Hola!

Hoe is het in Nl met jullie? Heeft de herfst al toegeslagen of zijn jullie nog ff bespaard gebleven. Ik moet je heel eerlijk zeggen dat ik het nieuws totaal niet meer hebt gevolgd. Ook niet van Curaçao hoor. I know, shame on me. Maar sinds we besloten hadden weg te gaan heb ik elke dag het nieuws hier op Curaçao bijgehouden, ik ben het nu eigenlijk even zat. Ik heb er even voor gekozen om alleen de informatie tot me te nemen waar ik zelf voor kies! Het is een beetje sec, maar t bevalt me prima.

We hebben die rommelbak gelukkig kunnen inruilen voor een betere. Stel je er niet teveel bij voor hoor. Het is gewoon een simpele witte Kia uit 'het jaar van toen'. Maarrrrrr hij rijd. En daar gaat het om.

Vanaf vorige week tot nu, voelen ons al iets meer thuis (Ishai helemaal). We kennen de weg intussen beter. En weten nu als we op de kaart kijken waar wat ongeveer in de praktijk moet liggen (scheelt een hoop).We weten dankzij mijn tantes waar we de diverse boodschappen het beste kunnen halen. En we weten nu ook dat we geen pakketjes meer uit NL via Swiss Port (luchtpost) willen ontvangen.

Mijn moeder had een pakketje via de luchtpost gestuurd. Met 'belangrijke' spullen die ik vergeten was. Tegen haar zeiden ze in Nl, dat het max. 3 dagen zou duren. Het heeft min. een week geduurd voordat we bericht kregen, dat het pakketje er was.Iedereen die Curaçao goed kent heeft ons gewaarschuwd dat we voor veel dingen op t eiland geduld moeten gaan leren hebben. Dit is er dus een van.

Lees: Ik kom bij de luchthaven aan, sectie cargo luchtvracht. Ga naar binnen in een vrij kleine ruimte ( t was niet druk maar rustig) dus ik dacht ff pakketje halen en weg. Niet dus. Ik moest eerst een nummer trekken. (dat is nog normaal) vervolgens zit er een security op de wachtbank iets te eten en tv te kijken. En is 1,5 persoon achter de twee loketten aan t werk? Één aan het werk en de ander privé gesprekken aan het voeren aan de telefoon. Iedereen heeft hier zn eigen taken. Werk overnemen, ff snel iets afmaken voor je collega kennen ze NIET!

In de wachtkamer hangt dus een tv maar ook een beveiligingscamera. Ik vroeg me eerst nog af waarom. Want er zit toch glas tussen het personeel en de klant…Nadat ik een stuk of 3 interviews in het Papiaments had gezien op een of andere lokale zender (Gino met Nael in de auto zat te wachten) werd ik geholpen. Ik moest mn naam doorgeven en weer wachten. Na 25 min werd ik geroepen. Met het verhaal dat ik naar de overkant kon lopen en straks weer terug moest komen. Ik was mentaal voorbereid dus ik had nog geduld. Ik liep naar de overkant, moest daar ook weer ff wachten en moest toen 18Naf betalen voor bezichtiging? What the f*ck? Een verveelde en autoritaire douanier doorzocht het pakketje. Hij maakte het open en zei: "Ok ik heb geconstateerd dat je geen invoerrechten hoeft te betalen, je mag nu weer naar dat kantoor, zij gaan bepalen wat je verder moet betalen, dan ga je met dat betalingsbewijs weer naar de overkant, daar geven ze je een stempel. En dan kom je, je pakketje ophalen."

HUH??? Ik was ff stil. Ik wilde eigenlijk van alles vragen, maar dacht 'laat maar'. Terug in die wachtkamer moest ik dus wéér, ik weet niet hoe lang wachten. En toen werd m'n geduld echt wel even op de proef gesteld. Ik wilde gewoon hard tegen iets aan slaan. Pas toen begreep ik waarom die camera daar hing. Ik was niet de enige. Er was een man al 2 uur eerder bezig dan ik om zn pakketje mee te krijgen.

