Eindelijk, na alle voorbereidingen ben ik er dan, Suriname! Inmiddels alweer 3 weken in Suriname en al zo veel meegemaakt, het werd nu toch echt tijd wat te gaan schrijven. Waar zal ik beginnen..

Als eerste maar over Nieuw Nickerie, waar ik na 3 daagjes bijkomen van de jetlag en de warmte in Paramaribo aankwam en wat de komende 6 maanden mijn thuisfront zal zijn.

Nieuw Nickerie ligt in district Nickerie, telt rond de 10.000 (m.n. Hindoestaanse) inwoners , 1 stoplicht (blijkbaar aangelegd om rijexamens af te kunnen leggen) en 1 ziekenhuis. Daarmee is het meeste wel gezegd, de hoogtepunten bestaan uit Bigi pan, een moerassig natuurgebied dichtbij Nieuw Nickerie en Zeedijk. Zeedijk is een dijk die in 1879 is aangelegd nadat de eerdere stad, Nieuw-Rotterdam was overspoeld. Opgegroeid in Oldenzijl en Groningen voel ik mij hier dan ook helemaal thuis; niets te beleven, een echte Hollandse dijk om uit te waaien en iedereen die je op straat tegen komt ken je wel ergens van. In het zwembad kom je regelmatig de specialisten tegen en mijn Hindoestaanse buurvrouw zwaait me iedere dag uit als ik naar het ziekenhuis fiets. Ondanks deze spannende levendige stad vermaak ik mij heel goed. Mijn leven hier bestaat voornamelijk uit hangen aan het zwembad, werken en sporten. Door alle bakras (=blanken) van het ziekenhuis wordt hier fanatiek meegedaan aan boksen om zo de boksschol, geleid door een 85-jarige man, een beetje te ondersteunen. Ook ik heb me dus aangesloten en het blijkt verbazingwekkend leuk! Daarnaast eindelijk begonnen met tennislessen! Verder hebben we een gezellige club hier van Nederlandse artsen, psychologen en een fysiotherapeut waarmee we bijna dagelijks eten, soms nog met wat mensen van de boksschool. Zelf woon ik in een chill huis in het centrum met 2 balkonnetjes en 3 slaapkamers helemaal voor mezelf , 5 minuutjes fietsen naar het zwembad en ziekenhuis. Maar vaak ben ik ook wel te vinden in het andere artsenhuis, waar de rest woont (maar wat al vol zat).

In de eerste week heb ik al mijn eerste uitstapje gemaakt, naar Bigi pan. Dinash, een van de SEH-verpleegkundigen, bracht ons naar het grote meer om met name vogels te spotten. Het was echt supermooi en een goede eerste kennismaking met de natuur van Suriname. Flamingo's, rode ibissen, een uil en verschillende roofvogels gespot; ook gelijk kunnen oefenen met mijn nieuwe camera. Er wordt regelmatig gejaagd rondom Bigi pan en we kregen allemaal een korte 'schietles' en de mogelijkheid een keer 's nachts mee te gaan jagen; hopelijk kom ik hier nog aan toe voordat Bigi pan voor werkzaamheden een half jaar sluit. Na het tripje naar Bigi pan kwamen we bij het cafeetje van de supermarkt een aantal zeemannen van een aangemeerde vrachtschip tegen. Ze nodigden ons uit voor biertjes en eten; eend en boskonijn voor onze neus klaargemaakt, heerlijk! Hierna nog de hele middag gedanst en uiteindelijk uitgeput en verbrand naar huis. Diezelfde mensen nodigden ons uit voor een maaltijd op hun vrachtschip diezelfde week. Ze hadden net een nieuwe chefkok die hun kookkunsten op ons wilde uitproberen. Zo kom je ook nog eens ergens, de hele machinekamer en supermooi uitzicht vanaf het schip bekeken en opnieuw heerlijk gegeten. De Surinamers weten wel wat lekker eten is:)

En dan natuurlijk waarvoor ik hier ben gekomen; het ziekenhuis. Ik maak deel uit van een team basisartsen waarvan 6 Nederlands, 2 Surinaams en 1 Cubaans zijn. De meeste specialisaties zijn wel vertegenwoordigd door (gepensioneerde) specialisten uit Nl, Filippijnen en Cuba. De basisartsen (waaronder ik dus) werken afwisselend op de afdeling interne geneeskunde en spoedeisende hulp. Vooral de spoedeisende hulp is even wennen; elke dienst staat er 1 basisarts op de spoedeisende hulp, met een backup die je altijd kunt bellen. Alles wordt met de hand geschreven, je labresultaten krijg je op papier terug en aan triage wordt niet gedaan. Zelf dus alles goed in de gaten houden! Er zijn 3 bedden waardoor je zelf goed moet kijken wat ècht spoedeisend is en voor moet. Er is geen CT-scan dus regelmatig moet je naar Paramaribo verwijzen. Inmiddels heb ik 2 daagjes alleen op de SEH gewerkt en tot nu toe bevalt het goed. De specialisten zijn laagdrempelig te bereiken ondanks dat de meesten 24/7 bereikbaar moeten zijn en je ziet hier alles; kinderziektes, trauma's, complexe interne geneeskunde en vooral veel cardiologie en ontregelde suikerziektes.

Maar voor nu lijkt het me eerst wel even meer dan genoeg geschreven, de volgende keer zullen er wat meer spannende ziekenhuisverhalen komen!

Veel liefs uit het warme Suriname! Marieke