Het heeft even moeten duren maar hier is hij dan, blog nummer 2.

Voor mijn gevoel is het net 2 weken geleden dat ik mijn vorige verhaal gepost heb maar ondertussen zit ik alweer 1,5 maand in Australië! Om te voorkomen dat het een gigantisch boekwerk wordt heb ik deze blog maar opgedeeld in twee delen.

Ik weet dat ik jullie vorige keer allemaal in spanning heb laten zitten over de grote en legendarisch Mardi Grass parade hier in Sydney. Helaas moet ik jullie toch teleurstellen. Van te voren hoorde we dat we minstens drie uur van te voren richting de stad moesten gaan om een plek langs de kant van de weg te bemachtigen omdat het anders niet meer te doen was. Dus wij vol goede moed om 16.00 uur al richting de stad om een plek te vinden. Uiteindelijk hadden we ook om 18:00 uur van huis kunnen gaan aangezien het zeikte van de regen en er dus nog genoeg plek was. Maar wij Nederlanders laten ons natuurlijk niet tegenhouden door een klein beetje regen en stug als we waren bleven we 3 uur wachten tot de parade begon. Nog eens 30 minuten later was de deceptie zo groot dat we besloten ons heil ergens anders te zoeken. Om de Mardi Grass parade dus kort te beschrijven, het was een natte, overrated en zeer lange bevalling..

Na de parade zijn Sebas, Leroy en ik direct door de stad ingegaan om bij te komen van alle verontrustende beelden die we in die 30 minuten bij de parade gezien hadden. Beeld je hierbij een man op een motor in waarbij de leren broek aan de achterkant niet helemaal is afgemaakt.. Na een aantal biertjes waren we gelukkig weer enigszins gekalmeerd en gingen we richting de Sweeney's. Dit is een bar in Sydney met een dakterras waar één van onze huisgenoten uitgenodigd was om te draaien. Solidair als ons huis is verschenen we daar met een mannetje of 20 om onder het genot van een biertje en de skyline van Sydney onze huisgenoot aan te moedigen. Gelukkig was de regen van de middag nergens meer te bekennen en was het weer een geweldige avond.

Zondag ochtend hebben we, zoals eigenlijk elke zondag wel tot nu toe, eerst lekker rustig aangedaan. Vervolgens zijn we met een groep van ongeveer 15 man richting Tamarama Beach gegaan waar we de rest van de dag in de zon hebben liggen bijkomen van de dag ervoor. 's Avonds bij thuiskomst hebben we lekker de barbecue ontstoken om daarna lekker vroeg mijn bed in te duiken want stageweek nummer 2 stond alweer voor de deur.

Zoals ik al verteld had zullen de meeste verhalen over de weekenden hier gaan aangezien er doordeweeks gewoon heeeeeeel hard gewerkt moet worden en ik natuurlijk een verantwoorde student ben. Bij deze wil ik de mensen die dit geloven graag bedanken voor het positieve beeld dat ze van mij hebben! Maar zonder grappen tot nu toe blijft het meestal bij de donderdag avond en ben ik de rest van de week redelijk in staat om tot rust te komen. Al is dat in een stad als Sydney niet altijd even makkelijk.

Na ook mijn tweede stageweek overleeft te hebben komen we alweer bij zaterdag uit. Om nog even een kleine update over mijn stage te geven. Tot nu toe is het de eerste twee weken gebleven bij het invoeren van visitekaartjes in het systeem. Zo nu jullie daar ook weer van op de hoogte zijn kan ik verder met de zaterdag. Om in een duur land als Australië toch nog een beetje rond te kunnen komen moet je toch echt op zoek naar een baantje. Daarom besloten Sebas, Leroy en ik om op zoek te gaan naar een baantje in een bar. Alleen om hier in een bar te kunnen werken moet je eerst een cursus volgen hoe je verantwoord met drank om gaat en hoe je kan zien of andere dit ook doen. Zelf vind ik dat ik toch wel redelijk verantwoordelijk ben met drank maar hier in Australië moet je een papiertje hebben waar dat ook echt op staat. Ze zijn hier in Australië sowieso heel streng als het aankomt op drank gebruik. Zo staan er boetes van $11.000 op het schenken aan minderjarigen of aan dronken mensen. En deze boete is dan niet voor de bar waar je werkt maar voor je eigen persoontje! Daarnaast zijn ze hier ook heel makkelijk in het uit de kroeg bonjouren van mensen, in de tijd dat ik er nu ben heb ik al meer mensen uit de kroeg gestuurd zien worden dan dat ik in mijn hele leven in Nederland heb gezien. Het enige verschil met Nederland is wel dat je na een uur weer terug kan komen omdat je dan wel weer nuchter genoeg zou zijn om naar binnen te komen. Maar dit is dus een deel van wat je leert tijdens de RSA (Responsible Service of Alcohol) cursus. Andere leuke feitjes waren dat als je drinkt, vrouwen mannelijker worden en mannen vrouwelijker. Dat deze feiten kloppen ondervinden we nog steeds elke weekend aan het gedrag en de danskunsten van Sebas. De cursus bestond uit een 6 uur durende preek over de gevaren van alcohol en wat het allemaal niet met je kon doen. Dit werd afgesloten met een examen dat als je het niet wist ingevuld werd door de docent zelf. Vol trots verlieten we alle 3 met ons papiertje de zaal en tot op de dag van vandaag hebben we nog steeds geen werk gevonden..

