Zo! Het is alweer 23 dagen geleden dat ik samen met Kevin Mühren en Jan Vegas op het vliegtuig naar Colombia stapte. Vandaag nemen we afscheid van Kevin, waarna Jan en ik nog 3 weken verder gaan. Net over de helft dus, een mooi moment om even de belangrijkste gebeurtenissen op een rijtje te zetten voor de thuisblijvers.

Na een uurtje of 26 reizen kwamen we eindelijk aan in Alegria´s Hostal. In het donker was het nog moeilijk een beeld te vormen van de omvang van hoofdstad Bogotá met 8,5 miljoen inwoners. De volgende dag zijn we met een vrolijke Amerikaanse vijftiger meegegaan om de Montserrate te beklimmen. In 50 minuten gingen we van 2600 naar 3150 meter hoogte. Dit was een flinke klim, en door de hoogte ben je extra snel buiten adem. Maar de uitzichten tijdens de klim en bij het bereiken van de kerk aan de top waren het uitzicht meer dan waard!
De volgende dag zijn we wezen fietsen met Bogota Bike Tours met een Amerikaanse gids die al 15 jaar in Zuid-Amerika woont. Dit is de perfecte manier om zo´n grote, interessante stad te verkennen en hier waren we dan ook de hele dag mee zoet. De gids nam ons o.a. mee naar een markt, een kleine koffiefabriek, de Red Light District, Parque Bolivar (groter dan Central Park), de National University (een complex bijna zo groot als Volendam), een stierenvechtersarena, een fruitmarkt, een tejo hal (Colombiaanse sport waarbij je een ronde steen in het midden van een bak met klei werpt en als je de driehoekjes raakt volgt er een enorme explosie omdat er buskruit inzit; deze sport gaat gepaard met extreem veel bier drinken en is dan ook het favoriete tijdverdrijf van vele mannen op leeftijd), een politiefeest waarbij met vrolijke liederen de politie de hemel in werd geprezen en naar het huis van Gaitan (presidentskandidaat die in de jaren '60 werd vermoord wat jarenlange rellen en chaos in de hoofdstad veroorzaakte). Deze tour was zeker de moeite waard, en heeft ons goed op weg geholpen in het doorgronden van de Colombiaanse levensvisie. Hoogtepunt hiervan was een Colombiaan die ons voorbijreed op een scooter en "welcome to my countryyy!!!" naar ons schreeuwde.

Verder zijn we naar een van de grootste festivals van Zuid-Amerika geweest: Rock al Parque. Wij waren daar toevallig op metaldag. 100.000 Colombiaanse jongelui in leren jackies en zwarte shirtjes, echt geen gezicht! De muziek was ook niet al te best en na een uurtje of 5 hielden we het maar voor gezien, want er werd ook niet eens hals verkocht op het festival.

In Bogota zijn we 1x goed uitgeweest. We gingen toen met wat mensen van ons hostel mee naar Casa Babylon. Daar hing een prima sfeer met allemaal vrolijke Colombianen, maar na een paar uur komt die reggaeton muziek mij wel aardig de spreekwoordelijke keel uit. De avond afgesloten met een empanada, een werelduitvinding! Een kladdige, krokante, gefrituurde snack met vlees, kip, kaas of iets dergelijks erin met veel (hete) saus.

De dag erna hebben we ´s middags de EK-finale tussen Spanje en Italiê gekeken in een Italiaans restaurant. Zelfs het hondje van de Italiaanse eigenaar had een blauw voetbalshirt aan! Helaas pakte het resultaat niet al te voordelig uit met het oog op de gezelligheid.

Om tijd te besparen zijn we van Bogota direct naar Taganga gevlogen, dus niet met de bus via een tussenstop in San Gil, wat het oorspronkelijke plan was. Taganga is een klein vissersdorpje aan de Caribische kust. Het was een flinke omschakeling, van 20 naar 40 graden. ´s Nachts werden we bijgestaan door talloze blaffende straathonden, kraaiende hanen, kippen en vogels. De insecten en salamanders op onze kamer waren gelukkig een stuk minder luidruchtig, dus daar hadden we geen last van.

