Zit in de plane. Ik vraag me af waar mijn vakantiegevoel blijft. Meestal ga ik stuiterend richting bestemming, maar nu ben ik n beetje afgevlakt. Misschien komt het omdat ik alleen ben? Of omdat ik ergens heenga waar het nieuw voor me is. Misschien heb ik geen behoefte aan vakantie? Nah. Dat laatste valt af. Ik weet t niet, voel er (nog) niet zoveel bij. Als ik vanavond met elza sushi zit te eten in Venice en morgen wakker word met t zonnetje op mn bol zal t wel komen. Toch? Joehoe Nooooooor je bent op reis, daar hou je zo van!!!! Whoooop!!!

Wow. We vliegen boven alaska, of eigenlijk net iets eronder. Er zijn geen wolken dus ik kan alles zien. Kilometers ijsschotsen zo ver ik kan kijken (en dat is ver van waar ik mij bevind). We vliegen over de kustlijn, het ijs maakt plaats voor enorme vlaktes met sneeuw (mijn eerste gedachte is hoe fijn dat poedertochtje zou zijn) en er volgen minuten van ademloos met mijn neus tegen het raampje gedrukt kijkend naar de besneeuwde wereld onder mij, kilometers lang witte bossen en meren. Geen rokende schoorsteen te bespeuren. Het doet me goed een deel van de wereld te zien dat nog ongerept lijkt te zijn, zo te zien hebben we nog niet alles verpest met onze mensenhanden. Wat n fijn gevoel, zoveel land met niks, het bestaat en ik zie het! Ik word een beetje emotioneel van al dit moois en de schoonheid van moeder aarde en daar er geen reismaatje is om dit mee te delen betrek ik mijn buurman in dit prachtige uitzicht. Hij mag wel even over me heen leunen (nee hij is niet aantrekkelijk), kijk dan hoe mooi! Hij doet het en vindt het schitterend. Hij zit nu weer in zijn Harry Potter boek. En ik fantaseer over ijsberen- en elandenfamilies die zich vermaken in al dat wit onder ons.

Wat er toch met mij is, ik ben even enorm emotioneel melancholisch (kan dat?). Van alles schiet er voorbij. Ik ben maar even naar het toilet gegaan om mezelf n beetje op te kalefateren. Ik zag er precies uit zoals ik dacht; lijkbleek neigend naar gelig, wallen, pukkeltje hier en daar en onmogelijk haar. Ook zo knap dat je dagen nadenkt over je vliegtuig-outfit maar dat je vervolgens nooit blij bent met je keuze. Zoals nu. Wat dacht ik? Zie er niet uit. Hop wat rozencreme op mn snoet, een beetje poeder en wat mascara. Niet dat mijn harry potter buurman uberhaupt een verandering zal opmerken maar ik voel me 1% knapper dan hiervoor. Nog steeds alleen maar sneeuw en ijsvlakte onder mij. Tijd voor nieuwe muziek. De keuze valt op Andre Hazes. Kleine jongen. Dit leeeven gaaaaaat voorbij, er is zo weinig tijd dus leef want jij bent vrij. Maaar doe het wel verstandig maak de mensen blij. Dan zul je echt gelukkig zijhijn. want het leven iiiiiiis zo kort, veel dingen worden anders als je ouder wordt. Je speelt nu nog met blokken maar dit duurt niet lang. het is jammer maar je blijft niet kleiheihein. En zo is het. De spijker op zijn kop André. Het is wel duidelijk waarom mijn oog op jou viel tussen alle artiesten waaruit ik kon kiezen; je teksten en fantastische melodiën passen volledig in mijn dramatische 'alleen-ik hou van de natuur-en waar gaat het leven over-en niemand mag doodgaan-ik hou zo van iedereen-bui'. Ik hou van de aarde en van mn familie en mn vrienden. Ik hou van Amsterdam. En ik hou van André.

Ik ben mijn "depressie" te boven. Nu op mijn tweede vlucht van chicago naar Los Angeles. Ik lag n beetje te doezelen toen ik iets lekkers rook. Ik dacht dat dit ons komende verrassingsmaaltje van de vliegtuigmaatschappij was maar het blijkt mijn (nieuwe) buurman te zijn met een zakje met daarin een pastrami sandwich EN en en en 2 grote augurken. Mmmmmm!! Ik dacht al dat ik dat rook. Ik kijk jaloers toe hoe de man lekker begint te happen in die grote augurk. Augurken <3. Mijn liefde voor de zure bom is behoorlijk groot. Moeiteloos sla ik zo een pot achterover. De voorspelbare vraag of ik zwanger ben door de niet-augurk-liefhebbers uiteraard negerend (Dat zijn diezelfde types die ook concluderen dat je ongesteld bent omdat je sjachrijnig bent. Mega afgezaagd maar toch even die opmerking maken. Meestal mannen). En terwijl deze amerikaanse 65 plusser zijn augurk lekker zit op te peuzelen, proef ik -hem nog net niet uit zijn handen kijkend- met hem mee. Mm. De tweede augurk stopt hij weer terug in het zakje, die bewaart hij voor een later moment. Slim hoor. Misschien wil hij hem straks wel ruilen tegen mijn vliegtuigtoetje. Hij ziet er wel uit als een man die vieze vliegtuigtoetjes net zo lekker vindt als een augurk. Onbegrijpelijk.