Het is 24 December, 00:00 uur. Hoog boven de Atlantische Oceaan ben ik net over de Charlie-Gibbs breuklijn gevlogen. Het is nog ruim 1700km vliegen naar Heathrow Airport, London en van daaruit zal ik mijn terugreis naar Nederland voortzetten. Mijn reis zit er zo goed als op. Enfin, het zij zo. Ik ben blij dat ik het allemaal heb mogen meemaken. Waarschijnlijk hebben de meesten van jullie wel het één en ander meegekregen van mijn tijd in Richmond aan de hand van loslopend beeldmateriaal op Facebook. Sta mij hierbij toe om de hiaten hier en daar wat op te vullen. We beginnen bij het begin, vier maanden terug.

17 Augustus, Staples Mill Road Station, Richmond, Virginia.

Na een 52 uur lange treinreis van Denver naar Chicago naar Washington DC was ik dan eindelijk aangekomen in Richmond, Virginia. Waar drie weken geleden mijn vliegtuig was geland aan de andere kant van het continent, stapte ik nu een luttele 4500 kilometer oostelijker uit de trein het perron op. Eerlijk gezegd verbaasde ik mij wel even over het feit dat mijn reis van west naar oost eigenlijk vrij moeiteloos was verlopen. Mij kennende had ik natuurlijk prima ergens onderweg kunnen stranden waardoor ik een week te laat aan zou komen voor mijn eerste dag op de universiteit. Dat scenario zou niet geheel ondenkbaar zijn geweest. Maar nee, de realiteit was dat ik dan toch heelhuids én op schema was aangekomen in Richmond.

Ik weet niet waarom, maar voor mijn gevoel had ik al een aardige reis achter de rug en had ik op dit moment zonder moeite met een voldaan gevoel terug kunnen vliegen naar Nederland. Echter moest ik mezelf eraan herinneren dat dit eigenlijk pas het begin was. Per slot van rekening kwam ik oorspronkelijk naar Amerika voor mijn studie. *ahum*

19 Augustus, 10:00am, University of Richmond, Virginia

Afgelopen avond is Pim aangekomen bij het hotel waar ik in Richmond verbleef. Pim is een vriend uit Maastricht die ook zal gaan studeren aan de University of Richmond en zal tevens ook mijn kamergenoot zijn voor de komende 4 á 5 maanden. Om tien uur 's ochtends arriveren we per taxi op de campus van de universiteit. We hadden voorheen al vernomen dat de UR universiteitscampus - qua omgeving - geen vervelende plek is om te studeren. Het viel inderdaad niet tegen.

De University of Richmond campus is eigenlijk een soort dorp dat geheel is ingericht voor studenten. Denk aan een architectonische mengelmoes tussen Zweinstein en Center Parcs en dan heb je wellicht een idee van hoe het eruitziet (zie foto's). Het gehele terrein bevindt zich in een lieflijk bos dat in tweeën wordt gedeeld door een meer. Het leeuwendeel van de studenten woont in 'dorm halls', wat eigenijk een verspreidde partij gebouwen is waar een hoop 1- tot 3-persoons kamers in zitten. Aan de westelijke rand van de campus zitten de 'apartments', een paar woonblokken met bungalows waar ook weer elk 4 studenten in wonen. Het toezicht op de campus is toebedeeld aan de 'campus police, wat in principe gewoon politieagenten zijn maar wiens jurisdictie zich exclusief toelegt op de campus van UR. Wat je ook doet, met de campus police krijg je op een gegeven moment in je semester wel mee te maken. En als uitwisselingsstudent is de kans niet gering dat je meer dan één keer met ze te maken krijgt.

