CLEAN UP THE CRAGS

Vandaag, een dag om niet snel te vergeten...

Om half 7 liep onze wekker af (jaja hier wordt echt gewerkt ;)) met kleine oogjes maar vol enthousiasme, maakten we ons klaar om richting Crags te vertrekken. Om 8 uur hadden we een afspraak met de organisatoren van de clean up, waardoor we zeker om 7 uur vertrekensklaar moesten staan aan de taxirank. Hier weet je immers nooit wanneer er een taxibus voorbijkomt of vertrekt. Na een half uurtje wortelschieten, hadden we het geluk dat het juiste taxibusje ons passeerde. We waren blij dat we eindelijk op weg waren, al schrokken we wel van het schrale busje dat ons vervoerde. Het bleek wel om een bij ons bekende taxichauffeur te gaan, Godwill een heel vriendelijke man, die goed bevriend was met een oud vrijwilligster. Hij vertelde ons dat hij aan het sparen was voor een gloednieuwe taxibus. Zijn huidige taxibus kende hij echter door en door en dat was wel te merken toen hij plots een onderdeel uit het dashboard trok en snoeren aan elkaar verbond, om zijn radio aan de praat te krijgen. En het werkte, want niet veel later klonken de beats van de Black Eyed Peas door de boxen. We lagen echter dubbel van het lachen, aangezien in Belgie het haast ondenkbaar is, dat zo`n bakje ooit door de keuring zou kunnen.

Na een half uurtje rijden, werden we afgezet aan het Community Centre in de township de Crags, waar iedereen verzamelde om aan de opruimactie te beginnen. Maar naar Afrikaanse gewoonte, begon het allemaal een half uurtje later. Deze opruimactie wordt jaarlijks georganiseerd om de bewoners, kinderen bewust te maken van een propere omgeving. Hoewel elk "huis" in de townships een eigen vuilbak heeft, doen ze vaak de moeite niet om deze te gebruiken. Met handschoenen aan en vuilzakken in de hand trokken we met verschillende groepjes op pad. Al gauw kregen we door Nasipe, een Born in Africa kind van graad 8, een rondleiding doorheen de township; we wandelden doorheen smalle, kleine straatjes, waar we anders nooit zouden komen. We werden nog maar eens met de neus op de feiten gedrukt hoeveel gezinnen in zulke erbarmelijke omstandigheden leven: ingeengetimmerde hutjes met vaak maar een kamer die ze met heel het gezin delen. zonder sanitaire voorzieningen. Toch was Nasipe zeer trots om ons haar woning te tonen.

Het viel ons op hoeveel kleine kinderen er zomaar op straat liepen en in het vuil aan het spelen waren. Bovendien merkten we dat veel volwassenen doelloos rondliepen. Hoewel we de enige blanken waren, hebben we ons nooit onveilig gevoeld, integendeel, iedereen was verbaasd om twee blanke meisjes vuil zien op te rapen op hun terrein.


Na een uurtje opruimen en heel wat gevulde vuilniszakken later, kreeg iedereen een welverdiende hotdog en werden er nog tombolaprijzen uitgedeeld. De kinderen genoten er zichtbaar van. Jammer genoeg zal de township er snel weer bijliggen zoals voorheen.

Tot snel!


Weetje 1: Het was ons al enkele keren opgevallen dat sommige vrouwen een gekleurde creme op hun gezicht gesmeerd hadden, blijkbaar zijn dit natuurlijke kleien die hun moeten beschermen tegen de zon. Heel grappig zicht wel.

Weetje 2: Bij het opruimen riep Nasipe plots dat we het pas opgeraapte vuil moesten teruggooien, blijkbaar was het afgeknipt haar. Ze vertelde ons dat het waarschijnlijk haar was van iemand die iets slechts heeft gedaan. Wanneer iemand dit afgeknipte haar aanraakt, zal hem of haar iets slecht overkomen. Even schrikken wel. Gelukkig zijn we niet bijgelovig, hoewel we voor de zekerheid tien weesgegroetjes zullen bidden.;)