Om 9 uur ging vandaag mijn wekker. Waarom? Omdat ik naar de PGA Tour moest. Mijn bed uitkomen was heel erg moeilijk. Mede doordat ik ontzettend veel spierpijn had van gisteravond. Na gedoucht te hebben en mijn ontbijt te hebben opgegeten had ik even met Oscar en papa gebeld via Skype. Daarna was het toch echt tijd om te gaan.

Binnen de kortste keren stond ik op het station waar ik een kwartier moest wachten op mijn trein. Daarna stapte ik in Jersey over op de 'light rail' oftewel tram en stapte ik uit op een station waar een shuttle bus de bezoekers van het toernooi opwachtte. De bus zette ons direct voor de ingang af waar we door een kleine security check moesten. Daar kreeg ik even een tegenslag. Wat er in mijn linkerzak zat? Mijn camera. Die moet je afgeven. Doordat ik verder geen vragen stelde kon ik wel doorlopen en leverde ik mijn camera in. Iets wat mij hierdoor wel lukte wat vele andere niet gelukt was is mijn telefoon mee naar binnen krijgen. Kon ik toch nog foto's maken! Dat moest echter wel zo onopvallend mogelijk gebeuren, vandaar dat er een paar scheve tussen zitten.

De eerste minuten heb ik een beetje rondgelopen en genoten van de omgeving. Zo heb ik een swing analyse gehad en kreeg ik vele gratis spulletjes. Daarna ging ik op zoek naar Sergio Garcia. Die kwam ik tegen od de 8ste hole waar hij iets bijzonders deed. Zijn bal lag op de fairway en hij pakte zijn driver. Vervolgens sloeg hij de bal perfect weg vanaf de fairway richting de green. Super! Inmiddels werd het tijd om terug te lopen naar hole 1 want Ernie Els ging afslaan. Bij hole 1 stuitte ik op een verassing. Het was ontzettend druk. Daarom besloot ik maar vast bij de tweede hole klaar te gaan staan waar ik Ernie kon zien afslaan. Die man heeft naar mijn mening toch echt de mooiste swing van iedereen. Daarom besloot ik ook maar even te gaan kijken hoe hij op de derde hole afsloeg om vervolgens terug te gaan naar hole 1. Het was 1 uur en om kwart voor 1 zou Tiger Woods afslaan. Ruim op tijd dacht ik dus. Niet dus. Alle tribunes waren al vol maar door op de leuning van een ingang te gaan staan kon ik hem toch zien afslaan. Daarna besloot ik om naar hole 2 te gaan om hem daar maar te zien. Maar het bleek vrijwel onmogelijk. Zoveel mensen volgde hem. Dus ging ik maar alvast naar hole 5. Daar zocht ik een mooi plekje uit en kon ik Tiger zien aankomen. Nadat ook Zack Johnson zijn put had gemaakt ging ik naar hole 8. Daar ben ik bijna levend verbrand. Ik moest lang op Tiger wachten en zat in de volle zon. Maar goed, dat had ik er wel voor over. Een goede birdie dus zowel Tiger als ik was tevreden. Toen besloot ik dat het een goed moment was om maar alvast naar de 18de hole te gaan. Dat was zeker een goed besluit want vrijwel alles zat al vol. Gelukkig kon ik een plekje vinden op de tribune waarvandaan ik alles perfect kon zien. Nadat er een hoop flights voorbij waren gekomen kwam de eerste interessante flight: Ernie Els die inmiddels op -8 stond. Dit wist hij vast te houden door een birdie te maken. Net als vrijwel alle andere spelers goede hij zijn balletje in het publiek na zijn laatste put. Het zou nu niet lang meer duren voordat Tiger binnen kwam. Nadat Padraig Harrington met een birdie ook op -8 uitkwam was de beurt aan Tiger. Met een score van -8 zou hij door middel van een birdie een goede kans op de winst maken, bovendien stonden er twee man op -9 dus was een birdie ook gewenst. Met een erg mooie aproach kwam hij op nog geen 2 meter van de vlag dus daar moesten toch kansen in zitten! Helaas, hij miste. Met -8 ging hij het clubhuis in en nu kon hij alleen nog maar wachten op een fout van de andere twee. Die kwam, tenminste, voor één iemand. Helaas geen play-offs dus maar wel een vrij spannend einde. Helemaal top.

Op de terugweg bestormde iedereen de driving range dus moest ik dat ook doen. Daar pakte ik 9 balletjes op die voor de pro's misschien oefenballetjes zijn maar voor de gewone speler ballen zijn die je een vermogen kosten in de winkel. Met mijn winst op zak haalde ik mijn camera op en ging ik in de rij staan voor de shuttle bus naar de light rail. Een ontzettend lange rij die mij deed besluiten om maar de ferry te nemen. Daarvoor was de rij namelijk een stuk korter en doordat ik een stuk kon afsnijden duurde het al helemaal niet lang. De bus rit duurde wel even maar relatief snel was ik bij de ferry. Daar stond wederom een rij. Een jonge voor mij had geen zin om lang te wachten dus informeerde maar eens naar andere reismogelijkheden. Wat bleek was dat er een light rail op nog geen 10 minuten lopen was. Ik volgde de jongen en zijn vriendin naar de light rail en we waren nog net op tijd om erop te springen. Toen ik bij het trein station aankwam had ik eerst nog wat foto's gemaakt van de skyline van New York om daarna op de trein te springen.

Nu zit ik lekker thuis waar ik naar de film iRobot kijk op televisie en straks ga ik lekker naar bed. Ik hoop dat mijn spierpijn morgen wat minder is. Ik weet in ieder geval zeker dat ik geen wekker ga zetten want ik ben toe aan een nachtrust zolang als mijn lichaam maar wil. Ik ga rustig de film afkijken en daarna mijn bedje in.

Slaap lekker allemaal en tot morgen!