Ow ya goin' mates, zoals de Ozzies hier zeggen! Be aware: de blog gaat over drie weken en ik heb geprobeerd de highlights te beschrijven, maar zelfs dat is nog vrij lang, dus ga vooral even zitten ;)

Op 5 november was het zover: mijn tweede grote avontuur, dit keer Down Under! Verrast en ontroerd door een 13-man groot uitzwaaicomité op Schiphol, vertrok ik die ochtend met een lach en een traan door de douane. Dit vertrek voelde anders dan m'n Zuid-Amerika trip, omdat ik dit al een keer gedaan had en bovendien stonden er dit keer bekenden op mij te wachten bij aankomst :)

Freo en Mrs. Carter
Allereerst natuurlijk superleuk om Dar (na bijna een half jaar) en Adam (na ruim een jaar) weer te zien in hun eigen huisje in 'Freo'! Jaap (oom van Dar) was er ook, wat heel gezellig was, ook omdat Adam en Dar natuurlijk gewoon moesten werken. Zo ben ik de eerste dag met Jaap Fremantle ingedoken en heeft hij me de stad laten zien. Freo is een relaxed havenstadje én hippiestadje met veel Victoriaanse gebouwen. Er hangt een chille sfeer, creatieve (of noem het alternatieve) mode en je hoeft ook niet gek op te kijken als mensen op blote voeten door de straat lopen. We hebben onder andere The Round House bezocht, een kleine, oude gevangenis en het oudst bewaarde gebouw in Western Australia (WA). Ik heb ook even plaatsgenomen op het guillotine-bankje ;) Die avond gepicknickt op het strand bij zonsondergang!

De dag erna zijn we naar Perth gegaan: op zich een leuke stad, maar niet heel veel bijzondere dingen te zien. Het hoogtepunt was zeker King's Park, een gigantisch park met uitzicht op de stad. Verder wat rondgelopen en uitgekomen bij een pop-up bar: een soort mini-festivalterreintje midden in de stad met fijne muziek, dus de vrijmibo maar meteen goed gestart met bubbels! Die avond zijn we met z'n allen naar een huisfeestje gegaan met een 'barbie' (=bbq). Het feestje was erg gezellig en werd voortgezet in een club aan de overkant. Ik heb hier geleerd dat je in Oz altijd je ID bij je moet hebben, wat ik dus niet had...maar gelukkig kon ik me identificeren met m'n zorgpas :P Eenmaal binnen was de pret snel over, want ik werd keihard tegen m'n knie getrapt en letterlijk gevloerd op de dansvloer. Een of andere gek dacht een mooie dansmove te maken (vraag me niet wat hij deed), waardoor ik vervolgens dagenlang last had van mijn knie en moeilijk kon lopen. En bedankt....en dan te bedenken dat ik de volgende avond nog heel hard moest dansen bij het concert van Beyoncé :( De dagen erna rustig aan gedaan, behalve die avond dus...want bij Mrs. Carter kun je moeilijk stilstaan. Met Dar, Jaap en Angie die avond dus naar de Perth Arena gegaan, die vrij klein is vergeleken met onze concert halls, dus we stonden in het midden van beide podia en dat was heel dichtbij voor haar fantastische show! Opvallend detail was dat echt IEDEREEN compleet dressed up was, megahoge hakken, minirokjes, jurkjes, niks te gek...terwijl wij gewoon lekker op gympies stonden, haha!

De dag erna in een superleuke tent gebruncht, afscheid genomen van Jaap en plat met m'n been omhoog gelegen. Genoeg tijd dus om een travelmate te zoeken op Gumtree voor een road trip in het Zuid-Westen: een soort Marktplaats, met een aparte sectie voor rideshares en travelbuddies! En inderdaad, ik kreeg meteen reacties op mijn oproep, dus de avond erna afgesproken met de Duitse Lars die wilde meeten om te checken of onze plannen overeenkwamen. We hadden een leuk gesprek en besloten de volgende dag een auto te huren en te vertrekken! Best bizar dat je met een compleet vreemde die je via het internet ontmoet hebt en net een uur kent vervolgens bijna twee weken in een auto gaat rondreizen, maar zo gaat dat met backpacking: living on the egde :) Tuurlijk schoten bij mij ook even doemscenario's door m'n hoofd: straks is het een of andere psycho. Maar ik had al gauw door dat het een betrouwbare dude was en dat bleek gelukkig.
Die volgende ochtend toch nog een bezoekje aan de dokter gebracht voor mijn knie, want ik vertrouwde het niet 100%. Ik had waarschijnlijk een 'bruised meniscus' volgens de dok, dus ik moest een knieband dragen om de zwelling te verminderen, ibu slikken tegen de ontsteking en alleen op hardloopschoenen lopen.

