Zo, daar zijn we weer eens. Dit keer vanuit Nepal, vanaf een zonnig dakterras, onder het genot van een drankje, en met uitzicht op een vette tempel. We hebben alweer zoveel mooie avonturen beleefd sinds de vorige keer dat we iets schreven. Toch handig dat we een blog bijhouden, kunnen we zelf ook nog eens teruglezen wat we ook alweer allemaal gedaan hadden. Zo las ik dus net dat we de vorige keer nog in Indonesie waren, en op het punt stonden naar de Togean Islands af te reizen. Komtie:

De Togeans is een eilandengroep in een enorme baai van Sulawesi; bounty stranden all over the place en de meeste onbewoond. Ons plan: relaxte bungalow, flippers aan, snorkel op, een vis vangen en vis opeten, en een beetje luieren in een hangmat. Een druk programma dus, maar met veel pijn en moeite is het ons gelukt! Op 'ons' bounty eilandje lag op het einde van een lange strook wit zandstrand een groepje houten hutjes...met hangmat. De hutjes waren van een heuse zee-gypsies-familie. 's Middags konden we met paps mee om verse vis voor het avoneten te vangen. Hij dook op zee zijn bootje af, gewapend met een harpoen (gemaakt van hout, een rubberen trekband en een ijzeren pin)...om dan 1,5 minuut later weer boven te komen met een vis. En wij zwommen er dan een beetje voor de lol bij, haha. Vissen met een lijn achter de boot aan was ook effectief, minder spannend natuurlijk, maar we zagen er wel de mooiste zonondergang OOIT, die overging in de allermooiste sterrenhemel OOIT.

Verder op de Togeans (zie ook de foto's):
- overal paradijselijk witte strandjes dus, met palmbomen. En niet zoals in NL, met zijn allen in de file naar dat ene strand. Nee, gewoon op snorkelafstand een verlaten strand en de hele oceaan voor jezelf (en de vissen)
- snorkelen in een binnenmeertje vol met kwallen die niet prikken/steken of hoe je dat ook zegt; zie de kwallenfoto's
- gypsypaps die zelf sieraden maakte van schelpen en kokosnoot (gekregen in ruil voor arak, palm wijn),
-etc etc

Heb mijn best gedaan om voor het evenwicht in dit verhaal ook een minpunt of tegenvaller van de Togeans te bedenken, maar ik zou het zo gauw niet weten.

We hadden een visum voor 30 dagen, dus er kwam een dag dat we de Togeans dan toch moesten verlaten. Na al dat geluier kwam er een tijd van actie, natuur en cultuur in Tana Toraja (TT). Maar omdat het reizen op Sulawesi nogal traaag gaat en wij niet eerst 4 uur op een boot en dan 24 uur achter elkaar in een bus wilden zitten, maakten we op weg naar TT nog even een 2-daagse tussenstop in een dorpje met een waterval waar je U tegen zegt. Check even de foto's zou ik zeggen. Maargoed, Tana Toraja dus.

Wellicht weten jullie, lieve lezers, dat wij Nederlanders vroeger ook wel eens in Indonesie kwamen. Wij waren geïnteresseerd in handel drijven, maar schroomden ook niet om de Indonesiers wat gebruiken af te leren, en wat nieuwe bij te leren. Het volk in TT kende heel veel rituelen. Na de komst van de Nederlanders hadden ze nog maar 1 belangrijk eigen ritueel over: begrafenissen. Het werkt ongeveer zo: iemand die overlijdt wordt als 'ziek' beschouwd, en wordt nog een tijd lang in huis bewaard. De 'zieke' krijgt eten, en maakt gewoon deel uit van het dagelijks leven. Als de zieke uiteindelijk begraven wordt, dan offeren de nabestaanden buffels. Die buffels worden eerst helemaal vetgemest (vandaar ook dat het ff duurt voordat de begrafenis kan plaatsvinden) en op de grote dag zelf worden ze (de buffels dus :-)) geslacht door een messteek in de hals. Een nogal bloederig maar voor de aanwezigen vrolijk tafereel. De horens van de buffels worden bewaard en opgehangen aan de gevel van de - bijzonder vormgegeven - huizen. Hoe meer horens, hoe meer aanzien de familie heeft. Enne, ja, dat is dus de toeristische trekpleister hier, zo'n slachting bijwonen. Wij hebben bedankt voor de begrafenis/slachting (ik kijk al een andere kant op als een vishaakje en een vis worden ontkoppeld), maar het was een prachtig gebied om een paar dagen doorheen te kuieren met al die bijzondere huizen om je heen.

Met Tana Toraja kwam er alweer een eind aan ons Sulawesi avontuur. Via een paar dagen Kuala Lumpur, stad naar ons hart, zijn we doorgevlogen naar Nepal. Hier hebben we inmiddels weer teen en tander beleefd.... Maar dat is voor de volgende keer.

Groeten Iris en Teun