Harken, zaaien, scheppen, ploegen, schrobben, ruimen, spuiten, pompen, sjouwen, schroeven, zagen, schuren en verven. Normaal gesproken niet de standaard-activiteiten voor iemand met een masterdiploma op zak, maar tegenwoordig de dagelijkse realiteit voor deze kersverse alumni. Na drie weken in de mooie Isère in de Franse Alpen te hebben doorgebracht zijn beide handen al op minstens een tweetal dozijn plaatsen open gehaald heeft de rug het al begeven en beginnen verschillende andere spieren te protesteren. Het is hard en lang werken, maar ook relaxed werken met een duidelijk en concreet doel: de toko moet eind april open kunnen!

De reis en het avontuur begonnen 28 maart toen Christian en ik om 5 uur 's ochtends (nieuwe tijd!) in de auto stapten op weg naar Bourg d'Oisans. De vrijdagavond was er één geweest van afscheid en intimiteit, van terugblikken en vooruitkijken. Een schitterende avond met mooie mensen en momenten, die uiteraard tot in de vroege uurtjes voortduurde en waarbij het nodige werd gedronken. Dit in combinatie met het vroege vertrek en ruzie met zowel de wekker als die verdomde zomertijd een avond later (waardoor ik uiteindelijk nog een uur eerder naast mijn bed stond dan noodzakelijk) zorgden ervoor dat de roadtrip waar zowel Christian als ik zo naar hadden uitgekeken vervlakte tot een waas van aaneengesloten mistige, grijze en troosteloze kilometers. Het was oppassen geblazen met twee knakkers met bijzonder weinig slaap in de auto. Terugblikkend werd de reis daardoor wellicht des te mooier, met als absoluut hoogtepunt het moment waarop er een deurtje van een voor ons rijdende touringcar openging, waar een tiental afgeladen backpacks uit kwamen zetten en de snelweg op rolden… Een snelle stuurbeweging was echter voldoende om een catastrofe te ontlopen en de reis kon min of meer veilig vervolgd worden. Het functionele kilometervreten begon echter zijn climax te krijgen net voor Grenoble, waar de Alpen redelijk plotseling en masse uit de grond komen zetten en zowel het landschap als de weg veranderen. Op dit punt kwam voor ons beiden het besef en de opwinding van wat ons de komende maanden te wachten zou staan. Aangekomen op de onze eindbestemming, camping Belledonne, werden we hartelijk ontvangen door Sander en Nienke, de beheerders van de camping. Na een hapje, drankje, rondleiding en gezellig avond gingen we uiteindelijk afgepeigerd richting onze slaapplek: één van de mobile homes op de camping.

De eerste paar dagen waren nogal unheimisch: uit de normale context weggerukt, nog niet goed wetende waar ik aan begonnen was. De vermoeidheid, in combinatie met het feit dat onze toekomstige huisvesting nog een behoorlijk zootje was, en de periode na het afstuderen waarin juist weer tijd was voor fijne dingen en ongedwongen contact met vrienden en familie zonder preoccupaties en belastende dingen in het achterhoofd dwongen me in een nogal melancholische mindset. De compleet andere omgeving met een prachtig uitzicht bij het opstaan 's ochtends droeg bij aan de onwerkelijkheid van de situatie.

Deze toestand was echter van korte duur: twee dagen later stonden Christian en ik al met roller en kwasten 'onze' boerderij (le ferm), en dan met name onze eigen kamers, te witten en doen. Een dag later kwam ook onze benjamin Jaap ons assisteren. De ferm ligt vlak buiten de camping en is het verblijf voor de Nederlandse werknemers van de zomer. Het gebouw is voor een groot deel gerenoveerd, met uitzondering van het gedeelte met de eenpersoonskamers waar, je raadt het al, wij een plekje zouden krijgen. Aangezien we het al vrij snel zat waren om met drie volwassen kerels in een mobile home te slapen, waar Christian en ik een kamer van 1,80 bij 2 deelden, zijn we snel begonnen met het klussen in de ferm, met de bedoeling om deze zo snel mogelijk up and running te krijgen. In de drie dagen die volgden kwamen we al een heel end met het klussen, maar ook nu nog gaat het werk aan ons huisje door. Sinds afgelopen week zijn we bijvoorbeeld eindelijk in het bezit van een bank en een wasmachine en droger (!), wat er voor heeft gezorgd dat ik ineens het hebben van schone onderboksen weer op waarde weet te schatten ;). Gisteren zijn we definitief van de meerpseroonskamers op de bovenverdieping richting de eenpersoonskamers beneden verhuisd. Dit ook vanwege de aankomst van de eerste twee dames van het animatieteam maandag die wij uiteraard niet meteen met kerels op de kamer op willen zadelen. Het idee is dat de drie heren (Jaap, Christian en ik) beneden een kamer hebben, terwijl de bovenverdieping bezet gaat worden door zeven dames in twee 2-persoons- en één 3-persoonskamer.