Road trip Down South
Lars had de auto gehuurd -we noemden hem Oscar-, dus we konden op 12/11 om 17u eindelijk onze road trip vanuit Fremantle starten. De grap was dat we absoluut niet in het donker mogen rijden, vanwege overstekend wild. Met name kangoeroes, want die beesten zijn niet zo slim. In plaats van weg te springen als een auto komt, blijven ze doodleuk staan, dus dat verklaart meteen alle dode kangoeroes langs de weg (en dat zijn er veeheel)! Aangezien het hier rond 19u donker wordt, we onderweg nog een deel van onze camping gear moesten aanschaffen (lees: tent, matje en kussen voor €15) en ook nog boodschappen moesten halen, konden we welgeteld 1,5 uur rijden.

Eerste stop: Rockingham! Na een brakke nacht op een veel te dun matje (camping life has started!), vervolgden we de dag erna onze trip via Bunbury. Hier deden we een niet zo boeiende mangrove walk, namen we een duik in de zee en spotten we walvissen, voor we verder reden naar Margaret River. MR is dé wijnregio van Australië en surfer's paradise. Het weer was niet top en aangezien ik hier 10 dagen later Dar en Adam weer zou meeten om te hiken en wijn te proeven, zijn we verder gereden naar de eerste van vele prachtige stranden die zouden komen: Hamelin Bay! Echt bizar, er is bijna niemand op t strand en het water is zó helder en het zand zo mooi wit...onbegrijpelijk! Het volgende moment reden we door een gigantisch bos met Karri trees: hele mooie, hoge bomen die vooral hier in het zuiden veel te vinden zijn. Dat was sowieso opmerkelijk; hoe enorm het landschap steeds verandert. Het ene moment leek het of we door de savanne in Afrika reden en dan weer door een Duits, groen heuvellandschap met koeien en dan weer urenlang door bossen met de hoge Karri bomen. Het is overigens heel normaal om urenlang te rijden zonder ook maar een auto tegen te komen...bizar!

De derde stop was Augusta, waar in het zuiden de Southern Ocean en Indische Ocean bij elkaar komen en waar we de eerste slangen zagen. Vanaf hier reden we door de Southern Forests verder en stopten we bij een waterfall trail voordat we naar de vierde stop reden, Pemberton. Ongelooflijk veel bomen onderweg en verder hier en daar een verlaten weg die naar een huis leidt. wat mooi was dat er bij de oprit naar sommige huizen een klein kraampje stond met vers fruit en een bakje 'Pay here', erop vertrouwende dat mensen die langsrijden betalen en een zakje fruit meenemen. Dat het kan, te gek! We sliepen in Pemberton op een bush camping, zagen de eerste levende kangoeroe (enkele meters van mijn tent!) en maakten matties met twee Taiwanese boys die zichzelf 'One Dollar' en 'Toast' noemden. Dit was omdat hun eigen namen te moeilijk waren en ze gek waren op de $1 toast van de supermarkt, haha. Creatief! Helaas kun je alleen oppervlakkige gesprekken met ze voeren, hun Engels is vrij beperkt en je merkt ook vaak door een reactie (meestal 'OK!') dat ze totaal niet begrepen hebben wat je zei. Beetje jammer! Na een hike door het bos met de boys de volgende ochtend, zijn we verder gereden richting Walpole. We stopten onderweg bij opnieuw een hemels strand: Mandalay Beach! Van alle mensen die verder op het stand zitten (welgeteld 4), waren er drie Nederlands. Dutchies zijn overal! Helaas waait het heel hard in het Zuid-Westen, waardoor je eigenlijk niet enorm kunt genieten van de mooie stranden. Een snelle jump in het ijskoude water was daardoor het enige haalbare en als je eruit kwam had je zon, maar ook heel veel wind. We namen afscheid van dit prachtige strand om voor het het donker een camping spot te vinden. Het lastige elke dag opnieuw was dat we voor 17u onze campsite gevonden moesten hebben en boodschappen gedaan moesten hebben, omdat mijn tent nog opgezet moest en de auto omgebouwd (Lars sliep in de auto) en het het kort erna alweer donker werd...Dat was soms nog een uitdaging, omdat de camping op de kaart vlakbij leek, maar soms nog wel 60km van een town af lag.

Walpole was dus de volgende stop! Dit dorpje is de uitvalsbasis voor een bezoekje aan The Valley of the Giants en de Tree Top Walk: een 40 meter hoge brug tussen de gigantische Red Tingle trees. Deze huge bomen kunnen een omtrek van 15 meter hebben en worden tot 75 meter hoog...Indrukwekkend om tussen de reusachtige bomen door te lopen op deze hoogte! Hierna rijden we door naar Greens Pool, normaal een plaatje van een strand door het groen-turquoise water, maar door de bewolking iets minder groen. Hier zijn ook de Elephant Rocks, héél veel grote rotsen die -zoals de naam al zegt - op olifanten lijken!

