Jaja mensen hier is die dan! Mijn eerste blog vanuit Down Under. Voor de onwetende, ik ben samen met mijn klasgenoot Sebastiaan Mathas aan deze verschrikkelijke trip van 8 maanden begonnen om eerst 5 maanden onze afstudeerstage in Sydney te vervolgen om vervolgens nog eens 3 maanden af te zien in Thailand, Cambodje, Loas en Vietnam. Medelijden hoef ik niet te hebben mensen want ik heb hier zelf voor gekozen en ik moet die 8 maanden maar gewoon doorbijten!

Op zaterdag 18 Februari was het dan zover, na nog even een geslaagde carnavalsoptocht mee te pakken in Kokkerhout stapte ik om 17:00 uur in de auto richting Schiphol waar we om 19:30 uur via Londen en Singapore richting Sydney vlogen. De vlucht verliep erg soepel en we hadden zowaar maar een uur vertraging, voor sommige is dit nog veel, maar op een vlucht van 24 uur valt dit reuze mee. De vlucht van Singapore naar Sydney was wel nog even afzien aangezien het entertainment systeem besloot ermee te stoppen. En op een vlucht van 8 uur is het moeilijk je te blijven vermaken. Uiteindelijk landde we maandag ochtend om 09:00 na een mooie aankomst over downtown Sydney met uitzicht over de Harbour Bridge & The Opera House (Lees: Voor de mensen aan de rechterkant van het vliegtuig), de mensen links (wij dus) hadden een schitterend uitzicht over de buitenwijken van Sydney. En toen kwam het gedeelte waar we het meest voor vreesde, de douane van Australie… Na alle series op tv gezien te hebben waren we op het ergste voorbereid en sloegen we ook direct maar twee grote flessen Vodka in om bij te komen van de komende gebeurtenissen. We controleerde onze tassen nog een kleine 10 keer terwijl we de 9 keer daarvoor ook al zeker wisten dat er niks zat en liepen richting de uitgang. Uiteindelijk was het dus helemaal nergens voor nodig en konden we gewoon gelijk doorlopen.

Na dit avontuur gingen we weer vol vertrouwen richting de trein om naar het huis te gaan waar we de komende 5 maanden zullen bivakkeren. Bij de kassa nagevraagd hoe we het beste bij Edgecliff Road kunnen komen (onze straat), en te horen gekregen dat de trein precies op Edgecliff Road stopt. Wij dachten natuurlijk, kijk dat is nog eens relaxed, niet wetende dat Edgecliff Road denk een van de langste straten van Sydney is en het station aan het begin van deze straat ligt. En je raad het al, ons huis aan de andere kant. Dus met 40 kilo baggage van nummer 550 naar nummer 50 gelopen in 30 graden zonder water. Ik dacht even dat mijn verblijf in Sydney maar een dag zou duren maar we hebben het uiteindelijk gehaald. Na de zeer inspirerende en enigzins intimiderende "Don't f*** with me" speech van onze huisbaas Dave hebben we onze spullen opgeruimd en zijn we inkopen gaan doen in het "winkelcentrum" (Lees: overdekte stad). Na ook dit overleeft te hebben zonder te verdwalen waren we rond 18:00 uur weer thuis en besloten even snel een Powernapp te doen om vervolgens 's avonds weer bij de groep aan te sluiten. Dit werd uiteindelijk een coma slaap die tot 09:00 uur de volgende ochtend duurde.