Het werk op de camping is lekker fysiek en behoorlijk pittig. We beginnen om negen uur, wat wil zeggen dat we om kwart voor acht op moeten staan om richting de bakker te gaan voor ons dagelijks brood. Zoals de meesten van jullie weten vallen dit soort tijdstippen niet binnen mijn standaard bioritme… ;) Maar gaat prima hoor! :P Sander en Nienke zijn twee hele enthousiaste mensen die echt proberen om de camping elk jaar te verbeteren, ze zijn erg ambitieus. Hun enthousiasme werkt erg aanstekelijk, zeker omdat we op dit moment nog met een klein clubje van vijf zijn. Het voelt alsof we met z'n vijven de schouders eronder moeten zetten om de camping klaar te krijgen voor het komende seizoen. Er is al veel gebeurd, maar er moet nog veel gebeuren! De grote betrokkenheid die we voelen bij het opbouwen van de camping kent, zoals altijd, twee kanten. Aan de ene kant werkt het lekker en maakt het de rotklusjes dragelijk omdat er een duidelijk concreet einddoel is waar we straks ook trots op kunnen zijn. Aan de andere kant merk ik ook wel dat je op deze manier alsnog niet ontkomt aan een dosis stress: je stelt jezelf ook doelen op zo'n dag en bij het avondeten en 's avonds gaat het ook vaak over de camping en het werk van morgen. Het harde werken, en wellicht de vermoeidheid van de afgelopen twee jaar, zorgen ervoor dat ik 's avonds behoorlijk uitgeteld ben. Gelukkig ben ik niet de enige die daar last van heeft, en zijn de twee jongere goden Christian en Jaap ook niet ongevoelig voor de werkdagen. Meestal zijn we rond 6 uur klaar, doen we nog een pilsje drinken met zijn allen, waarna we om een uur of half acht bij Sander en Nienke aanschuiven voor de avondmaaltijd. Als we dan om half tien terug zijn op de ferm gebeurt er over het algemeen vrij weinig meer, behalve de tot voor kort dagelijkse slachtpartijen op de x-box… Heb ondertussen al bijna drie boeken uit, ook in verband met het gebrek aan normale televisie, en ben geloof ik in mijn volwassen leven nog nooit zo consequent voor twaalven naar bed gegaan!

Het werk waar ik me tot nu toe onder andere heb bezig gehouden is het vrijmaken van de camping van bladeren (die straks allemaal tegelijk in de fik mogen J), het schoonspuiten en leegpompen van het zwembad, ploegen en inzaaien van de staanplaatsen, het schoonmaken van keukenapparatuur, het schoonspuiten van de ingang, maken van een nieuw ingangsbord, wegsjouwen van afvalmateriaal, reorganiseren en opruimen van verschillende ruimtes en het klaarmaken van de speeltuin. De functie waarvoor ik eigenlijk ben aangenomen, hoofd horeca, vervul ik op dit moment nog helemaal niet, uiteraard om twee duidelijke redenen: ten eerste is de camping nog niet open, en ten tweede is er nog geen bar en restaurant! Dat maakt het ook wel spannend, omdat ik nog niet zo goed weet wat er precies van me verwacht wordt en mijn toekomstige werkplek in principe nog niet eens bestaat! Maar heb er al veel zin in, ook vanwege alle evenementen die op stapel staan zoals o.a. de tour de france die hier zo goed als langskomt en het WK van de zomer. Daar gaan we nog mooie dingen mee doen! Ook wordt dan het werk waarschijnlijk anders omdat ik dan echt shifts ga draaien, die voor een groot deel vanaf een uur of 4 zullen beginnen, waardoor niet meer de hele dag in het teken staat van het werk, maar er 's ochtends en 's middags tijd overblijft voor leuke dingen doen in de omgeving.

