Het is zondagochtend, een vrije dag en Lieke en ik besluiten om naar 'Marushi' te gaan. Een idyllisch strandje op ongeveer een half uur lopen van de lodge. Water, een goed boek, zonnebrand en een goed humeur gaan mee in de tas, want zo hoort dat wanneer je op trip gaat. Tijdens onze wandeltocht komen we een grote groep mensen tegen. Giechelend blijven ze achter ons lopen. Ze zullen wel denken: "Wat moeten die twee akunha's hier?" Ik hoop dat ze op een gegeven moment zullen afslaan, want ik heb me stiekem best verheugd op het lezen van mijn boek in een rustige omgeving. Bij het strandje aangekomen is deze hoop snel vervlogen. Het is afgeladen. Mannen, vrouwen, kinderen, iedereen is aanwezig. Het is laagtij en eten ligt voor het oprapen. Vrouwen en kinderen zoeken schelpdieren en de mannen jagen met kleine harpoenen op vissen in het ondiepe water. Wanneer wij het strandje oplopen is het alsof de tijd even stil staat. Iedereen houdt op met waar hij mee bezig was en kijkt ons aan. Zo voelt dat dus, beroemd zijn en aangestaard te worden. Een frisse duik is nu vrijwel onmogelijk in verband met de lage waterstand, maar ook mentaal kan ik zoveel blikken op mij in bikini denk ik niet aan. Uiteindelijk gaan we onverrichte zaken terug naar de lodge. De koude douche daar is héérlijk!
De akunha, de blanke, dat ben ik hier. Wanneer ik het dorp in loop kan ik de kinderen al horen roepen: "Akunha, akunha, akunha, akunha!" Ze komen overal vandaan gehold om maar een blik op te vangen van de akunha. Vaak komt daar ook een grote glimlach en veel gezwaai bij kijken. Ze vinden mijn huid ook allemaal heel interessant en willen me daarom vaak een hand of high five geven. Na handcontact met Lieke werd er door twee meiden zelfs even kort aan elkaars handen geroken. Zou die nu ook anders ruiken na contact met de akunha? Zou zo graag eens even in hun hoofd kruipen en meekrijgen van wat ze denken.
Naast dat ik altijd even als blanke word begroet, willen ze ook weten wat mijn naam is: "Ndzina napani?" Daarnaast vragen ze vaak of ze mijn slippers mogen hebben dan wel ndzoerokoe, geld. Ik moest daar eerst aan wennen en vind het nu ook nog wel eens moeilijk, maar nadat ik er wat over gelezen had, kan ik het ook meer begrijpen. De mensen hier leven hier vanuit de gedachte dat je geld of bezittingen deelt met de mensen om je heen. Het collectief staat dus centraal. De mannen en vrouwen die op de lodge werken houden weinig van hun salaris over omdat hun gezin onderhouden moet worden, maar indien er meer geld is ook de rest van de familie en vrienden. Voor hun betekent blank zijn dat je rijk bent en dan is het gek dat je dit geld niet deelt wanneer je hier bent. Daarnaast is het vragen naar je schoenen, armband, zonnebril of hoed ook een soort van ingepakt complimentje. In vergelijking met enkele weken stap ik met deze wetenschap het dorp al een stuk anders binnen.

Zoals ik in mijn vorige verhaal ook al aangaf verbaas ik me dagelijks en vind ik het heerlijk om te observeren en te vragen. Zo ben ik gefascineerd door de borstvoeding die ze hier geven. Dit doen de vrouwen met een baby, dat is denk ik al 80% van de vrouwen, namelijk de hele dag door! De baby hangt wat op de rug te hangen en zodra deze ook maar iets van een geluidje maakt wordt er een borst met tepel die kant op geslingerd. En dit mag en kan allemaal publiekelijk. Saha, één van de activista's, was voor mij het ultieme voorbeeld. Tijdens het presenteren van één van de posters, over hoe een condoom te gebruiken, ontblootte zij haar borst en hing daar haar kind aan. Dit gebeurde allemaal gedurende de presentatie voor één van de scholen hier, alsof het de normaalste zaak van de wereld is. En dat is het hier ook. Dat vind ik mooi. Ook is het mij opgevallen dat er naast de brillen rage nog een andere rage heerst, voornamelijk onder de jongens. Het is hier namelijk helemaal hip om oordopjes in te hebben. Vaak hebben ze één oordopje in en het mooie is dat deze niet is aangesloten op een telefoon of mp3. Vaak bungelt het uiteinde wat ter hoogte van hun buik of hebben ze die in hun hand. Je moet er wat voor over hebben om stoer voor de dag te komen als man hier.

Verder heb ik deze week alle posterpresentaties in de omliggende dorpen afgerond met de activista's. De presentaties op de scholen waren een groot succes en we hebben veel kinderen (>10 jaar) kunnen bereiken. Na afloop heb ik stickers (dank Bernard en Jannie!) uitgedeeld aan alle kinderen. Met zorg werd er door iedereen eentje uitgezocht en in hun eigen schrift geplakt. Zij waren niet de enigen die dat leuk vonden, want na de les werd ik nog snel even aangetikt door de twee leraren, of zij ook nog een sticker mochten uitzoeken. Heerlijk!
Tijdens de vragenronde na één van de laatste presentatie word ik als akunha ook nog even aan een verhoor onderworpen. Ze willen weten of ik een vriend heb, getrouwd ben en of ik kinderen heb. Dat ik nog geen kinderen heb als 24-jarige vrouw is voor hun opzienbarend. Een jongen uit het publiek merkt daarna slim op: "Maar dan heb je hier in Mozambique dus geen vriend... Wil je anders met mij trouwen?" Ik moet van binnen grinniken om zijn open blik en vraag. Hier in Mozambique is het heel normaal om meerdere vrouwen te hebben, daarnaast zegt een vriend of vriendin niet heel veel, pas als je getrouwd bent tel je echt mee. Maar helaas moet ik hem teleurstellen.

Oh en ik heb een walvis gezien!! De eerste walvissen zwemmen sinds gisteren in de baai voor de lodge en laten zo nu en dan hun staart zien of blazen wat water omhoog. Een prachtig gezicht. Nu is het nog wachten op spectaculaire sprongen. Ik ben benieuwd.