Ik had goed geslapen maar werd meteen misselijk wakker. Ik voelde me echt beroerd. De heimwee was alleen nog maar erger geworden, zodanig dat ik er echt ziek van was. Mijn hartslag was hoog, ik had het benauwd en dat heb ik nog nooit gehad. Ik had weer met mijn moeder gebeld om te kijken hoe we dit konden oplossen. Maar met het uur werd mijn heimwee erger en erger. Ik was wel weer naar buiten gegaan en had wat leuker souvenirs gekocht, maar zelfs shoppen hielp niet. Uiteindelijk heb ik weer contact gehad met mijn moeder en had ik besloten dat ik naar huis kom. Kathmandu is echt geweldig, mensen zijn vriendelijk, heerlijk eten, super leuke kinderen etc. Beter had ik het eigenlijk niet kunnen treffen.
Ik kwam tot de conclusie dat het alleen zijn voor mij heel zwaar is en dat ik echt gelukkig ben bij de mensen van wie ik hou. Veel van jullie zullen zich afvragen hoe je dat nou na anderhalve dag al weet en waarom ik het niet een paar weken aan heb gezien of waarom ik het niet geprobeerd heb. Ik denk oprecht dat je dit zelf moet ervaren om het te kunnen snappen. Ik begrijp dit soort reacties heel goed. Ik kan jullie het ook niet goed uitleggen hoe het voelt. Maar ik weet echt 100% zeker dat dit gevoel bleef of zelfs nog erger werd. Als ik deze reis samen met mijn moeder, zusje, Jens of een vriendin had gemaakt was het heel anders geweest. Ik had gewoon nooit alleen moeten gaan. En natuurlijk ontmoet je hier ook heel veel nieuwe mensen, maar dat is heel anders voor mij. Ik hoop dat jullie mij begrijpen en zo niet dan begrijp ik dat ook. Uiteindelijk stel ik mezelf het meest teleur. Jens zei het heel mooi, hij vond het vooral heel erg jammer voor mij dat ik mijn reis niet kon maken zoals ik dat graag had gewild en waar ik onwijs veel zin in had. Ik had het ook graag anders gezien.
Mijn moeder vroeg aan mij of ik wel weer een keer terug zou willen naar Nepal in de toekomst, maar dan samen met iemand. Mijn antwoord daarop is: JA! Het is hier echt geweldig. Alleen gelukkig ben ik hier op deze manier niet.
Dinsdag 5maart vlieg ik terug en woensdag om half 7 ben ik weer in Düsseldorf op het vliegveld.

In de plaats van dat ik eerst elke week een reisverhaal zou gaan schrijven, schrijf ik nu per dag een verhaal. Tot snel!