Dikkop Apenkop

'Start with a caaaaaalm and quiet mind. Balanced and equanimous mind, patiently and persistently. Aware of aaaall The sensations that might crop up within The framework of your body. Throbbing sensation, pulsing sensation, tickling sensation, sensations of heat, cold, sensation of numbness, heaviness, lightness, it can be aaaaaaaniting... Aniting! You are bound to be succesfull, bound to be succesfull...'

Met die woorden startten we elke ochtend om 04.30 de eerste meditatiesessie.... en eigenlijk alle sessies van de in totaal 10,5 uur durende vrijwillige meditatiemarteling per dag. 10,5 uur lang afwachten of er iets op je arm begint te tintelen, het is te vergelijken met een voetbalwedstrijd waar je hoopt op veel doelpunten, maar na 90 minuten staat er nog altijd 0-0 op het scorebord.

De voorgaande vergelijking is eigenlijk een vergelijking die ik gewoon leuk vond klinken, want in werkelijkheid voel je echt allerlei dingen gebeuren als je er dag in dag uit op gaat letten. Een doelpuntrijke wedstrijd dus. Bij ons allebei.

In Nederland hebben we ons al ingeschreven voor deze 10-daagse meditatiecursus vipassana en nu was het dan zover. Ik zou overigens zelf als een server (vrijwilliger) meedoen aan de cursus, maar dat bleek een misverstand en ik werd geadviseerd toch maar de cursus zelf te doen. Aldus geschiedde en beidden begonnen we aan een zwaar maar tof avontuur... Niet praten, niks lezen of schrijven, mannen en vrouwen strikt gescheiden, niet eten na 12.00 uur en uren lang de pijn van het stilzitten verdragen (rug, benen en niet te vergeten het mentale aspect). Alles om je concentratie volledig naar binnen te richten en bewust te worden van wat daar gebeurt (lang theoretisch verhaal, Google maar op vipassana als je t weten wilt).

Elke dag werd afgesloten met een theoretische les. Super inspirerend, vonden we allebei. Niet te veel vasthouden aan wat je hebt, alles wat komt gaat ook weer voorbij, dat soort dingen. Boeiend en zeker waardevol, maar allebei afzonderlijk hadden we niet zo'n vertrouwen in de bewering dat de meditatie zelf ons naar 'verlichting' zou leiden. Het voelen van al die sensaties overal op je lichaam is vooral erg grappig, maar na een paar dagen is ook daar de lol wel vanaf...

En dus begon de zoektocht om de verveling tegen te gaan, wat leidde tot enige recalcitrantie. Stiekem briefjes schrijven naar elkaar (eerst met een baksteen op papier, later met gevaar voor eigen leven met een pen die toevallig in de meditatieruimte lag), proberen om sessies op slinkse wijze te skippen, mamma appelsapjes bedenken bij de indiase chantingliederen die soms tijdens sessies werden gedraaid (dikkop apenkop was een rake van iris) enz. Het leek wel ouderwets op kamp met groep 8!!!

Na 5 dagen stilte werd het toch wel lastig en kwamen we eigenlijk los van elkaar tot de conclusie dat het mooi geweest was. We hebben in die dagen tot dan toe enorm veel geleerd en de complete rust zonder zintuiglijke afleidingen is een bijzonder goede ervaring geweest. Na een paar tekens en briefjes trokken we de stekker eruit, wat moeilijker bleek dan de 10 dagen uitzitten. Ellenlange preken en pogingen om ons te laten blijven, maar gelukkig had de cursus ons geleerd patiently en persistently te zijn... Het mooiste bewijs dat we er klaar waren. En daar konden ze natuurlijk geen speld tussen krijgen :-) dus dank aan Vipassana.

Gisteren alweer een toffe wandeling gemaakt door de bergen en door de ervaring van die 6 dagen juist extra genoten van de vrijheden die we hebben. Vanavond de bus naar manali alwaar we vast een goeie trekking gaan maken. De komende tijd gaan we rocken!

Teun (ook namens Iris)