Afgelopen weekend zijn mijn ouders en zusje al langs gekomen als verrassing voor de verjaardag van Christian. Ondanks dat we pas een week of twee weg waren, was het toch erg relaxed om ze te zien. En behalve het weerzien met de familie, was ook het weerzien met mijn mooie Maxim erg tof: mijn ouders hadden de motoren van Christian en mij meegenomen! J Hetzelfde weekend dus meteen een mooie trip gemaakt, zoals te zien is op de foto's. Erg vet om hier te rijden, al is het op sommige wegen nog voorzichtig: twee Hollandse polderjongens zijn al die haarspeldbochten en hoogteverschillen natuurlijk niet gewend. De omgeving is hier zo vet! Mooie uitzichten, zeker aangezien we hier in een zo goed als volledig vlak dal zitten en de bergen er omheen behoorlijk hoog zijn. Ons forensentripje 's ochtends van 500m van de ferm naar de receptie is dan ook schitterend. Soms is het bijna onwezenlijk om tijdens het werken weer even naar boven te kijken en je te beseffen waar je bent! Ook met het weer mogen we, zeker afgelopen week, niet klagen. Heel af en toe een buitje, maar meestal zonnig en warm. In de eerste weken hebben we nog wel wat regen gehad, en zelfs weer een dag sneeuw. Mooi om te zien ook hoe de omgeving hier verandert met het weer. De kleurschakering van de rotswanden en berghellingen, afhankelijk van het licht en de voortschrijdende lente. De sneeuwgrens die dagelijks omhoog en omlaag gaat, wolken en hun schaduwen die op of over de bergen hangen. Boodschappen doen bij de Casino in het dorp is bijna een uitje! ;)

Komende weken staan verder in het teken van het afmaken van de camping. Aangezien we, als ik me niet vergis, de 26e opengaan, zal er weer hard gewerkt moeten worden. Soms is het goed om even te beseffen dat niet álles af hoeft te zijn voor opening, want in principe begint het hoogseizoen pas eind juni/begin juli. Ik hoop dat de vermoeidheid de komende weken als gevolg van goede nachtrust en gewenning wat minder wordt, zodat er ruimte ontstaat om 's avonds leuke dingen te doen zoals nachtelijke gitaarserenades bij de kampvuurplek die we gemaakt (en ook al gebruikt) hebben. Ook nu de ferm zijn definitieve voltooiing begint te naderen is er in de weekenden ook meer rust om andere dingen te doen: hardlopen, stuk mountainbiken, bergcolletje opscheuren en wie weet nog eens een keer leren snowboarden op de Alpe d'Huez of les Deux Alpes! Trouwens 's avonds al wel een keer de Huez opgereden om een biertje te pakken, maar wat een anti-climax is dat zeg, als je na 40 min haarspeldbochten rijden in de la grotte du yeti aankomt en deze slechts bevolkt wordt door Amsterdamse hockeyballen ;)

Anyway, dit was het voor deze keer. Ga zo dadelijk nog maar eens even van het mooie weer en de omgeving genieten met een fijn motortochtje J Voor alle mensen die mij gemaild of gesmst hebben: mijn excuses voor de late reactie, maar de dagen vliegen hier voorbij en ik heb 's avonds op de ferm geen toegang tot internet: daarvoor moet ik op de receptie gaan zitten. Probeer iedereen netjes persoonlijk een e-mailtje te sturen de komende tijd! ;) O, en waar ook nog naar gevraagd is: alle fanmail, liefdesbetuigingen en verrassingsbezoekjes kunnen gestuurd cq. gebracht worden aan:

Camping Belledonne

Rochetaillée

38520 Bourg d'Oisans

France

t.a.v. André Cools

Lieve groeten uit het mooie Frankrijk,

xD