We zouden een tijdje geleden onze weblog eigenlijk al bijwerken, maar dat is er niet van gekomen. Na herhaaldelijk aandringen hebben we nu, aan het eind van ons Nieuw Zeeland avontuur, een nieuw verhaal!

We zijn vijf weken geleden aangekomen in Auckland. We hebben hier onze 16 jaar oude huurauto opgehaald en kampeerspullen gekocht. De Nieuw Zeeland trip kon beginnen. We zijn twee weken op het noordereiland geweest en drie weken op het zuidereiland.

Na een dagje Auckland zijn we naar het Coromandel Schiereiland gegaan ten oosten van de Auckland regio. Hier hebben we onder andere gewandeld naar de Cathedral Cove. Dit is een Kathedraalachtige, grotachtige tunnel in de bergen aan het strand. De wandeling zat vol met mooie strandjes waar je prachtig kon liggen en kon snorkelen. Heel veel visjes en er is daar ook een stingray gespot (Dat strandje heet Stingray Bay. Helaas niet door ons. Voor mensen die niet weten wat een stingray is: Het is een pijlstaartrog, zo een die Steve Erwin of Irwin in z'n hart gestoken heeft.

Hierna zijn we doorgereden naar de Bay of Plenty. Hier hebben we vooral genoten van het mooie weer. Het was een beroemde surfspot dus zijn we beide gaan surfen. Er waren helaas weinig golven, maar dat was ook wel weer chill. Steef heeft echt prachtig op het surfboard gestaan. Geen foto's helaas.

Tussendoor even uitleg over hoe wij gekampeerd hebben. De staatsbosbeheer van Nieuw Zeeland (De Department of Conservation DOC) heeft overal op mooie plekjes in National Parks campsites aangelegd. Hier zijn alleen de hoognodige voorzieningen zoals een wc en soms drinkwater, maar je hebt de mooiste kampeerplekken van Nieuw Zeeland en ze zijn heel goedkoop. We zijn soms op zo'n plek gaan staan en iets vaker op een echte camping met douches en andere luxe voorzieningen. Door die DOC campings hebben we bijvoorbeeld bij een prachtige meer gestaan, midden in het Abel Tasman park, in de Fiordlands en midden tussen de schapenweiden. ZO wat veel schapen hier!

Vanaf de Bay of Plenty zijn we naar de binnenlanden gegaan bij Rotorua en Lake Taupo. Hier hebben we slecht weer gehad, maar zijn we alsnog dingen gaan doen. We zijn naar een gebied geweest waar vulkanische activiteit allerlei rare meren, geisers en kokende modderpoelen heeft gecreëerd. Het stonk heel erg, maar het was erg mooi. We hebben hier ook wat foto's van online staan met het bijschrift: vulkanische s***. Ook bij Taupo hebben we de Huka falls gezien. Voor de facebookers onder ons, dit is/was Stefanie's profielfoto. Het was Azuurblauw supersnel stromend water. Echt een raar gezicht.

Na Taupo hebben we een van de speciaalste dingen gedaan die we in Nieuw Zeeland gedaan hebben. De 'Tongariro Alpine Crossing'. Een epische trip die begint op 1100 meter hoogte, klimt via vulkanen, kraters, en watervallen naar 1900 meter en daalt via vulkanische meren, kraters en regenwoud en meer watervallen naar 750 meter en dat in 19,4 kilometer. We hadden onze auto geparkeerd bij de finish en zijn met een shuttle bus naar het begin gegaan om 8 uur in de ochtend. Het weer was niet echt goed aan het begin, maar ze hadden opklaringen voorspeld en een lichte wind, dus begonnen met hoop en energie aan de tocht. Al snel werd duidelijk dat het een dag van afzien zou worden. De opklaringen bleven uit en we hebben de volle 19,4 kilometer door de wolken gelopen. Het uitzicht dat echt prachtig zou zijn en je zou moeten/kunnen hebben, hebben we niet gezien. Voor de geinteresseerden, google maar eens en vergelijk het met onze foto's. Wat we wel gezien hebben was kraterig, lavaächtig maanlandschap en veel motregen. Het weer was zo slecht dat bovenop de beklimming een oudere man was flauwgevallen en met onderkoelingsverschijnselen met een helikopter opgehaald moest worden. Bovenop was het iets van 5 graden en een snijdende wind. De klim was erg steil en het afdalen zwaar. Zo moesten we een heel stuk afdalen in los lava. De volgende dag in letterlijk alle spieren spierpijn. Maar het was wel echt heel erg tof dat we het gewoon gedaan hebben!

