Weer een ervaring rijker

Ons vorige blog meldden we dat we een beetje ziek waren. Maar ook dat het al wat beter ging. Dat laatste bleek iets te voorbarig en moeten we helaas rectificeren. Een nieuw hoofdstuk is aan ons avontuur toegevoegd; Teun in de rol van verzorger en vertaler (ik versta ze hier niet zo goed). Ikzelf als vaatdoek. En vice versa. We zullen even verslag doen (hele onsmakelijke details laten we achterwege, dus lees gerust verder).

Amritsar, 25 juli. Teun had er na een dag overgeven wel genoeg van, en kon er op zich wel weer tegenaan. Blij dat we waren natuurlijk, konden we lekker verder op avontuur! Ikzelf voelde me eigenlijk met het uur slechter worden en in de avond vond ook mijn eerste braakje plaats (en velen volgden). Omdat het 42 graden was in Amritsar (voor een gezond mens al niet te harden) en we ons gevangen voelde in ons eigen kleine halfbakken aircokamertje die om de 2 uur uitviel, zijn we de dag erop naar McLeod Ganj (headquarters v/d Tibetanen) vertrokken, 5u met een privé taxi (lekker luxe met het oog op onverhoopte sanitaire stops).

Mcleod Ganj. Het is hier lekker cool op 1800 m hoogte, dat wel, maar mijn situatie verslechterde met het uur. Die nacht dacht m'n lichaam elk half uur dat er nog wat meer uit kon, maar ik was al zo leeg als wat. Al 3 dagen geen eten en drinken binnengehouden, geen oog dicht gedaan, nogal verzwakt en uitgedroogd....tijd voor het ziekenhuis in Dharamsala. Brrr, ouwe zooi daar, vies. Een bezem van takken, dat was letterlijk hoe ze het er clean hielden.

Na wat formaliteiten (bijv. 'laat je tong eens zien' :-)) kwam het oordeel van de emergency doc: ik mocht (?) aan het infuus en een nachtje blijven. Wij schrokken hier nogal van. Infuus? In India? In dit ziekenhuis? En nachtje blijven? Teun snel even een hulplijn in NL geraadpleegd (de doktersassistent, mijn moeder dus, midden in de nacht wakker gebeld). Die zei: doen! (onder bepaalde voorwaarden zoals verpakte naalden enzo :-)). Het nachtje blijven hebben we ze gelukkig uit het hoofd kunnen praten. Op mijn zaaltje met 50 doodzieke Indiërs om ons heen leek het mij wederom niet zo'n comfortabele nacht te worden namelijk. Wel leuk dat er allemaal aapjes voor de ramen voorbij slingerden; een soort ziekenhuis in de Apenheul.

Maargoed, uiteindelijk niks mis met het infuus. Ik wandelde 3 uur later zelfstandig het ziekenhuis uit, kreeg pillen en poeders mee, en ode aan de doc hoor: niet een keer meer overgegeven. Perfect.

We zijn nu een paar dagen verder. Ik op bed gelegen, Teun heeft zelf wat rondgelopen en aangerommeld hier (dat kan ie goed), en zelfs een Tibetaanse monnik de basics van Facebook uitgelegd, maar ligt inmiddels alsnog met wat koorts op bed. Ik aan de beterende hand, dan is hij aan de beurt. Jut en Jul in India. Ik zal de rol van verzorger net zo serieus nemen als hij voor mij heeft gedaan!

Overigens zijn we gewoon plannen aan het maken voor als we weer topfit zijn. We zijn best vrolijk met zijn twee :-) En in de tussentijd staren wij vanaf ons bed naar het plafond...we hebben onze kamer daar op uitgezocht: een mooi plafond en WiFi in de buurt ;-)

Tot de volgende keer! Iris (ook namens Teun)