Het was vanmorgen 5 uur toen de wekker ging...en dat tijdens mijn vakantie!! Dan moet er wel wat bijzonders zijn anders kom ik er echt zo vroeg niet uit! De andere dini ajam ( heeeel vrij vertaald: vroege vogel) was Boy. Onno was er niet uit te krijgen, toen Boy en ik vertrokken kwam hij gelukkig even uitzwaaien maar ik verdenk hem ervan dat hij niet meeging omdat het veel te vroeg was voor hem en niet omdat hij bang was zoals hij zei. Die tidurkop is volgens mij weer lekker naar bed gegaan toen wij weg gingen. Maar daardoor heeft hij wel veel gemist.

We werden met een bootje opgehaald bij de villa. Het was ongeveer 6 uur toen we richting zonsopkomst voeren. Op zoek naar de dolfijnen!!! Het begon heel rustig en vredig als roeibootje. Boy zat me net te vertellen dat hij het zo lekker rustig vond toen de motor in het water werd geplonsd en we met veel geknetter verder voeren. Hahaha weg idylle! We voeren heel gezellig in een typisch Balinese boot de zonsopkomst tegemoet. En heel de zee voor ons en achter ons was leeg. Het leek dus alsof wij de zee voor ons alleen hadden samen met een paar plaatselijke vissers. Hahahahahaha niets was minder waar na ongeveer een uurtje varen begon het al drukker te worden met nog meer vissersbootjes met allemaal, net als op onze boot, mensen met opvallend oranje reddingsvesten aan. En duidelijk in dezelfde richting varend als onze boot. Maar ach een stuk of 5 bootjes op zo'n grote zee... Jammer maar niet erg dachten we toen nog optimistisch! Een kwartiertje later waren de 5 bootjes ineens een stuk of 30 boten geworden...allemaal op zoek naar de dolfijnen. Arme beesten opgejaagd door van die domme toeristen met hun dikke konten in van die mooie ranke bootjes en met hun oranje reddingsvesten en grote joekels van fototoestellen en hun roodverbrande koppen! Volgens mij waren de roodverbrande koppen dat wat de dolfijnen naar boven trok. Ze kwamen duidelijk kijken welke domme udang merrahs (=rode garnalen)nu weer op pad waren gegaan om ze op te jagen. Want dat is wat we deden, heel de tijd voeren we in cirkels rond elkaar om te kijken of we dolfijnen zagen en als ze zich vertoonden kwamen alle boten naar die plek gevaren en werden ze ingesloten. Ik zat daar met heel gemengde gevoelens in die boot. Aan de ene kant vond ik het geweldig om die mooie beestjes zo dicht bij te zien. En had ik ook het idee dat ze zo snel waren dat als ze het niet wilden ze makkelijk weg konden. Want ze leken verschillende keren gewoon te ontsnappen en toch kwamen ze dan weer kijken. Maar aan de andere kant voelde ik me schuldig dat we zo massaal achter ze aan joegen. Volgens mij merkte onze gids dat want op een gegeven moment ging ergens aan de kant stilliggen. En wonderlijk genoeg zagen we de dolfijnen toen het meest dichtbij!!! Ik heb heel wat foto's gemaakt en wat filmpjes. Ondanks mijn schaamte ben ik toch blij dat ik deze massahysterie heb meegemaakt omdat de dolfijnen wel heel bijzonder waren en het varen erheen met de zon die langzaam opkomt en de reis terug zonder al die andere boten ook! Ik zal de foto's opladen dan kunnen jullie ook meegenieten.