In de bus richting acapulco. De zon gloeit door het raam op mn gezicht. Lekker. Eindelijk zon en strand mmm. Mexico stad was een belevenis, een meevaller na alle waarschuwingen en dreigende verhalen. Het is een prachtige kleurrijke mondiale stad, voelt erg europees en alles behalve vijandig aan. Frida kahlo museum als absoluut hoogtepunt. Haar leven was echt bizar en haar werk zo beeldend en duidelijk. Heel mooi. Verder is het mexicaanse eten niet te doen. Erg eentonig, smakeloos en raar, ben er nu al op uitgekeken. Ook spreek ik geen woord spaans wat me erg afhankelijk maakt van els en voel me ongelooflijk dom. Heel vervelend. Alsof ik weer aan een tafel vol zweden zit die lekker met elkaar aan t converseren zijn, voel me erg geisoleerd en geremd. Heb mezelf voorgenomen een korte cursus te doen in puerto escondido zodat ik in elk geval iets kan uitbrengen.

Ik mis martijn. Moet veel aan m denken. Ik voel laatste dagen weer zo'n gat wat alleen naar hem wijst steeds. Wanneer gaat dat eens dicht? Inmiddels is het toch duidelijk dat wat wij hadden niet goed qas en hij helemaal niet te vertrouwen is. Maar het was ook heel leuk met hem te reizen, dingen te beleven, in de ochtend tegen hem aan te kruipen en bij iemand te horen. En aan de andere kant wil ik nooit meer wat we hadden en vind ik hem helemaal niet leuk. Maar nu mis ik hem. Hij lijkt zo ver weg, zo onbereikbaar terwijl hij dat nooit was. Alsof we nooit samen waren. Als n vreemde die ik goed ken. Ergens horen we toch samen, gaat dat ooit nog goedkomen of blijft het voor altijd zo? Ik kan het nog zo vaak niet geloven. Alsof dit alles tijdelijk is heel onwetkelijk. Ik hou toch gewoon nog zoveel van hem. Ja ik mis hem behoorlijk. Stom.