Zondag 5 juni 2011.

Het is 22.35 uur als ik begin met het schrijven van ons vakantie journaal.
Nog 25 minuten en Roel zijn welverdiende vakantie kan gaan beginnen. Helaas moet ik nog 5 dagen aan het werk. En zoals altijd zo vlak voor je vakantie kruipt de tijd voorbij.
Jammer dat dat nooit schijnt te werken met een deadline.

Deze vakantie is zo enorm nodig. Bij ons beide is de energie op een nulpunt aangekomen.
De laatste maanden waren zenuwslopend en beiden hebben we het gevoel emotioneel 10 jaar ouder te zijn geworden.

Het is ook onvoorstelbaar hoe in drie maanden tijd je leven volledig op de kop kan staan.
In Januari ging Alberto op zichzelf wonen. We waren en zijn zo trots op hem. 22 jaar en dan je eigen huis kunnen kopen, een goede baan hebben en daarnaast ook nog een studie volgen.
Iedere ouder barst dan uit zijn voegen van trots.
Het hele geheel werd overschaduwd door dat Tom ineens besloot dat er aan ons niets meer deugde....en die vertrok zo ons leven uit. Vandaag hebben we hem weer gezien. Hij kwam zijn spullen halen. Schijnbaar ervaart hij zijn huidige leven, en dat laat hij merken ook. Je hart breekt, want het is toch je kind die daar met een grijns op zijn gezicht staat.

Maar de grote klap kwam in Maart toen bleek dat Leon kanker had/heeft.De wereld werd onder onze voeten weg getrapt. Alle scenario's gaan dan door je hoofd. Je huilt, schreeuwt, lacht, leeft in je eigen gedachten.En ondertussen loop je met een vrolijke grijns op je gezicht rond omdat je geen zin hebt om steeds ermee geconfronteerd te worden.

De ziekenhuisopnames, de chemokuren, het eigenwijs zijn, de angst, de humor. Volgens mij is er geen enkele emotie waar we niet door heen zijn gegaan.

En nu staan we dan vlak voor onze vakantie. Samen naar ons paradijs, waar we kunnen genieten van de rust. En vooral het even niet op de klok letten.

Eigenlijk hadden we het ons dit jaar echt heel luxe willen maken. Met het vliegtuig naar Bergerac en vervolgens met een huurauto naar Naussannes.
Maar bij het boeken van het chalet bleek dat de gewenste chalet al verhuurd was.
Noodgedwongen hebben we toen maar een 7 persoons chalet gehuurd. En tja, je raad het al die viel even wat duurder uit.
Dus dit jaar gewoon weer met de auto.....en gezellig vloeken in de file bij Parijs.

Ik kan mij nu al verheugen op de laatste berg waar wij overheen komen. Dan nog een paar honderd meter rijden tot de t-splitsing....rechts af slaan en.......yesssss Le Couderc.

Ik weet dat Roel zich ook verheugd op een aantal bergwegen voor het einde van de bestemming. Die rijdt hij met een vieze grijns op zijn gezicht en neemt de bochten net even iets te hard. Althans ik vind dat. Roel is een geheel andere mening toegedaan.

Le Couderc....een paradijs voor mensen die van hun rust houden maar die het ook gezellig vinden te socialiseren. Een camping waar men zich letterlijk bloot geeft. Als ik daar ben heb ik zo het gevoel dat ik mijn keurslijf voor 3 weken los kan laten.

Veel mensen moeten bij een naturistencamping gelijk denken aan een parenclub op campingniveau. Ik probeer wel eens uit te leggen dat er echt niets zo sexloos is als een naturistencamping. Maar dat gaat er bij veel mensen niet in.
En geloof mij maar, een leuk klein bikinitje is spannender dan alles in vol ornaat te zien. Het is echt waar...bloot slaat dood.

Ik kijk even op de klok....het is 23 uur. Roel zijn vakantie is begonnen. Nu moet ik nog een half uur wachten en krijg ik de jaarlijkse traditionele lambada te zien, met de ergerlijke woorden.....ik heb lekker vakantie.

Jak.....ik moet er nog 5 weg werken.
In ieder geval ben ik van plan om vanaf vandaag iedere dag een stukje te schrijven tot aan het einde van onze vakantie.