Door de vlakten van Dovrefjell reden we naar Kongsvold, waar een oude Noorse koning (volgens het museumpje aldaar) ooit een buitenverblijf had. We bleven niet lang hangen, maar trokken meteen de bergen in om muskusossen te spotten. We waren niet de enigen, want we kwamen onderweg drie groepjes met een gids tegen. Gelukkig hebben we een ossenechtpaar gespot na 2 uur wandelen……inclusief een peuter-osje. Ons doel voor die dag was bereikt en aangezien het harder gingen waaien en ook nog eens regenen, besloten we weer terug te keren richting Kongsvold. Weg van de winderige Dovrehoogvlakte. Verder naar het zuiden, naar de noordgrens van Jotunheimen. De standplaats was Randsverk, een gehuchtje aan de 51-weg over de Jotunheimen heen (nou ja 'over', meer halflangs…). Aangezien we onze racefietsen al een poosje geen aandacht meer hadden gegeven, dachten we een leuk rondje door de bergen van ongeveer 50 km. uitgestippeld te hebben voor de volgende dag. We wilden eigenlijk de Besseggen lopen, maar met deze temperaturen en regen en wind is dat vast geen succes - die is voor later.

Enfin, de volgende dag rustig aan gedaan en rond het middag de fietsen gepakt. Eerst een stukje afdalen (door het Sjoadal) en dan langzaam omhoog (door het Ottadal) om vervolgens binnendoor te steken een bergje op. Fout. Geen verharde weg. Daar kunnen onze fragiele racefietsen niet tegen. Dat werd verder het Ottadal inrijden (meer bergop) en de 51-route naar Randsverk klimmen (6 km. met 8%!). En dat terwijl ik nog geen enkel bergachtig iets had beklommen met de racefiets. Mijn vuurdoop dus. Dat was dus 20 keer doodgaan op de langere steile stukken……en een rit die totaal 6 uur duurde. Voldaan werkten we een zalm-prei-pesto-pasta naar binnen om vervolgens een flink te gaan slapen. Weer fout. Het luchtbedje van Linda is toch weer lek. En dat om 24:00, snif. Gelukkig hadden we ducktape bij ons (want: ducktape fixes it all - google dat maar eens), dat plakten we rigoureus over het oude lek + plaksel heen en voilà, het luchtbedje bleef hard.

De volgende ochtend (we zitten ondertussen op dinsdag 16 juli) werden we gewekt door het vrolijk getik van regendruppels op onze tent. Verrek, dat was niet voorspeld! Wij een spoedvergadering ingelast en besloten dat we zuidelijk gingen afzakken: naar Fagernes. Daar op camping Fossen de tent opgetuigd en barbecueën maar (okay, eerst geld uitgegeven in Fagernes: handschoenen gekocht voor de Besseggentocht die nog steeds op het programma staat!).

Jammer dan, de volgende ochtend was de weersvoorspelling al weer veranderd. Dan maar een wandeltochtje in de buurt van Fagernes, waar de zon wel degelijk scheen. De plaatselijke enthousiasteling van het Touristenkantoor had ons een leuk uitkijkpunt aangeraden over Jotunheimen……en hij had gelijk. Ook in Valdres (zo heet ons gebied) is het mooi. Even 1,5 uur wandelen en je hebt een machtig mooi uitzicht. De Besseggen-wandeltocht hebben we nu en dagje opgeschoven.

Tot zover het laatste stukje vertrouwen op een stabiele weersvoorspelling: volgens de Noorse weerdienst zit de Besseggen die ochtend in de wolken en regen. Zo leek het ook vanuit ons dalletje. Dan maar ergens anders heen. Wij besloten de dag relaxed te beginnen in Fagernes - een dorpje/stadje dat (zoals vele plaatsen) zeer kalmpjes overkwam. Een mooi meer, mooi eilandje, aardige koffie en dito wortelcakeje. Dat gedaan, zijn we doorgekacheld naar Gol, maar eerst onderweg boekje gelezen bij een riviertje bij Pardis (alleen bereikbaar via een gravel-tolweg) tot het ging regenen. In Gol gestopt, maar deze plaats was zo charmeloos en hebben we dan ook zo snel mogelijk achter ons gelaten toen we ons bakje leut naar binnen hadden gewerkt. Door het Hemsedal naar ons Besseggen-vervangings-wandeltocht: Skinnegga, bij Eibudsgarden. Regen en wind - je zou er triest van worden. In het wintersportgebied van Tyin hebben we een idyllisch hutje genomen aan het grote meer. Zeer aangenaam! 's Avonds nog bewolkt en regen, de volgende ochtend blauwe lucht! Op naar Skinnegga….Not! Is er een rockfestival (Vinjerock) waardoor we niet naar Skinnegga kunnen! Het zit ons wel tegen om iets van Jotunheimen te mogen zien. Wij terug naar onze hut (die door de DNT uitgebaat wordt) en de eigenaar een uitzichtpunt-tip gevraagd. Vanuit de hut konden we een kortere wandeling doen met een prachtig uitzicht over zuid- en westjotunheimen. Aardige uitbuiter overigens. Het goede weer is aangebroken, dus wij snel weer richting het fjordengebied, dat de afgelopen week alleen maar regen gekend had. Onderweg Borgund aangedaan en gesettled in Gudvangen, aan het Nærøyfjord. We zitten op een camping met uitzicht op zeker 8 watervallen (we hebben ze nog niet geteld, want we zijn te druk met bbq-en en corona's drinken….).