Pim en ik woonden dus samen op één kamer. We zitten op de eerste verdieping van 'Thomas Hall' en delen een kamertje veertien vierkante meter. Onze bedden zijn een luttele vijftig centimeter van elkaar verwijderd en we hadden dus niet erg veel ruimte om troep te maken (waar we allebei wel een handje van hadden, zo bleek gedurende het semester). Onze eerste aankoop voor de kamer was een mini-koelkastje van Target. Ik kan nu natuurlijk gaan zeggen dat we die koelkast voornamelijk gebruikt hebben om eten, sap, en fruit in te bewaren, maar iedereen dit (nog steeds) lees snapt natuurlijk ook wel dat er enkel bier, bier, Red Bull, en bier in zat. Soms zat er wel eens een verdwaald stuk fruit in dat we ons ooit hadden voorgenomen om op te eten, maar dat hadden we dan na weken/maanden wel weggewerkt zodra het onprettig begon te geuren.

Ook zou men kunnen verwachten dat er ergens in elke dorm hall wel iets van een keukentje zat om gezamenlijk te kunnen koken. We hebben het hier echter over de United States of 'I'm too lazy to cook'-America. In plaats van elke dag je eigen prakje klaarmaken, konden alle studenten voor ontbijt, lunch en avondeten terecht in de 'Dining Hall'. Dit was een aaneenschakeling van drie grote eetzalen waar een grote buffetruimte aan vast zat. Hoewel niemand officieel claim kon leggen op een bepaalde plek in de eetzalen, zaten de 'cool kids' en dispuutspikkies bij uitstek in de voorste zaal, de nerds, randfiguren en mensen die ongestoord wilden eten zaten in de achterste zaal en al het overige zat in de middelste zaal. Het UR buffet, omvat in totaal één pastabar, één pizzabar, één friet/hotdog/hamburger bar, één tacobar, één bar met vegetarisch voedsel, één soepbar, één daily specials bar, twee grote salade bars, en een viertal bars waar je je eigen verse pasta, cheeseburger, sandwich, of quesadilla kan samenstellen. Saillant detail: al het personeel in de Dining Hall (of 'D-hall') is van zwarte afkomst. En die mogen dan lekker het eten verzorgen voor de blanke rijkeluiskindjes. Om hier niet de verkeerde impressie te wekken: UR biedt werk aan kansarme minderheden en in Amerika zijn zwarten nog altijd een zeer benadeelde bevolkingsgroep.

Die eerste week kreeg de universiteit het verdomd goed voor elkaar om ons bezig te houden met alle informatie en huisregels die we om de oren geslingerd kregen. De info-sessies beperkten zich echter voornamelijk tot het dagprogramma waardoor de avonden al gauw onderdanig werden aan onze eigen invulling. Pim en ik hadden al vrij snel door dat ALS er een 'on-campus' feestje zou zijn, dan zouden de Orientation Advisors (soort van KEI/INTRO/INKOM-pappa's/mamma's) daar waarschijnlijk de geestesouders van zijn. Pim en ik gingen dus lekker aanpappen met de OA's en op dag 4 kregen we onze eerste uitnodiging voor het eerste campus-feestje van het semester. Het feestje in kwestie bevond zich in één van de appartementen. Nummer '2101' om precies te zijn. Neem vantevoren in overweging het feit dat (i) die appartementen gebouwd zijn voor 4 bewoners, (ii) dat er die week nog geen feestjes mochten gehouden worden op de campus en (iii) dat je 21 moet zijn om te mogen drinken in de VS.