Nadat we lekker rustig zijn wakker geworden besloten we gewoon een beetje rond te gaan lopen en wat van de stad te gaan zien. Na een goede kop koffie in de overdekte stad zijn we doorgelopen naar Centenial Park. Dit park, wat ongeveer de grootte leek te hebben van een natuurgebied in Nederland, was zelfs met 30 graden en volle zon nagenoeg leeg. En van één ding hebben ze er in Sydney in ieder geval genoeg en dat zijn parken. Op elke straathoek is er wel eentje te vinden, en zo niet dan heeft iemand er wel één op het dak van z'n huis gemaakt. Nadat we in Centenial Park even langs de tennisbanen en golfbaan zijn gelopen die er ook in lagen zijn we richting het centrum gelopen. Hier ben ik achter een ding gekomen en dat is dat ik de komende maanden het richtinggevoel van Sebas niet moet volgen! Uiteindelijk kwamen we aan bij de Botanical Gardens in Downtown Sydney, dit park ligt midden tussen de wolkenkrabbers maar geeft je toch het gevoel alsof je ergens midden in een tropisch oerwoud loopt. Via de Botanical Gardens kom je dan uiteindelijk uit bij het beeldmerk van Sydney, het Opera House. Als je het op foto's ziet is het al imponerend maar als je er echt naast staat weet je niet wat je ziet.. Hierna zijn we even gaan lunchen en bijkomen van onze tocht met uitzicht over de Harbour Bridge. De terugweg besloten we toch maar wel weer de trein te nemen, want 5 uur weer teruglopen leek ons niet het beste idee. Terug gekomen bij het huis dachten we even rustig te kunnen koken, dit was echter voordat we gezien hadden met hoeveel man we precies in het huis zaten. We mogen namelijk een keuken van 2 bij 4 met 8 pitten en 2 ovens delen met 35 man. En voor de rekenwonders onder ons, dat is bijna onmogelijk inderdaad! Gelukkig eet iedereen hier in groepen dus valt het allemaal nog wel. Na het eten zijn we nog even blijven hangen aan tafel en hebben we kennisgemaakt met de andere bewoners van het huis, en niet alleen de menselijke bewoners.. Kleine hint: wat krijg je bij warm weer en een open keuken met veel voedselresten? Voor de gelukkige winnaar ben ik best bereid een uitvergrote foto hiervan op te sturen! Na de kennismaking zijn we maar vroeg ons bed ingedoken want de Jetlag zat er toch nog wel goed in.

Woensdag waren we er door onze jetlag ook weer vroeg bij en hadden dus als idee maar weer rustig aan te doen en een beetje verder rond te kijken. Alleen er zat niet heel erg veel pit in dus uiteindelijk gingen we pas rond een uur of 12 van huis weg. Toen zijn we maar richting het strand gelopen, en niet zomaar een strand, nee het wereldberoemde Bondi Beach! Maar dit bleek net zo overgewaardeerd te zijn als de douane controle op het vliegveld. Ok, het strand was wel hagelwit en de zee kan niet veel helderder zijn maar toch.. Op zo'n strand verwacht je toch op z'n minst 10 keer in het uur een spectaculaire Baywatch redding te zien waarbij rondborstige vrouwen in te strakke badpakken in slow-motion over het strand rennen en verdrinkende mensen uit zee redden. Maar niets is minder waar, tot op de dag van vandaag hebben we nog geen enkele redding mee mogen maken… En het is niet dat we er niet vaak waren, want van woensdag tot en met zaterdag waren we gewoon op het strand te vinden! Wat moet je anders met 30 graden, volle zon en teveel vrije tijd?! Juist, DE KROEG IN!!! Dit is dan ook precies wat we donderdagavond gingen doen, aangezien het leven hier niet goedkoop is moet je op zoek naar de mooie acties die ze hier in verschillende kroegen hebben. En op donderdagvond is dit de c*** and Bulls. Hier kan je namelijk voor $10 een steak met friet en salade en een Pint of Beer krijgen! Dit eerste biertje beviel ons zo goed dat we maar besloten wat langer te blijven.. Wat tot gevolg had dat we twee uur later met 30 Hollanders vreselijk uit de maat Guus Meeuwis met Brabant stonden te zingen!

