Hallo Allemaal,

Ik ben net 3 daagjes terug van onze 13 daagse Annapurna trek!
Prachtig, echt genieten.

We zijn 18 maart begonnen aan onze klim naar de 5416m.
We zijn begonnen in Bessisahar, daar zijn we in de middag vertrokken opweg naar het stadje ; Bulbhule.
Het was in verhouding nog maar een klein dagje, 9 km en 4 uur. We moetsten er wel even inkomen hoor, we zaten nog maarop 800m en we hadden het al zwaar. Onze rugzakken zaten niet goed, we kregen blaren, nou een prachtige dag dus om even in het 'lopen' te komen.
Ookal was dit nog een dropje wat je met de jeep kon bereiken, het eten was al een stuk duurder dan beneden in Pokhara.

De eerste dagen waren in verhouding eigenlijk best makkelijk, we liepen vrij vlak, ja er was wel wat stijging maar omdat we nog niet heel erg hoog was waren we niet zo snel buiten adem en was het makkelijk lange stukken achter elkaar te lopen.
Het was jammer dat we in het begin vooral over grote wegen liepen, wegen van zand en steen maar waarover jeeps ook wel kwamen. Zodra we een deel van de Old Route zagen namen we die.
Alle wegen zijn in 2008 veranderd in de dus grotere jeep wegen, best zonde. Ookal waren die oude wegen een stuk langer en een stuk vermoeiender, ze waren een stuk mooier en dat is natuurlijk waar we de tocht uiteindelijk voor liepen, en niet voor de snelheid waarmee we liepen.

De dorpjes waren eigenlijk allemaal best klein, alleen vol met lodges en hotels. We hadden dus een ruime keuze qua slaap plaats. Voor een kamer betaalde we 1 euro voor 2 personen, maar dan nog het eten..
Dat eindigde in totaal vaak op 4.50 euro p.p. Dat klinkt in Nederlandse prijzen natuurlijk als niks, maar als je na gaat dat we hier beneden voor 1.50 p.p. eten is dat best een verschil.

Vanaf de 3000m kregen Rens en ik het wat zwaarder. Onze ademhaling was zwaarder, we kregen wat last van hoofdpijn door de hoogte dus we liepen wat langzamer dan dat we eerder deden.
Maar als je nagaat, we liepen vergeleken anderen niet langzaam, en die hadden vaak een porter (drager) dus trots mochten we wel zijn !
Hoe hoger we kwamen hoe kouder het werd, we hadden ons eigenlijk niet echt voorbereid op koud weer, in Pokhara hadden ze ons gezegt dat het op de berg 10 c ongeveer zou zijn, dus wij dachten prima dan is een softshel wel genoeg! NOT. 'Snachts vroor het een paar graden onder 0, bij het avond eten zat ik vaak met mijn slaapzak om mij heen. We besloten dus om wat warmere kleren te kopen omdat we de pas anders niet zouden bereiken denk ik haha. Handschoenen, muts, sjaal en een fleece jas hebben we nog in de bergen gekocht, kun je na gaan hoe slecht wij voorbereid waren.

De dagen werden eigenlijk steeeds langer, gemiddeld liepen we nu 15 km per dag, berg op berg af. De ene dag langer dan de andere, soms liepen we deze afstand met gemak in 4 uurtjes soms deden we daar meer dan 8 uur over.
Het was zo'n prachtig uitzicht, vanaf boven op de berg kon je recht in die Annapurna vallei kijken, zo mooi groen en die wilde rievier die tussen de bergen door stroomde. Maar het meest bijzondere wat we op onze trek gezien hebben is de Snow Leopard, het was dan wel van een beste afstand, ik denk zo'n 200 m? Aan de andere kant van de rivier maar het is zo ontzettend bijzonder om zo'n beest te zien, er zijn locals die ze zelfs nog nooit gezien hebben (:

Op de 3500M, in Manang zijn we een extra dag wezen aclimatiseren, we hebben daar een (ik denk) overdreven uitleg gekregen over hoogte ziekte en de gevaren er van. Ik weet niet hoor, maar ze waren er allemaal zo panisch over en Rense en ik hebben er eigenlijk niet echt last van gehad, we zijn ook niemand tegen gekomen die er wel last van had dus ik weet niet precies hoe dat zit maar zo bang hoeven we er volgensmij niet voor te zijn,.