De zondag stond opnieuw in het teken van zo min mogelijk doen en zoveel mogelijk genieten. Dit probeerde we deze keer te bereiken op Rose Bay. De naam klinkt beter dan het strand zelf was, maar de zon maakte dat voor het grootste deel weer goed. Na een ontspannen dagje op het strand zijn we weer richting huis gegaan waar we de barbecue opnieuw hebben aangestoken. Daarna weer vroeg mijn bed in want er stond weer een week stage voor de deur.

Na opnieuw een zware maandag op stage was dinsdag een zeer welkome vrije dag. Het was gelijk ook een zeer productieve dag, samen met huisgenoot Anneloes ben ik eerst richting de bank gelopen om een Australische rekening te openen. Nu had ik gehoord dat deze rekening gratis zou zijn wanneer je internationaal student bent aan de Universiteit van Sydney. Al studeer ik niet aan de Universiteit, toch wist ik met een beetje overtuigingskracht de beste man te overtuigen en zo weer wat centen te besparen. Tja, je bent een student of niet!

Vervolgens zijn we in de trein richting het centrum gestapt waar mijn tweede afspraak voor de dag stond gepland. Namelijk het halen van inentingen voor de reis naar Azië. Na al vijf inentingen in Nederland gehad te hebben mag ik er ook nog eens 5 in Australië halen. Je moet er wat voor over hebben om 3 maanden naar Azië te kunnen. Aangekomen bij de kliniek werd ik uiteindelijk door een heel lief klein Aziatisch vrouwtje geholpen en kon ik binnen no-time weer een inenting van m'n lijstje strepen. Nog vier te gaan dus! Naderhand begreep ik ook wel enigszins waarom zo'n schattig vrouwtje de inentingen deed, dit was namelijk ter verzachting van de rekening die je vijf minuten later in je hand gedrukt krijgt. Voor deze ene inenting mocht ik even $120,- neertellen en dan ook nog met het vooruitzicht dat ik er nog 4 moet halen.

Na deze drukke ochtend zijn we vervolgens de Botanical Gardens ingedoken waar we de rest van de middag heerlijk hebben gerelaxt.

De rest van de week leek een eeuwigheid te duren en ik kon ook, net als iedereen in het huis, niet wachten tot het weer weekend was. En dit was vooral om één hele belangrijke reden, St Patricks Day. Jaja.. Hier wordt het ook gevierd, en hoe!

Na een korte vrijdagnacht stond ongeveer het halve huis om 7 uur 's ochtends klaar voor een lekker Engels ontbijt bij de c*** and Bulls. Aangezien wij de allereerste waren die aankwamen kregen we een hele lading aan attributen van de eigenaren. Gehuld in een mooie groene cape, een groen t-shirt en een dwergenhoed begonnen we aan ons ontbijt wat natuurlijk in St. Patrick stijl werd weggespoeld met een biertje. Over het verloop van de rest van St. Patricks Day hoef ik niet heel veel meer te vertellen behalve dat het erg gezellig was.

De volgende ochtend waren de gevolgen van St. Patricks Day nog heel goed terug te zien in de vorm van in de Ierse vlag geverfde haren, smink en hele kleine oogjes. Helaas stond deze dag niet in het teken van helemaal niks doen en gingen Sebas en ik richting Darling Harbour waar we met Freek hadden afgesproken. Dit is een vriend van Sebas die het afgelopen jaar door Azië en Australië aan het reizen is en donderdag in Sydney was aangekomen. Samen met hem wilde we naar het aquarium gaan, maar na het zien van de prijzen besloten we dat maar even uit te stellen. Het logische gevolg was dat we voor $30,- naar de grootste Disney flop ooit zijn geweest. Maarrrrr…. We hebben wel in de grootste IMAX bioscoop ter wereld gezeten. Hierna was het weer tijd om op huis aan te gaan.

Na opnieuw een enerverende maandag en dinsdag stond woensdag in het teken van tennis. Vol goede moed hebben Sebas en ik namelijk ons tennisracket meegenomen om hier een openbare baan te zoeken waar we een aantal keer in de week konden tennisen. Tot op de dag van vandaag hebben we echter pas één keer op de baan gestaan en hebben we nog steeds geen openbare baan gevonden waar je zomaar kan spelen. In een stad als Sydney waar er goed uitzien bij iedereen op de eerste plaats komt verwacht je toch een aantal openbare tennisbanen maar niets is minder waar helaas. Maar deze woensdag hebben we samen met Jasmijn en Joke een tennisbaan afgehuurd in een park bij ons om de hoek. Nadat Jasmijn en ik eerst Sebas en Joke alle hoeken van de baan hebben laten zien heb ik daarna Sebas nog even goed laten rennen om vervolgens voldaan van de baan te stappen. Ik laat in dit verhaal wel even achterwegen dat ik zelf ook nog nauwelijks kon lopen..

Het komend weekend stond in het teken van een toevallig bezoekje aan de duurste en hipste club van Sydney, een bedrijfsuitje op een zeiljacht en een trip naar de Northern Beaches. Dit en de daarop volgende 3 weken kunnen jullie binnenkort allemaal lezen in het tweede deel van deze blog. Verder kunnen jullie gerust zijn want ik verveel me nog steeds niet!

Groeten uit Down Under!