Nou om dit ellenlange verhaal kort te maken: toen ik het pakketje mee kreeg was ik 60 Naf armer, 1,5 uur verder en toch hadden we het gevoel dat we lot uit de loterij hadden gewonnen….

De volgende dag ging ik naar 'Kransi': burgerlijke stand. Om mn papieren te regelen voor mn inschrijving. Maar die details laat ik nu maar even achterwegen ;) Ik kan je wel verklappen: ook daar moet je een tasje geduld meenemen.

Maar uiteindelijk weegt tot nu toe niets op tegen het gevoel van vrijheid dat ik hier krijg!

Het begint al, al je 's ochtends de deur uit gaat. Alles is nog zo lekker schemerig, winderig en toch al een heerlijke temperatuur. Ramen open, radio aan en rijden…"Goodmoring Curaçao!"

Ik heb sprak last met een moeder van een kindje uit Ishai's klas. Zij is er nu 10 maanden met haar gezin. En vertelde dat alles wat ze hier nodig heeft bestaat uit een auto, inkomen en een huis, meer niet. Ik denk wel dat ik begreep wat ze bedoelde. Je neemt met zoveel minder genoegen, omdat je er veel voor terug krijgt. In Nederland worden we gek als het zonnetje schijnt. Zelfs in de lente bij 16 graden zie je mensen al met slippers en korte broeken lopen. Iedereen verlangt naar zon en hier is dat gratis. Geen drukke opstoppingen op weg naar t strand, want ook dan heerst de mentaliteit; als we vandaag niet gaan, gaan we morgen toch. Het is er morgen ook nog. Dus, lekker easy en geen gezeur.

Het is niet zo dat mensen hier niets doen. Heel veel mensen werken gewoon. Hier op Curaçao is het uiterlijk vertoon belangrijk. En daar moet ook voor betaald worden. Vrouwen lopen er verzorgd bij. Ok, over smaak valt niet te twisten maar het gezegde 'als mijn haar maar goed zit' is hoogstwaarschijnlijk hier ontstaan.Hoe al die vrouwen het iedere dag weer voor elkaar krijgen in dit weer, is mij een raadsel…

Wat ons ook opvalt is dat er heel veel nieuwe auto's, jeeps en suv's op de weg rijden. Ons Golfje is hier straks een oldtimer.

En o ja weet je wat pas heerlijk is? Geen PARKEERGELD! Alleen daardoor ben ik al een stuk rustiger. Weg met dat opgejaagde gedoe. Natuurlijk hier heb je ook wel plekken waar je moet betalen, maar dan 1 Naf per uur. In plaats van 4 euro. En in een supermarkt, geen gedoe met muntjes voor je winkelwagen en het is super heerlijk, dat bij de meeste supermarkten je boodschappen voor je worden ingepakt en in je auto worden gelegd door inpakkers. Die geef je dan natuurlijk wel fooi, maar geloof me, met veel plezier.

Het zijn de simpele dingen die al veel verschil kunnen maken. Daar kunnen ze daar in NL nog veel van leren.

Ishai en Nael zijn de hele dag vrolijk. Als we's ochtends naar school rijden begint t al. "lekker zonnetje hé mama." Hij zit op een protestantse school (Curaçao is een vrij christelijk eiland) . Hij zong vandaag uit volle borst de hele avond een lied dat ging zo: " Wij danken u voor deze nieuwe dag, wij danken u voor ons eten en drinken. Amen."

En wij zijn ook erg dankbaar! ;)

x

BTW: als jullie foto's willen delen of iets anders? Kan dat ook via ons message board bovenaan. Voor privé berichtjes: die houden we maar lekker via mail. Trouwens ik probeerde voor de 2e x foto's en video's up te loaden. Maar het gaat niet :(

Ik blijf proberen, dus ze komen echtttt!