In de omgeving van Taganga hebben we een mountainbiketour gedaan. Dit was geen kattenpis in deze hitte, maar gelukkig ging het voornamelijk omlaag (van 1400 meter hoogte naar zeeniveau). Omdat er niet genoeg plek in de auto´s waren moesten Kevin en ik het laatste stuk bij een scooter achterop met onze mountainbike in onze handen, idaal! De kwaliteit van de fietsen en de paden was niet al te best, wat resulteerde in een stuk of 5 slachtoffers van valpartijen met lichte en zware schaafwonden, waaronder onze eigen Vegas die als een halve gare de berg af sjeesde en in de bocht onderuit ging. Onderweg hebben we een rondleiding gekregen op een koffieplantage en later zijn we te voet een stukje de jungle in gegaan. Heel mooi, met veel groen, water en rotsen. Er was ook nog gelegenheid om van een hoge rots af het water in te springen, waarbij ondergetekende nog bijna is verzopen. Vanwege mijn contactlenzen landde ik met mijn ogen dicht in het water en veegde eerst het water uit mijn gezicht. Daarbij had ik de sterkte van de stroming onderschat en was al een flink stuk naar achteren gezogen. Met wat improvisatiewerk en de hulp van de gids kon ik alsnog het water uit komen. Flink wat water binnen gekregen wat er op de kant meteen allemaal weer uit kwam, maar voor de rest niets aan overgehouden. Kevin had nog een goeie brandwond opgelopen door de uitlaat van de scooter, dus het was me het dagje wel voor ons alle drie.
We zijn ook nog een dagje met de lokale Patrick Loege mee vissen geweest, genaamd Toti, naar het schijnt de beste visserman van Taganga. Wat zou het toch mooi zijn als de gebroeders Loegé een eigen tv-serie krijgen waarbij ze met vissersmannen uit alle winstreken de zee op gaan! Toen wij meewaren vingen we met onze hengeltjes echter slechts twee babytonijntjes en een ander visje. Dat was wel een zeperd na de grote verhalen van Toti over barracuda´s en tonijnen van een meter. Maar door een uurtje of 6 te dobberen op de Caribische zee in de volle zon hebben we toch even een andere geest gehaald (vooral Kevin die goed zeeziek werd).

We zouden vanuit Taganga ook de Lost City Trek gaan doen. Dit is een 4 of 5-daagse wandeling door de jungle waarbij je uiteindelijk uitkomst bij de ruïnes van een verlaten stad waar vroeger tienduizenden indianen hebbengeleefd. Zeg maar net zoiets als Macchu Picchu, maar dan een stuk minder toeristisch en een stuk zwaarder. In deze tijd van het jaar is het echter nóg warmer dan normaal in die omgeving, waardoor het voor ons wel een heel grote stap was om aan de tocht te beginnen. (We zijn ook een keer of drie keihard aan de rol geweest, maar dat was de oorzaak natuurlijk niet.) In Taganga hebben we dus flink vertraging opgelopen en hebben we uiteindelijk in totaal 4 keer 1 of 2 nachten bijgeboekt.

