Een klein jaar geleden besloten Jellert en ik om ons in te schrijven voor de minor internationalisering. Dit bood ons de mogelijkheid om in het buitenland te gaan studeren, beide wilden wij iets gaan doen waar wij echt van betekenis konden zijn en onze keuze is gevallen op Suriname. Wij gaan in Suriname aan de slag voor de stichting Leri For Life (LFL), een stichting die zich inzet voor Nederlands als tweede taal verwerving in de voorschoolse periode in meerdere dorpen in boven Suriname (het binnenland).

Na een aantal informatiebijeenkomsten over de trip die gemaakt zou kunnen worden naar Suriname hebben Jellert en ik besloten om echt voor deze minor te gaan. In december kregen wij dan ook daadwerkelijk te horen dat wij ingeloot waren, wat betekende dat wij deel mochten nemen aan deze minor. Voor deze reis hebben wij een hoop voorbereidingswerk gedaan in de vorm van colleges op school, onderzoek naar wat wij gaan doen, scriptie, contacten en contracten, geregel bij de gemeente en ministeries en waarschijnlijk nog wel meer.

Vanuit Hogeschool Leiden was er slechts één regel en dat was dat je voor 1 december 2011 terug moest zijn in Nederland. Verder werd je vrij gelaten om je trip in te plannen zoals jij wilde. Dat hebben wij ook gedaan. Jellert en ik gaan een trip maken van 28 juli tot 5 december. De regel hebben wij dus al doorbroken, echter verwachten wij dat dit niet voor problemen zorgt.

Dan is het voordat je het weet 28 juli en gaat het avontuur toch echt beginnen, heel onwerkelijk, geen idee wat we nou precies kunnen verwachten, maar dat het een avontuur gaat worden die wij ons leven bij ons zullen dragen is één ding dat zeker is. Na alles gepakt te hebben, was het een nachtje van niet veel slaap maar vooral van spanning, 's ochtends vroeg op, de laatste dingetjes regelen en dan denk je naar Schiphol te kunnen. Daar kwam voor ons nog een leuke verrassing van Lotte, zij kwam een cadeautje langs brengen, een vriendenboekje waar een aantal van onze mede pabo-studenten en docenten wat voor ons hadden opgeschreven. Dit hadden wij beide niet verwacht en vonden wij erg leuk om te lezen in het vliegtuig. Bedankt aan degene van wie dit leuke cadeau kwam!

Op naar Schiphol, de één met de trein, de ander met de auto. Kwart over twaalf bij vertrekhal 3 afgesproken en er gewoon zijn. Eerst onze bagage ingecheckt en toen nog even gezellig wat gedronken met de papa's, mama's, broertje en zus en daar maakte ik mijn eerste blooper van deze reis, inderdaad nog voordat we vertrokken waren. Het gebied waar wij naar toe gaan, is een malariagebied. Wat vergeet ik, mijn lariampillen tegen malaria. Is toch één van de belangrijkste dingen die je bij je moet hebben, maar die was ik vergeten. Gelukkig waren papa en zuslief zo lief om naar huis te rijden en mijn pillen te halen. Nadat zij terug waren ging het allemaal vrij snel, nog een paar laatste sms'jes en toen hebben we afscheid genomen van onze familie voor een periode van 4,5 maand. Op naar de douane en daar voorbij, dat ging allemaal goed, achter de douane nog wat gegeten om vervolgens naar de gate te gaan. Hier moesten we nog heel even wachten en hier kwam nog leuk iets bij. Jos, waarschijnlijk toekomstig basketballer bij BVL H1 ;), werkt op Schiphol en stond ineens beneden te zwaaien, erg leuk vooral toen hij aangaf dat het er niet goed uitzag met het vliegtuig en dat een crash zeer waarschijnlijk was.

Nadat er weer wat omgeroepen werd, mochten wij het vliegtuig in. Zoals het ons betaamt hadden wij de beste plekken, extra beenruimte en een eigen tv, die het overigens niet deed. Een vlucht van 8,5 uur, wat moet je daar in doen. Heel simpel: Prison Break kijken, VI lezen, vriendenboekje lezen, proberen te slapen, lekker eten maar vooral klassieke muziek luisteren. Dit hebben wij zo'n 5 uur gedaan en het was heerlijk, het enige jammere was dat er tien klassieke nummers waren en daarna het bandje weer opnieuw begon. Het personeel aan boord was erg aardig, er werd zelfs door één van de stewardessen gevraagd of wij voor het eerst naar Suriname gingen en wat wij er gingen doen. Wij gaan inderdaad voor het eerst en gaan voor onze studie. Maar wat voor studie doen jullie dan? De pabo, leraar basisonderwijs. De reactie die hier op volgde vonden wij schitterend. "Oh, dan heb ik echt waardering voor jullie, ik zou zo een aantal kinderen vermoorden. Ik zweer het je, ik vermoord die etters!". Laten wij dat maar niet doen.

Na een lange vlucht was het bijna zover, landen, of toch niet. De piloot vond het blijkbaar heel gezellig met ons aan boord en besloot om op het laatste moment weer voor het luchtruim te kiezen. Dit kwam door het slechte weer, het bliksemende nogal hard, erg mooi en waarschijnlijk ook wel gevaarlijk. Een rondje vliegen verder zijn we dan toch geland, nog even wachten en wederom op naar de douane, geld wisselen en bagage ophalen. Dit laatste duurde het langst en niet wetende dat onze taxichauffeur (Chicko) als lang stond te wachten (dacht dat wij met KLM vlogen), moest hij nog langer wachten. Dan loop je naar buiten, staan er een hoop mensen, hoor je ineens "Jellert". Daar was onze taxichauffeur. Spullen in de auto en gaan. Suriname kan beginnen, maar dan staat Eurodance (scooter, cascada en bovenal Jan Wayne) op, bijzonder want wij hadden reggaeton verwacht. Ruim een uur later kwamen we aan bij ons appartement waar Simone en Ernesto ons op stonden te wachten. Hier hebben we even mee gesproken en vervolgens hebben wij ons intrek genomen in Unit Lili. Uitpakken en slapen! Ondertussen zijn er ook wat foto's gemaakt van ons appartement, foto's volgen, uploaden gaat niet helemaal lekker maar hier verblijven wij de komende maanden.