Ha trouwe aanhang,

Nog een paar weekjes volhouden, dan zijn we er weer! Dit ziet ernaar uit het eennalaatste verslag te zijn, en sowieso het laatste vanuit nepal. We zijn enkele dagen geleden teruggekomen in pokhara na een 8-daagse trekking. In die dagen zijn we naar het Annapurna Base Camp gelopen. In 6 woorden GAAF, INDRUKWEKKEND, BIZAR, WARM, KOUD, GRAPPIG en GJEZJELLIE (zoals de gids probeerde te zeggen dat het gezellig was als we een colaatje met hem deelden).

Ff voor de statistieken: De Annapurna zelf is meer dan 8000 meter hoog en het base camp ligt op 4200 meter. We zijn gestart met lopen vanaf zo'n 1000 meter. Iris heeft op één dag 86 keer geniest door een of andere boompol in de lucht en teun heeft 11 keer het liedje 'steady as it goes' in zijn hoofd gehad en komt er nu pas achter dat het liedje officieel 'steady as SHE goes' heet. Tot zover de statistieken.

Aangezien ik (teun) afgelopen weken last kreeg van m'n rug besloten we om met een drager te lopen aangezien die per dag vragen wat wij per uur verdienen. Het kantoortje heeft ons toen overgehaald om voor een euro per dag extra een drager/gids (1 persoon) te nemen ipv een drager. Dat hebben we geweten. Als GIDS was hij grappig, aardig, attent en noem maar op, kon niet beter. Als DRAGER... De eerste paar dagen bergop liep hij constant hijgend, kreunend en steunend achter ons aan. En om ons heen kijkend zagen we dat hij echt geluk had met onze bescheiden rugzak. Het meeste gewicht was nog van hemzelf ook, maar ja, wie neemt er dan ook 2 spijkerbroeken mee de Annapurna op! :-)

Na een paar dagen had hij geluk want eerst kreeg ik (teun) griep op de eennalaatste dag naar basecamp. Dus die laatste kilometers sloffend met flinke koorts om 5.30 in de ochtend door de vrieskou omhoog naar het eindstation. Geen pretje, maar als je al die dagen al geklommen hebt dan weiger je om de laatste loodjes over te slaan. En als je dan eindelijk boven staat dan is de beloning een van de mooiste uitzichten die je je kunt voorstellen. Omgeven door de hoogste sneeuwtoppen ter wereld tegen een strakblauwe lucht!

Op de weg terug uiteraard iris aangestoken dus die had dan weer moeite met de afdaling. Zal wel een chronisch gebrek aan allerlei vitamines, mineralen en van die dingen zijn dat we op reis ineens vaker ziek zijn. Terwijl er toch genoeg zou moeten zitten in de Dal Bhat, de linzenprut met groenten, aardappels en rijst die je vaak eet. Verder is er op de berg genoeg pizza, pasta en pannenkoeken te krijgen en slapen doe je in guesthouses die je om de 2 uur tegenkomt. Dus echt basic is het nou ook weer niet. Wel wordt het hoe hoger hoe kouder, maar ook hoe hoger hoe duurder. De tweede helft van de berg betaalde je voor 2 maaltijden met een kop thee tegen de 15 euro (dat is dus duur voor Nepalese begrippen). Maar alle ingredienten moeten dan ook wel persoonlijk door iemand omhoog gedragen worden aangezien er geen auto's boven kunnen komen en voor paarden zijn de paden te smal en het lopend verkeer te druk. Je komt dan ook constant dragers tegen die letterlijk bijna 100 kg dragen... Bergop.

We hebben rustig gelopen en waren met 8 dagen weer terug. Genoten, in 1 woord dan maar. En teun verder niet veel last meer gehad van z'n rug gelukkig. O en allebei nu weer aan de beterende hand, snotterig maar we zitten alweer op de terrasjes.

Vanaf nu nog een paar weekjes vakantiegevoel. Eerst paar dagen Tansen en dan de grens over naar Varanassi en vanuit daar goedkope vlucht naar Goa. En daar niet al teveel meer doen haha.