westers.

Na Dali namen we de bus naar Shangri-La. Wat gemakkelijk was aan ons verblijf in Yunnan was dat we nooit van tevoren trein- of bustickets moesten boeken. Je reist er het gemakkelijkst met de bus en als je op de dag zelf een ticketje kocht, kon je er van op aan dat er nog plaats was. In de bus richting Shangri-La leerden we twee Belgische vrouwen kennen. Zij wilden een 12-daagse trekking doen rond de Chinees-Tibetaanse grens, maar de Tibetaanse grens is momenteel gesloten. Zij bleven eerst nog een aantal dagen in Shangri-La om hun trektocht te regelen. Uiteindelijk hebben we nog een paar keer met hen (en ook met andere Vlamingen die we nog tegenkwamen) afgesproken, zodat ons verblijf in Shangri-La een Belgische toets kreeg. De helft van de bevolking in Shangri-La is Tibetaans en dat zie je overal in de stad zelf en in de omgeving. Tibetaanse vlaggetjes, stoepa's en yaks zijn er de gewoonste zaak. Jammer genoeg ben ik er een nacht en dag ziek geweest, dus dachten we niet alles te kunnen doen wat we gepland hadden. We zijn een dag gaan fietsen naar het Napameer, hebben er een prachtig klooster bezocht en zijn uiteindelijk ook nog een dag naar het Topatso Nationaal Park gegaan. Normaalgezien paste dat laatste niet meer in de planning, maar op het kantoor waar we onze vlucht van Shangri-La naar Chengdu geboekt hadden was er een fout gemaakt. We hadden heel duidelijk onze vlucht geboekt voor 1 augustus (5 keer gezegd en opgeschreven), maar de vrouw van het reisbureau had ons ticket voor 2 augustus geboekt. Niets meer aan te doen, de vlucht van 1 augustus zat vol. Dus bleven we nog een dag langer in Shangri-La.

Na ons avontuur in Yunnan vlogen we verder naar Chengdu. We ruilden de rustige en koele (vaak tussen 15 en 20°) gebieden weer in voor het drukke stadsleven. Aangekomen op de luchthaven in Chengdu, werden we meteen weer geconfronteerd met het gefoefel van de Chinezen. Toen we in de taxi stapten, legde de chauffeur meteen een doek over zijn teller. Hij was dus niet van plan om ons de prijs te laten betalen die eender welke Chinees zou betalen. Gelukkig sprak Maria (het Belgisch meisje waarbij we drie nachten logeerden) een aardig woordje Chinees en betaalden we uiteindelijk toch de juiste prijs. In Yunnan maakten we zulke dingen niet zoveel mee en we beseften direct dat we weer op onze hoede moesten zijn.

Onze eerste dag in Chengdu wilden we treintickets kopen voor onze volgende trajecten. Er staan er nog drie op 't programma. We dachten dat we ondertussen wel wisten hoe we te werk moesten gaan. We stapten naar een klein kantoortje, maar daar werd ons meegedeeld dat er geen tickets meer waren. Mm... toch niet de juiste manier dus. We spraken in een restaurant een vrouw naast ons aan in de hoop dat zij wat Engels kon en ons verder kon helpen. En wat een opluchting! Zij sprak supergoed Engels en is de hele namiddag met ons op trot geweest om die tickets in orde te krijgen. Voor het eerste traject (Chengdu-Xi'an) waren er echt geen treintickets meer te vinden, dus besloten we om toch nog een laatste keer te vliegen. Voor de andere trajecten is het ons toch nog wel gelukt. Halleluja! Wat een geregel hier!

In Chengdu zelf bezochten we twee parken, waaronder People's Park! Echt schitterend om er een hele namiddag door te brengen. Daarnaast liepen we wat door toffe buurten, aten in een geweldig vegetarisch restaurant en maakten uitstappen naar het park waar panda's gekweekt worden om hen te beschermen tegen uitsterven en bezochten we "The big buddha", het grootste boeddhabeeld ter wereld. Beide uitstappen waren de moeite, maar het blijft wel wennen aan de massa Chinese toeristen die je overal tegenkomt. Soms is het echt moeilijk om vriendelijk tegen hen te blijven. Ze vinden het nog steeds geweldig om foto's van ons te trekken, anderzijds hebben zij echt geen respect voor anderen en willen ze altijd de eerste zijn. Twee uur aanschuiven om het grote boeddhabeeld te zien was echt geen pretje.

Ondertussen zijn we in Xi'an aangekomen en hebben we toch al geleerd uit onze avonturen. De taxichauffeur zette gisteren zijn teller niet aan en wilde ons 150 yuan laten betalen voor een rit van 40 km. Het is ons toch gelukt - door te wijzen voet bij stuk te houden - om hem zijn teller te laten opzetten. Hoera! We leren bij!

Vele groetjes en tot het volgende verslag,

Lien