22 Augustus, 10:00pm, '2101', University of Richmond Campus

Die avond bevonden er zich een slordige zestig mensen in 2101. In de voorkamer van het appartement staat een 'bier-pong tafel', omringd door een tal zuiplappen met een studieprobleem. De bier-pong tafel, pakweg 3 á 4 meter lang, is huisgemaakt, secuur beschildert met de Amerikaanse vlag en zorgvuldig gelakt. De woonkamer zit propvol dansende studenten, variërend in dronkenheid van 'aangeschoten' tot 'f***-my-liver!'. De bovenverdieping is eveneens dichtbevolkt en iedereen neemt alvast een ruim voorschot op de party-mood die de rest van het semester zal gaan kenmerken. Plotseling stopt de muziek stop en schreeuwen de Amerikanen in de menigte synchroon en luidkeels 'USA! USA! USA!'. Het Amerikaans chauvinisme der vaderlandsliefde zit er goed in. Verstand op nul, blik op scheel, en tanken maar. Ergens in die menigte van losbandigheid bevindt zich een half-Nederlander/half-Tsjech. Hij heeft zich al een paar dagen niet meer geschoren en loopt er wat onverzorgd bij, maar dat zou hem net zoveel aan zijn kont roesten als de mensen waar hij zich nu mee omringd. Hij praat met een Brits accent en komt aan aanspraak niks tekort. En hij zag dat het goed was.

...

Mooie liedjes duren natuurlijk niet lang. Binnen een uur nadat ik was aangekomen werd er al luid op de voordeur van het appartement gebonkt. De muziek viel stil en iedereen werd bevolen eveneens te zwijgen als het graf. De campus police is natuurlijk niet helemaal achterlijk en weet dondersgoed dat er binnen een feest aan de gang is waar lang niet iedereen al eenentwintig is. Binnen enkele seconden wordt het bevel voor ontruiming van het appartement afgegeven en strompelen er 60 studenten doelloos de campus weer op. Iedereen weet dat de politie nu nog even hard moet optreden maar dat er binnen 2 weken meer feestjes zullen zijn op de campus dan zij aankunnen.

'Syllabus Week' (27-31 Augustus) , University of Richmond, Virginia

Pim en ik hadden inmiddels al een lieftallige groep dames om ons heen verzameld waar we elke dag samen mee aten. Zo was er Lisa, een Duitse die rechten studeerde in Maastricht, Jenny die psychologie studeerde in Galway, Ierland (lekker accent overigens...), Daphne, een ge-Amerikaniseerd Chinees meisje dat psychologie studeerde in Hong Kong, en Ellaha die zich voornamelijk met internationale verhoudingen en politiek bezighield vanuit Leiden. De tweede week op UR was officieel de eerste week van colleges. De ernst van het studeren was echter nog ver te zoeken. De Amerikanen noemden deze week 'syllabus week' omdat gedurende deze week voor elk vak enkel de syllabus zou worden uitgedeeld en dus van echt 'les geven' nog maar weinig terecht kwam. Dat betekende uiteraard ook dat er genoeg ruimte was om 's avonds naar feestjes te gaan in één van de tweehonderd apartments. Ik weet niet meer precíes wat er die week allemaal gebeurd is op die feestjes en de dingen die ik mij nog wel herinner zijn niet geheel geschikt om op deze blog te zetten. Laat het volstaan om te zeggen dat gezelligheid en stupiditeit wederom ongeëvenaard zegevierden.

Ik had die week dus ook de eerste lessen van mijn vakken: 'Positive Psychology', 'Qur'ān Study', 'Wired Psychology', en Lab Research. Al gauw leerde ik een beetje het klappen van de academische zweep op Amerikaanse colleges kennen. Zo is de informatie mij toevertrouwt dat het uitermate goed loont om bij je professoren aan te pappen en om eventueel te weten wat hun politieke voorkeuren zijn. Als je bijvoorbeeld een Democrat-getint paper inlevert bij een Republikeinse professor moet je niet versteld staan als je een 6 of een 7 krijgt waar je Republikeinse te-dom-om-te-poepen klasgenoot met gemak een 8 of 9 scoort. Daarnaast kan een student eventuele gaten in zijn argumentatie in een paper gemakkelijk verhullen door een goede schrijfstijl te hebben getuigend van een brede woordenschat. Zo heb ik pakweg vijf papers van het kaliber 'woordkots' kunnen verkopen als een gepolijst pareltje van briljant denkwerk. Wie niet sterk en ook niet slim is, moet maar doen alsof die dat laatste in ieder geval wel is.

... WORDT VERVOLGD (?)