Na Manag werd het serieeus lastiger om te ademen. We moesten veel meer stil staan en de kou werd ook wel echt serieus. We hebben zelfs sneeuw zien vallen.
In Thorong Phedi, dit was de laatste stop voordat we de pas over gingen, vroor het echt wel rond de 10 graden onder 0 in de nacht.
Het was dan ook erg koud toen we om 4 uur in de ochtend onze wekker gezet hadden om optijd op de pas te zijn.
Het was grappig om te zien dat Rense dit keer wel in een keer zijn bed uit kon komen, de wekker ging en hij stond naast zijn bed. Alle andere ochtenden was dat wel anders, ik was vaak al klaar met pakken terwijl hij pas net zijn bed uit kwam. Ik denk dat hij er zin in had, haha het was dan ook wel ons doel, de pas was ons doel van de hele trek geweest. De natuur natuurlijk ook maar uiteindlijk loop je voor die pas.

We zijn om 5 uur begonnen met naar de pas te lopen, het was nog donker toen we begonnnen, dus we liepen met zaklampen de berg op.
We waren niet eens de vroegste, voor ons, hoog op de berg zagen we nog meer lichtjes lopen.
De loop naar de tocht duurde voor ons 4 uur, om 9 uur waren we aangekomen op de top, daar stonden een aantal Nederlarnders die we ontmoet hadden al op ons te wachten, lachen, direct foto's maken natuurlijk. Achteraf hoorde we dat we de top best snel bereikt hadden, er waren veel groepen die om 5 uur vertrokken waren die pas rond 11 - 12 uur op de top waren. Die liepen alleen wel wat sneller terug naar beneden, dat was voor ons een probleem.. Daar hebben wij 3.5 uur overgedaan inplaats van de gemiddelde 1 uur ;p naar beneden lopen ligt mij helemaal niet, zere bovenbenen en knieen, dan loop ik toch liever om hoog !

Ons doel van die dag was Mucktinath, 1600 meter lager dan de topp dat was dus nog best een langewe wandeling naar beneden. Daar aangekomen lagen we direct plat. We wisten dat vanaf daar de mogelijkheid er was om met de jeep terug te gaan naar Pokhara, we hadden ons doel bereikt en ze waren bij deze weg vooral bezig met een grote jeep road dus we overwogen om met de jeep terug te gaan. Eigenlijk hadden we die avond besloten om nog 2 dagen door telopen naar Jomson en dan verder terug te gaan met de jeep, maar in de ochtend zagen we een duidelijke rode kring om mijn teken beet uit Chitwan zitten, ik heb de Nederlanders gevraagt wat die er van dachten en die zeiden dat ze me wel aan raden naar een ziekenhuis te gaan. Daar gingen de plannen voor het lopen, we besloten met de jeep naar Pokhara te gaan. Dit duurde 2 dagen ! Dat hadden we ook niet verwacht omdat het eigenlijk maar een kleine afstand in kilometers is, maar door de bergen duurde het zo lang.

Aangekomen in Pokhara zijn we naar het ziekenhuis gegaan, daar heb ik verteld dat ik door een teek gebeten was en dat er een rode kring om heen kwam, het eerst wat ze vroegen ' A tick, thats? The little insect? ' Eh ja heel goed dokter, goed van jou, bravo ?
Nou hij had er geen zak verstand volgensmij, is het niet gewoon een muggenbeet? vroeg die ook nog, nou nee het is dus echt een teek. Ik denk niet dat hij iets wist van die ziekte van lyme want het leek niet echt alsof hij er iets van snapte waarom ik in het ziekenhuis was.
Ik heb het onze geweldige thuis dokter, Bert gevraagd met een foto er bij en die zei direct dat ik wel aan de antibiotica moest en dat het best wel lyme kon zijn. Ik vind dat ze die mensen hier wel wat meer mogen leren over de ziekte van lyme.

Eergisteren, gisteren en vandaag een lekker lui dagje. We zien nog even wanneer we naar Kathmandu terug gaan, het is inelkgeval zeker dat we 9 april terug naar Delhi vliegen en dan rond de 12e door gaan naar Bangkok Thailand!

Nienke