Onze zesde stop en doel die dag is Denmark. Hier vinden we de coolste camping so far: letterlijk aan het strand en helemaal gratischhh! We vinden hier Franse vrienden waar we wijn mee drinken en lol hebben :) De twee dagen erna maken we weinig stops door een lange rijafstand (500 km) naar Esperance en regeldingen met een auto-mankementje en verblijven we in Albany, de eerste wat grotere stad sinds Fremantle. Hier slaan we meteen even goed in bij Kmart, een winkel die alles heeft en koop ik een luchtbed met pomp en een auto-charger voor camera's en telefoons, want die had ik wel erg gemist de dagen ervoor...je hebt nergens elektriciteit, omdat het gratis campings zijn.

Uiteindelijk komen we aan bij het doel der doelen: Cape le Grand National Park in Esperance! Een supermooi NP, met name Lucky Bay... Het állermooiste strand dat ik ooit heb gezien, water zó turquois en zand zó wit, het leek bijna fake. I think I've just found paradise, dacht ik alleen maar :) Gelukkig was er nog plek op de camping naast dit hemelse strand, dus we zijn hier twee dagen gebleven. Veel leuke mensen op de camping tegengekomen waarmee we wat gezellige avonduren in de camping kitchen doorgebracht hebben. Het jammere is wel dat bijna iedereen om 20u het licht uitdoet, wij waren altijd de laatsten samen met een Franse en een Australiër. Ook nog een hike gedaan in het National Park waar we nog wat exotische dieren tegenkwamen en nog meer mooie stranden.

Daarna werd het tijd om terug te keren naar Margaret River om Darls en Adam te meeten, dus in twee dagen teruggereden. Bij aankomst op de camping zaten Dar en Adam al te wachten met eten en wijn, lovely! Na ruim 2500 km met Lars in de auto, vond ik het superfijn om weer even onder vrienden te zijn :) Echt een aardige jongen, veel gelachen ook, maar niet bepaald de makkelijkste.

Die ochtend maakten we een supermooie hike langs de kust, een deel van de Cape to Cape track (die normaal 7 dagen duurt). Het weer was top, dus we zijn over het strand teruggelopen om lekker te zwemmen! Dit was heerlijk, omdat het de eerste keer was dat we echt konden genieten van het water en strand, doordat het aan de westkust veel minder waait. Die avond hadden we een barbie op de camping en at ik m'n eerste kangaroo-burger, yum! En dat terwijl ik het volgende moment in mijn tent lag en de kangaroes letterlijk voorbij hoorde springen, supervet :) De laatste dag van de road trip nam ik afscheid van Oscar en Lars en ben ik met Adam en Darls naar de Chocolate Company gegaan: heerlijke chocolade proeven! Ook allerlei olijven, curds, chutneys, sauzen, jams, likeuren etc. kwamen aan bod, dus de smaakpapillen werden weer goed verwend ;) Als laatste zijn we wijn gaan proeven, hetgeen waar deze regio zo bekend om staat. Heel wat glazen verder, reden we met een goede buit wijn terug langs de kust. Hier hebben we nog een paar stops gemaakt bij mooie stranden en lookouts, voor het tijd was om - na bijna twee weken campen en toeren door de South West en een zeer goede indruk van dit prachtige stukje Australië -terug te keren naar Freo.

Het is echt een supermooi gebied hier en blij dat ik zoveel heb kunnen zien van WA in drie weken! We hebben onderweg veel wild life gezien: meerdere slangen (waarvan de meesten dood), emu's (soort struijsvogel), guana's, echidna's (grote egelsoort), allerlei vogels (vooral veel papegaaien) en natuurlijk kangoeroes! Maar stiekem had ik ook wel weer zin in een goed feestje en city life: Stereosonics festival it was (maar daarover meer in de volgende blog)!

Opvallend in Oz:
-De afstanden hier zijn echt immens groot! Dan kijkje op de kaart en denk je: dat rijden we wel even in, maar dat viel elke keer tegen...ook door de onverharde gravel roads en het feit dat we volgens het verhuurbedrijf eigenlijk niet op zulke wegen mochten rijden (en Lars dus heel voorzichtig en langzaam reed over deze wegen).
-Australië is een heel trots land, op elke verpakking staat heel duidelijk Aussie made of Product of Australia etc.
-Drank wordt hier niet verkocht in de supermarkten, maar in speciale bottle shops.
-Ozzies doen heel relaxed met alles, er wordt weinig vooruit gepland en alles wordt met het moment bekeken...

Dat was het voor zover! Volgende blog over de afgelopen 10 dagen in Fremantle en Perth is al in the making en Melbourne is ook fantastisch!

Liefs, Kirsten

p.s. De foto's is drama, uploaden via mijn iPad lukt niet en hostels hebben de USB-poort dichtgeplakt ivm virussen of ze werken niet...dus dat komt zsm!