Ter compensatie voor het afvallen van de Lost City Trek zijn we wel twee dagen naar Tayrona Park geweest, wat qua natuurschoon nog mooier is. Uurtje met de bus heen, waarna we na 3 uur door de jungle wandelen uitkwamen bij El Cabo de San Juan, een soort camping aan het strand. In deze omgeving liggen de mooiste stranden die ik ooit heb gezien met indrukwekkende rotsformaties, hoge golven, bergen, palmbomen, jungle en als klap op de vuurpijl nog een prachtige zonsondergang. Vegas bombardeerde deze plek zelfs direct tot 3e mooiste plek op aarde, achter op 1 Slobbeland en op 2 Sjaak. Daarna in een hangmat ¨geslapen¨. Wat mij betreft geen succes en ook de klamboe was zo lek als een mandje. Nog nooit zo extreem veel muggenprikken gekregen als de afgelopen paar weken! Maargoed, conclusie: hangmatten zijn voor overdag. Om niet weer door de jungle terug te hoeven zijn we met de boot direct terug naar Taganga gegaan. Dankzij een krankzinnig boottochtje waarbij we met nauwelijks houvast met hoge snelheid tegen de golven aan beukten waren we wel binnen een uur weer ¨thuis¨.
De volgende twee dagen in Cartagena waren wederom extreem warm. Waar in Taganga op elke straathoek iemand coke aan je wil verkopen, wil in Cartagena iedereen overal álles aan je verkopen. Niet echt relaxed als je even door de stad loopt, maar het went wel. Cartagena heeft wel een mooi sfeervol, kleurrijk stadscentrum met een rijke historie, maar voor de rest viel hier niet heel veel te beleven. We zijn wel naar het Castillo de San Felipe (kasteel) en naar een piraatjesmuseum geweest. Om het romantische sfeertje in het oude centrum optimaal te benutten hebben we ook nog in een koets met paard en wagen een rondje door de stad gebanjerd.
Maar soms, net als je bij jezelf denkt: nu zijn we wel écht effe lekker aan het reizen, kom je iemand tegen die het nog beter doet. Zoals bijvoorbeeld Stefan uit Leeuwarden, die op klaarlichte dag helemaal stijf van de coke in z´n eentje door de stad liep, in sneltreinvaart langs alle bezienswaardigheden, foto´s van zichzelf te maken met z´n nieuwste iPhone. Naar eigen zeggen vermaakte hij zich uitstekend. Hij zat er dan ook al anderhalve week, en beschreef de stad als ¨een groot avontuur¨.

In Cartagena zagen we tot onze verbazing ook weer twee Oostenrijkse jongens (Dumb & Dumber) waar we in Taganga al het een en ander mee te maken hadden. Het gaat denk ik niet goed lukken om hun domheid hier geloofwaardig te beschrijven, maar het was wel hilarisch toen die ene zei dat hij Jan en mij nog kende maar dat hij Kevin toen voor het eerst zag, terwijl hij in Taganga bijna een volle week bij ons aan tafel heeft gezeten. We hebben daarom op dit moment Colombia officieel veilig verklaard, want als deze twee jongens zonder problemen door dit land kunnen reizen, dan is er écht niks om je zorgen over te maken!

De laatste ochtend in Cartagena werd ik wakker met een opgezwollen kaak. Dit kwam niet zo gelegen, aangezien ik die avond moest vliegen naar Medellin. Een dokter vinden in Cartagena was onbegonnen werk, daarom heb ik op internet gekeken of ik kon vinden wat het was en hoe ik me het beste kon voorbereiden op de vlucht. Achteraf leverde het vliegen geen extra pijn of problemen op, maar de komende dagen werd het wel steeds erger. Op dag 3 ben ik in Medellin alsnog naar een ziekenhuis gegaan waar ik heel snel en goed werd geholpen. Daar werd geconcludeerd dat ik ¨mumps¨ had oftewel een ¨oorspeekselklierontsteking¨ oftewel ¨de bof¨, het zou vanzelf afzakken en dat deed het ook. Met Advil was het goed uit te houden, maar eten bleef een groot probleem. Na een paar happen werd mijn gezicht aan één kant extreem dik, hard en pijnlijk, dus hield ik het voor zover mogelijk bij vloeibaar eten. Voor de rest was ik helemaal niet ziek, dus ik heb wel lekker mijn ding gedaan in Medellin. Dat kan uitstekend in Medellin, de 2e grootste stad van Colombia met de bijnaam ¨the city of eternal spring¨, vanwege het bijzonder aangename klimaat. Vooral ´s avonds in Zona Rosa, een heel mooie uitgaansbuurt waar we een stuk of 4 clubs hebben bezocht.

