...บางทีก็เหนืี่อยกับผู้คนมากมายที่เข้ามาวุ่นวายกับในชีวิตเราเหลือเกิน.
เหนื่อยกับคำว่ารักๆชอบๆและก็เลิกๆ
ความรู้สึกเริ่มต้นมันก็สนุก รู้สึกดี ไม่จืดชืด มีการเพ้อถึงหา ฯลฯ แต่พอนานๆเข้ามันก็ไม่มีอะไรใหม่ๆ ไม่มีอาการตื่นเต้นหวือหวาหรือต้องมานั่งเพ้อแบบแรกๆ ยิ่งนานเข้าก็เริ่มจืดชืด บทสุดท้ายของความรักก็จบลงด้วยการนอกใจ หรือเจอคนใหม่ที่ใช่กว่า หรือคนที่ทำให้อาการรักแบบก่อนมันกลับมาอีกครั้ง. สุดท้ายแล้วกับคนเก่าก็กลายเป็นเลิกลา...กันไป ...ตามสภาพ..ไม่มีใครรู้เลยว่าบั้นปลายชีวิตของคนเราถูกกำหนดมาไว้อย่างไร ที่ไหน หรือว่ากลับใคร
หนทางที่ก้าวเดินกับคนรอบทางมันไม่ง่ายและก็ไม่สวยหรู
บทเริ่มต้นของความรักไม่ใช่บทจบของชีวิตรัก
ไม่มีแฮปปี้เอนดิ้งเหมือนในนิยาย และก็ไม่มีใครจะมีความสุขกับมันได้ตลอด...
เวลามีความรักหรือเริ่มมีอาการหลงก็จะทำให้เราอาจจะสนุกกับมันแต่ไม่นานก็จะกลายเป็นความอ่อนแอ
เกลียดเวลาที่ตัวเองจะต้องมาอ่อนแอกับเรื่องไม่เป็นเรื่องกับคนที่เพิ่งเข้ามาในชีวิตเราและไม่นานก็ต้องจากไป
เกลียดตัวเองที่ในหัวสมองมีแต่เรื่ิองของของคนที่เรากำลังชอบ ยิิ่งเห็นยิ่งรับรู้มากเท่าไหร่ก็ยิ่งหงุดหงิดมากเท่านั้น
รกสมอง!!!
เกลียดตัวเองเวลาที่กำลังตกเป็นทาสของความรู้สึก
เกลียดที่ตัวเองกำลังจะพ่ายแพ้กับเกมบ้าๆนี้
ความอ่อนแอกับการพ่ายแพ้มันช่างทำให้ตัวเราน่าสมเพชจริงๆนะ....!!!