Na een lange reis was ik dan eindelijk aangekomen. Kathmandu heeft een super klein vliegveld dus het wees voor zich waar je heen moest lopen. Natuurlijk moest ik nog een visum kopen. En dat ging heel gemakkelijk en was zo klaar. Ik hoefde verder ook niet op mijn koffer te wachten want die kwam net de band op toen ik aan kwam lopen. Mijn vliegtuig had een dik halfuur vertraging dus ging ik snel naar buiten om te kijken of mijn taxi mannetje er nog zou staan. Op het moment dat je naar buiten loopt komen er, zoals in heel veel landen, meteen allemaal mensen op je af die hotel, taxi etc. roepen. Maar die negeerde ik gewoon en liep door. Nog geen 10sec later hoorde ik iemand blondie, blondie roepen en hij hield een roze papiertje met AMBER erop omhoog. Ik kreeg een mooie bloemen ketting als welkom geschenk om.
Ik moest vanaf dat ik van mijn moeder, lieve en jens afscheid genomen had de hele tijd mijn best doen om mijn tranen binnen te houden ook was ik steeds ziek in het vliegtuig omdat er vaak wat turbulentie was. Ik was dus erg opgelucht toen ik in de auto zat.
De autorit was geweldig, ten eerste de geuren die op je af kwamen: beziene, pis, eten, warmte. Ten tweede wat er allemaal te zien is op een klein stukje. Ik zag over honden los lopen en zelfs af en toe een baviaan. En de hoeveelheid mensen niet normaal. Auto's halen elkaar roekeloos in en soms scheelde het echt maar een haar.
The Valley Guesthouse een B&B waar ik verblijf gaf meteen een goede indruk. Schoon, gezellig en super vriendelijke mensen. Ook zit deze B&B op een van het rustigste plekje van Kathmandu. Namelijk naast de stupa, om de stupa mogen geen auto's komen.
Mijn kamer zag er erg netjes uit en ik was meer dan tevreden en ook alle eerste indrukken waren goed maar toch bleven de tranen maar komen. Ik was nog nooit zo alleen geweest. En dat was ook best een schok voor mij. Na even op mijn kamer gezeten te hebben had ik besloten dat ik eerst maar wat om mij heen moest gaan kijken. Ik ben meteen naar de Stupa gelopen en had geld gepind. Ik wilde ongeveer 150 euro pinnen maar omdat ik nog helemaal in Indonesische rupiah's dacht (100.000 rupiah is daar ongeveer 10 euro) pinde ik perongeluk 290euro. Er stond dat je max. 30.000 kon pinnen, ik vond het zo weinig, dat zou dan 3 euro zijn. Op het moment dat er heel veel briefjes uit de machine kwam besefte ik dat in Nepal 1000 rupiah ongeveer 10 euro is, oeps... Toen ik terug kwam van de stupa was Liesbeth (regelt alles voor de vrijwilligers) er net om te checken of ik goed was aangekomen. We zijn vrijwel meteen naar Marinka home gegaan, zodat ik een indruk kon krijgen en mijzelf kon voorstellen. Ze noemen alle vrouwen didi (grote zus) dat is beleefd net zoals wij mevrouw zeggen. Dus ik was Amber didi. Echt super leuke en open kinderen. Je had meteen een band met ze. Maar toch werd de heimwee erger. Ik had wat eten gehaald en gebeld met mijn ouders en ben toen maar snel gaan slapen.