Een paar dagen later vol goede moed weer de wandelschoenen aangetrokken om in Egmont national park (west kust van het Noorder Eiland) een klim te doen. Na 30 min. was duidelijk dat ons lichaam nog niet weer hersteld was en dus zijn we weer terug gegaan en hebben we heerlijk aan het strand gelegen, wat trouwens ook geen straf is. . Aan de west kust hebben ze black sand beaches. Heel erg vreemd om in zwart zand te liggen.

In Wellington, wat de hoofdstad van Nieuw Zeeland blijkt te zijn, zijn we nog uit geweest. Om de volgende dag met de boot naar het Zuider eiland te gaan. Het is geen aanrader om brak op een boot te gaan... De tocht duurde 4 uur. Dit schijnt ook heel mooi te zijn, maar helaas was het bewolkt en regende het af en toe. Dus hebben we binnen op de boot the Lord of the Rings en Gooische vrouwen gekeken.

Op het Zuider Eiland hebben we redelijk snel besloten dat we een meerdaagse kayak tocht in het Abeltasman national park wilden doen. Hier hebben we heel erg lekker weer gehad. Het kayaken was af en toe wel zwaar op de zee, maar de prachtige blauwe zee en mooie gouden stranden maakten alles goed. Na 5 uur kayaken hebben we onze kayak op land gelegd en op een DOC campsite onze tent op gezet. De twee dag zijn we met nóg mooier weer rustig aan terug gegaan, via allerlei mooie strandjes. In het Abel tasman park hebben we ook nog gesnorkeld en oa. onderwater zeevogels, komkommers en sterren gezien.

Na deze prachtige tocht wisten we eigenlijk niet meer zo goed wat we moesten doen. We misten een huis een vaste plek en vrienden. Veel auto rijden en de hele tijd allerlei mooie dingen doen is soms toch niet zo leuk als het lijkt. Als alles de hele tijd mooi om je heen is dan is het na een tijdje gewoon. Uit eindelijk zijn we meer dan goed weer op onze pootjes terecht gekomen bij de Glacier regio.

In ruil voor het halve limiet van onze creditcard hebben we de Franz Jozef glacier beklommen met een guide. Een 8 uur duurdende wandeling met crampons (soort spikes) onder onze wandelschoenen, winterproof kleding en korte broek op de glacier. In het begin van het raar om met ijzers onder je schoenen te lopen. Maar wat een ervaring! Het is alsof je op een 100m. dikke ijsrivier loopt met scheuren en gaten er in. In de zomer vriest het er nooit, wat apart is want er ligt zoooo veel ijs. Het ijs wat trouwens ontzettend blauw! Het weer was die dag prachtig (voor Nieuw Zeelandse begrippen, het regent daar 260 dagen per jaar en bij ons scheen de zon zelfs soms!) We hebben zeker geleerd van de Tongariro crossing en gaan nooit weer iets tofs doen met slecht weer.

Van het ene mooie zo over in het andere mooie landschap. The fjordlands. Hier hebben we een cruise gemaakt, langs 1600m hoge cliffs. Eigenlijk niet te beschrijven met woorden, maar het was zeer indrukwekkend. Overal watervallen en zeehonden.

We zijn inmiddeld bij het zuidelijkse deel van Nieuw Zeeland, wat betekend dat het hier 's nachts rond de 8 graden is. Wat kamperen onmogelijk maakt. Wij zuinige Nederlanders hebben het nu een paar keer toch weer geprobeerd met alle kleren aan die we hebben te slapen. Maar vanaf nu gaan we niet meer kamperen in Nieuw Zeeland. We zijn nu steeds bij de kust (zuid en oost). Hier hebben we Penquins (blue and yellow), zeehonden, zeeleeuwen en dolfijnen gespot. Prachtig! Maar eigenlijk is het gewoon te koud om lang te blijven kijken.

Onderweg zijn we nog aangehouden door de politie. Dirk reed 18 km. te hard! Dit grapje geeft ons $120,- gekost, maar ach na al die duizenden kilometers valt één bekeuring nog wel mee..

Over een paar dagen vliegen we vanaf Christchurch terug naar het zeer geliefde Australië. Nieuw Zeeland was zeker een mooi uitstapje, maar we verlangen beide toch wel weer naar "thuis" Lekker naar de lieve Camery, de zon en het surfboard.

Jullie horen "snel" van ons

Kus kus