Zoals ik in mijn vorige verhaal al aangaf is het opstaan hier redelijk idyllisch, vanuit mijn bed kan ik de blauwe zee en lucht zelfs zien (door de klamboe heen dan). Echter werd mijn idyllische ochtend woensdag wreed verstoord. Bij het openen van de deur om zoals elke ochtend even een frisse ochtend duik in zee te nemen, viel er zomaar een slang naar beneden. Oranje met bruin van kleur en zo'n 1.5 meter lang, gelukkig niet zo'n hele dikke die je nog wel eens bij de DWDD voorbij ziet komen met Freek Vonk. SCHRIKKEN! Gelukkig werden we (Lieke en ik) gered door 'the guard' van hier die de slang met een enorme tak uit ons huisje heeft verjaagd. Hopelijk zien we die nooit weer terug.

Ik ben inmiddels al wel gewend geraakt aan de vele kikkers (echt in alle kleuren) die me 's ochtends gezelschap houden onder de douche en ook wanneer ik aan het tanden poetsen ben. De wc (een gat in de grond, maar wel met een heuse wc-pot erboven en een soort van afzuigsysteem waardoor er zelfs met mijn reukvermogen weinig te ruiken valt) en de douche zijn gelegen naast ons chalet. Ik slaap samen met Lieke in een klein chalet op de Nuarro Lodge, de plaatjes op google liegen er niet om, zo ziet het er écht uit! Lieke komt ook uit Nederland en zij organiseert een klein project met name gericht op 'saving money' en de mensen bewust maken van de waarde van geld. Het is heel fijn om ook een Nederlands maatje te hebben hier, zo kan ik ook af en toe wat Nederlands praten en niet te vergeten het Nederlands elftal aanmoedigen! Zaterdag zal het nog wel pittig worden om wakker te blijven tot 22.00, maar met het vooruitzicht op een spannende wedstrijd moet dat vast lukken. Normaliter lig ik hier namelijk al rond 21.00 op bed. Het is hier rond 18.00 pikdonker en de zon komt op rond 05.30, dus om 06.00 schijnen de eerste zonnestralen ons huisje al binnen. Vaak duik ik om 06.15 al even de zee in en ontbijten we rond 7 uur. Een heel ander ritme dan in Nederland dus!

Nog even wat achtergrond informatie over de voormalig Portugese kolonie, Mozambique. Na de onafhankelijkheid in 1975 ontstond er een burgeroorlog tussen de FRELIMO (de oorspronkelijke onafhankelijkheidsbeweging) en de RENAMO (de oppositie) die leidde tot ongeveer 1 miljoen doden en vele vluchtelingen. In 1993 werd het vredesakkoord in Rome getekend en daarmee kwam de terugkeer van de vele vluchtelingen op gang. Mozambique was op dat moment het armste land van de wereld en kende een minimale infrastructuur en gezondheidszorg. Op dit moment behoort Mozambique nog steeds tot de armste landen van de wereld en blijft de gezondheidszorg minimaal en met name ook moeilijk bereikbaar voor een groot deel van de bevolking. De gemiddelde leeftijdsverwachting is 52 jaar…

Het dichtstbijzijnde centro de saúde (gezondheidscentrum) voor inwoners van Nanatha ligt op 5 km afstand, in Baixo de Pinda. Hier zal ik binnenkort ook naar toe gaan en waarschijnlijk ook assisteren bij de zwangerschapscontroles (fundus hoogte & HIV testen) en vaccinatie programma's voor de kinderen. In totaal zijn er in de provincie Memba 12 unidades sanitári (gezondheidscentra) waar 2 tot 3 verpleegkundigen eenvoudige zorg verlenen, voornamelijk behorende tot de verloskunde en infectieziekten. In totaal zijn er 12 centro de saúde voor zo´n 265.000 inwoners in de provincie Memba. Van de 12 centra zijn er 3 die een zaal hebben waar ernstig zieke patiënten opgenomen kunnen worden. Wat er op neer komt dat veel ernstig zieke patiënten uit de kleine dorpjes niet 'op tijd' aanwezig kunnen zijn in de grotere ziekenhuizen waar opname mogelijk is.. Het blijft een inkoppertje, maar als je hier bent besef je wel weer even hoe goed wij het in Nederland voor elkaar hebben.

De meetings met de activista's zijn dagelijks tussen 13.00/13.30-15.00, alhoewel ik hierbij ook al heb geleerd: "We have clocks, the Mozambican have time..." De groep activista's bestaat elke dag weer uit een wisselend aantal, maar in totaal zijn er 16 enthousiaste vrouwen en mannen uit Baixo de Pinda en Nanatha varierend in leeftijd van 16 tot 43 jaar. Alhoewel ik dit niet met zekerheid kan zeggen, want de leeftijden wisselen hier dagelijks, niemand weet precies hoe oud hij of zij is. Ik zal jullie de volgende keer meer vertellen over de inhoud van de meetings met de activista's. En ik hoop dan ook te kunnen vertellen dat ik een walvis heb gezien, de eerste schijnt namelijk al gespot te zijn voor de lodge in zee!