Na een zeer geslaagde avond konden we opnieuw heerlijk uitslapen wat opnieuw niet lukte vanwege de jetlag en we opnieuw te traag waren om voor 13:00 uur op het strand te liggen. Pff.. klinkt wel heel erg zwaar trouwens als ik het zo terug lees! Maar na weer een dagje op het strand bakken gingen we 's avonds weer de stad in. Deze keer gingen we naar een wat sjiekere tent aan Darling Harbour, waar je gewoon de hele nacht buiten staat aangezien er geen deuren zijn en je uitkijkt over één van de havens van Sydney. Het enige nadeel is dat je, zoals eigenlijk overal, $7 voor je biertje kan neertellen! Na weer een geslaagde avond zijn we terug naar Bondi Junction gegaan waar we ons bed indoken om ons voor te bereiden op weer een lange dag op Bondi Beach.

Zaterdag dus weer een lekker dagje bijgekomen op het strand en in de avond ook vrij weinig gedaan, dit was maar goed ook want zondag gingen we een wandeling doen van Bondi Beach naar Cuchee met drie huisgenoten. Ook al is het maar een wandeling van 5 km, met de hoogte verschillen die ze hier hebben leek het wel 15 km. Gelukkig waren er onderweg genoeg strandjes om weer even een duik te nemen en bij te komen van het hele stuk dat we gelopen hadden. Uiteindelijk kwamen we om 5 uur op onze eindbestemming Cuchee aan waar we op het strand nog even een powernapp hebben gedaan om vervolgens de bus terug naar huis te pakken. Hier hebben we met een groep gebarbequet en hebben we voor het eerst Kangaroo vlees gegeten. Na de BBQ zijn we vroeg ons bed in gedoken want morgen zou namelijk onze eerste stage dag zijn!

07:00 uur opstaan is toch wel weer even wennen na een hele week relaxen en uit kunnen slapen. Maar vol goede moed ging ik richting m'n stage bij Funktionality. Dit is een groot evenementenbureau in Sydney waar ik de komende 20 weken zal gaan werken. Zoals elke stage is de eerste dag altijd een beetje inkomen en ik mocht dan ook een kleine 200 visite kaartjes in het systeem invoeren. Op dit moment is iedereen nog erg druk en is er weinig tijd om dingen aangeleerd te krijgen. Dinsdag zag er dan ook niet heel veel anders uit voor me. Woensdag is mijn vrije dag en deze heb ik dan ook goed benut om weer bij te komen van twee dagen om 07:00 uur opstaan. Verder was het typisch Hollands weer met de hele dag regen, dus dit zorgde er ook niet echt voor dat ik ook maar iets minder lui werd. De donderdag zag er niet heel veel anders uit als de maandag en dinsdag, alleen mochten we 's avonds weer even de wei in om de c*** and Bulls weer onveilig te maken. Hierdoor was het om 07:00 uur opstaan op vrijdag nog een stukje zwaarder, al had ik wel een iets beter vooruitzicht dan de voorgaande drie stagedagen. Vandaag mocht ik namelijk mee om een evenement op te bouwen voor het Mardi Grass Festival. Dit is te vergelijken met de Gay Pride van Nederland alleen dan maal 10 ongeveer. Hiervoor verzorgde mijn stagebedrijf de VIP ruimte van het Kylie Minoque concert. Dus tijdens het opbouwen, waar iedereen hier trouwens genoeg tijd voor neemt want stel je voor dat je er moe van zou worden, konden we de repetitie met Kylie Minoque ook mooi mee volgen. Na een iets gevarieerdere dag op stage gingen we de vrijdag avond weer de stad in, en deze keer naar niets minder dan de Scarry Canary! En ja de bar is inderdaad net zo fout als de naam doet vermoeden, maar hier lieten we ons natuurlijk niet door tegenhouden en het was uiteindelijk weer een geslaagde avond.

En voor de oplettende lezer komen we dan bij de dag van vandaag en hier hou ik dan ook op met schrijven, ik heb jullie al lang genoeg verveeld met mijn verhalen en we gaan hier ons klaar maken om richting de Mardi Grass Parade te gaan.. De wilde avonturen hiervan zullen jullie helaas volgende keer moeten lezen.

Groeten van Down Under!!

Lennart