Medellin is ook de stad van Fernando Botero, ´s lands bekendste kunstenaar die bekend staat om zijn schilderijen en beeldhouwwerken van voorwerpen en mensen die hij onooglijk dik laat lijken. Wat mij betreft is dit een echte held en het kan dan ook geen kwaad om zijn werken op te zoeken op internet. Zowel in Bogota als in Medellin zijn er musea met vele werken die door hem aan de staat zijn gedoneerd, en in Medellin is er zelfs een plein waar een stuk of 20 kunstwerken zijn neergezet.
In Medellin hebben we de Pablo Escobar tour gedaan, waarbij we langs twee van zijn huizen zijn gereden en langs het graf waar hij ligt begraven. Ondanks het bijzonder akelige geluid van de vrouwelijke gids was de tour toch de moeite waard, en na afloop hebben we de hand geschud van Roberto Escobar, de oudere broer van Pablo die van begin tot eind verantwoordelijk was voor de geldzaken. Een mooi karweitje als je het mij vraagt, voor de rijkste crimineel uit de geschiedenis! Kevin en ik hadden toevallig het boek gelezen dat geschreven was door Roberto, die 22 operaties aan zijn gezicht heeft gehad omdat hij een bombrief heeft geopend, dus voor ons was het extra interessant.

De volgende stop was Salento, een klein, rustig, kleurrijk paradijs met 10.000 inwoners op 1800 meter hoogte in de bergen. Men zegt wel eens ¨erg leuk, als je ervan houdt¨, maar dit is op Salento niet van toepassing. ik denk dat ieder mens ter wereld zich in Salento wel uitstekend op z´n gemak zou voelen. We zijn hier naar Valle de Cocora geweest. Een flinke wandeling door de bossen omhoog naar Acaime, waar heel veel kolibries zaten. Daarna nog een flink stuk omhoog naar Montaña (op 2860 meter hoogte) en uiteindelijk via de andere kant terug, waarbij we uiteindelijk uitkwamen in een uitgestrekte, groene vallei die helemaal vol staat met palmbomen van 60(!) meter hoog die alleen hier groeien (het nationale symbool van Colombia). Echt een van de mooiste dingen die ik ooit heb gezien! Daarna hebben we eindelijk zelf tejo (zie Bogota) gespeeld, dat was uiteraard zeer vermakelijk en waarschijnlijk komt dit het dichtst in de buurt bij bowlen deze vakantie.
De dag erna hebben we mountainbikes gehuurd bij het hostel en zijn een rondje gaan fietsen in de omgeving van Salento. Sommige stukken waren wel onmenselijk stijl, maar de schitterende omgeving maakte een hoop goed en na 3 uur waren we weer terug in Salento.
Na het fietsen zagen we ineens Emmanuel en Raphael voorbijrijden in een jeep. Deze jongens uit Parijs hebben we in Bogota ontmoet en sindsdien zijn we die in elke stad toevallig nog tegengekomen, omdat zij precies hetzelfde rondje door Colombia doen. Twee fijne gozers met hetzelfde (dubieuze) gevoel voor humor als ons, altijd prettig!
En nu zijn we weer terug in Bogota, dus is de cirkel weer rond. Gisteravond waren we van plan om op grootse wijze het afscheid van Kevin te vieren, maar omdat we door flinke vertraging veel te laat aankwamen in Bogota konden we dit niet meer opbrengen. Jammer, maar het is niet anders!

Vandaag is het Independence Day in Bogota dus gaan we maar eens kijken wat er allemaal loods is in de stad. En morgen vliegen Jan en ik richting Leticia in het Amazone regenwoud. De overige stops die de komende weken op de voorlopige planning staan zijn Cali en El Valle. Mooie vooruitzichten dus!

De groeten en tot in de 3e week!

Kees

P.s. Will Vonk, Club Cha Cha bestaat niet meer!!!