Ngaben in Singaradja.
Selamat malam allemaal!!! ( voor jullie is het trouwens op dit moment selamat siang wat ik moet zeggen. Vert. Goede middag)
Vandaag heeft Ketut ons meegenomen naar een crematieceremonie in Singaradja. We voelden ons heel vereerd dat we daar bij mochten zijn alhoewel het vrij toegankelijk is voor iedereen. We reden naar een dorpje aan de rand van Singaradja. Daar verzamelden zich 5 families waarvan een familielid werd gecremeerd. Van al die families was de overledene al een hele tijd dood, maar dit is de tijd van het jaar waarop je volgens de Balinese kalender het best dit soort ceremonies kunt houden. En vermoedelijk waren ze nu pas klaar met sparen voor het ritueel.
Ik voelde me wel een beetje een gluurder zo staan fotograferen en filmen. Maar een van de familieleden kwam bij ons staan en legde uit dat we welkom waren omdat dit een vreugdevol iets is, hierdoor hopen ze dat de overleden familie op een goede manier in het paradijs komen. En later zouden we op de crematieplaats zien dat er echt een heel feest met eten en muziek was. En ook een dans om de geesten gunstig te stemmen. De dansers waren bijna komisch veel mensen moesten lachen om wat ze zeiden tijdens het dansen. Ze pakten van de baar ook kleine kippen die ze hoog de lucht in gooiden en dan begonnen de mensen in het publiek te rennen om de kippen te vangen. Dat is ook voor geluk en het gunstig stemmen van de geesten.
Voordat we bij de crematieplaats kwamen liepen we in de stoet 2,5 km van de desa naar de begraafplaats bij de zee. Voor de baar liep een klein jongetje met een stok met een gebraden biggetje, dat zou voor offer worden gebruikt. Dan werden er 2 grote papieren karbouwen meegedragen. Daarachter liep de priester met achter hem de familieleden. 5 van deze mensen droegen manden met de botten van hun overleden familie, op de manden waren ingelijste foto's van de overledenen. Ze liepen onder witte of gele parasols. Wit en geel teken van zuiverheid en van harmonie. Daarachter was de baar waarop 2 jongetjes stonden die heilig water over het publiek sprenkelden. En daarachter kwam een gammelanorkest. Daarna nog meer familie en wij (andere toeschouwers).
Die optocht alleen al was heel indrukwekkend. En voor mij een geweldige kans want links en rechts zag ik allemaal heel mooie mensen die veel beter op foto's kleven dan ik. Hahaha. Onno zegt dat hij met mijn telefoon niet goed kan fotograferen vandaar dat ik bijna heel de tijd foto's loop te maken. Maar echt ik ben heel blij want tussen al die mooie elfjes val ik zo uit de toon!! Ik voel me echt een ongelofelijke olifant hier!! Dat is wat ik positief vind aan Nederland daar kom ik nog aardig gunstig weg met mijn afmetingen.
Ik heb echt hele mooie plaatjes gemaakt vandaag al zeg ik het zelf. En ook opvallende dingen zoals die meneer met zijn zwarte t-shirt met achterop:"your life is our inspiration". Of de ijsverkopers en suikerspinmakers of pindaverkoper op het crematieterrein. En op weg naar de verbranding de stapels kokosschillen die werden gebruikt in een steenfabriek voor de ovens. Ze deden me een beetje denken aan stapels schedels ... Luguber!!!
Helaas zou de ceremonie nog heel lang duren en omdat we nog wat andere dingen wilden doen zijn we na de dansen weg gegaan de echte verbranding hebben we niet gezien jammergenoeg. Maar volgens mij hadden we dat ook niet volgehouden de zon was erg heet en er waren heel veel mensen!!!
Na de crematie gingen de mensen offers bij de zee brengen. Morgen dan brengen ze offers bij de dorpstempel samen met de as, dan 2 dagen later brengen ze de as naar de familietempel. 7 dagen daarna brengen ze de as naar alle grote tempels op heel Bali, over die tocht doen ze 2 dagen.
Ik was heel diep onder de indruk van alles wat ik heb gezien. Ik had het niet willen missen.
We hebben vandaag ook nog stof voor een witte kebaja gekocht en die hebben we meteen naar de kleermaakster gebracht. Dan is het nog net op tijd klaar voor we weer naar Nederland gaan. Ja jullie lezen het goed we komen echt terug, zij het dan met pijn in ons hart. We moeten er nog even niet aan denken. Gelukkig hebben we nog een week om aan het idee te wennen. We zijn heel bang dat we het niet droog houden als we afscheid moeten nemen van al die lieve mensen die zo goed voor ons zorgen hier!! Maar daar staat tegenover dat we jullie allemaal weer zien, dat is wel heel fijn!!! Monique ik snap jouw gevoel geloof ik wel !!
Oh nog even vermelden hoe heerlijk we vandaag hebben gegeten. Saté ajam met pindasaus van verse katjang. Daarbij rijst met sambal goreng boontjes en ketimun (=komkommer). Tot nu toe hebben de Komang's elke dag voor ons gekookt en echt enna (=heeeeeeeel lekker.) Dus geen behoefte aan restaurantjes zoeken.
Nu zijn we nog wat spelletjes aan het doen voordat we vroeg gaan slapen want morgen gaan Boy en ik samen naar de dolfijnen kijken we worden om 6 uur met een bootje bij de villa opgehaald. Heel veel kussen van ons voor jullie allemaal.
De blog van Ubud schrijf ik morgen. Die is makkelijker te vertellen dan de gebeurtenissen van vandaag. Dus over hoe de middenstand van Ubud juichend ging slapen na ons bezoek, kan ik nog wel een nachtje onthouden.
Ook de foto's van de rest van de Ngaben volgen morgen. Anders wordt het nachtwerk. de verbinding is nu zo traag dat ik ze onderhand zelf beter kan komen brengen.