Zo ga er maar even goed voor zitten, want we hebben weer heel wat te vertellen!

Het begon allemaal met de busreis van Luang Prabang naar Luang Nam Tha. We zaten met nog 2 andere westerlingen (Tony en Heather, uit Costa Rica en Engeland) in de local bus. De busrit duurde 9 uur dus we hadden lang genoeg de tijd om elkaar te leren kennen. Zij vertelden ons dat ze iemand in Luang Prabang hadden ontmoet die voor leraar aan het studeren was en zodra hij klaar was zou hij weer terug gaan naar zijn geboortedorpje Ban Phong. Dat is een dorpje waar geen auto's kunnen komen en de enige manier om er te komen is een 6 uur durende tocht door de jungle. Hij vroeg aan Tony en Heather of zij misschien schoolspullen wilden brengen naar Ban Phong, omdat het dorp best arm is. Nou dat wilden ze wel natuurlijk!

Toen we eindelijk aankwamen in Luang Nam Tha, zijn we samen wat gaan eten en vroegen Tony en Heather of we het misschien leuk vonden om met ze mee te gaan. Daar hebben we niet lang over na gedacht en ja gezegd! De volgende dag vertrokken we direct naar Nalae (3 uur lange rit over een hobbelige zandweg met een open pickup met bankjes erin, verschrikkelijk). Daar hebben we nog een nachtje lekker geslapen, Leon en Tony hebben nog even gevoetbalt met de locale jongens en de volgende dag vertrokken we vroeg. We wilden geen gids, want Tony had het veel vaker gedaan en had ook de nodige spullen bij zich voor als we zouden verdwalen en moeten overnachten in de jungle. Het lopen ging goed, het was wel heel zwaar, want het was super warm en de paden smal en modderig en we moesten vaak bergopwaards. Na een paar keer verkeerd gelopen te hebben kwamen we 's avonds bij een dorpje aan. (We wilden eerst overnachten in de jungle maar toen kwamen we mensen tegen en bleek het dat we vlak bij een dorpje waren). We hebben er trouwens geen 6uur over gedaan, maar de hele dag;) Met handen en voeten probeerden we duidelijk te maken dat we graag ergens wilden blijven slapen. Ze begrepen ons en maakten direct een kampvuurtje voor ons klaar met bankjes eromheen en iemand anders was bezig om dunne matrassen neer te leggen en klamboe's op te hangen in een van de klaslokalen. Inmiddels hadden alle kinderen van het dorp zich om ons heen verzameld, om ons eens aandachtig te bekijken. We hebben nog even een tijdje om het kampvuur gezeten met de kinderen en een paar leraren van de school en toen was het tijd om naar bed te gaan, want de volgende dag moesten we weer vroeg op om door te lopen naar Ban Phong.

We werden 's ochtends erg vroeg wakker door de zon en de dieren die rondliepen. We hebben met de leraren ontbeten, en omdat ze zo aardig voor ons waren hebben we een paar schoolspullen aan ze gegeven. Een van de leraren maakte ons duidelijk dat hij Ban Pong zou aanwijzen, dus wij liepen met al onze spullen met hem mee en hij stopte ineens bij een kaart van het dorpje, bleek dat we al de hele tijd in Ban Pong waren zonder dat we dat wisten! Dus wij weer terug naar de school om de rest van de schoolspullen te geven. Ze waren er heel blij mee en vroegen of we nog wat langer wilden blijven, tuurlijk!

De leraren nodigden ons uit voor een soort drankspelletje (inmiddels 9uur 's ochtends), zie foto's! Na een tijdje hadden Heather en Heleen genoeg van de rijstwiskey dus gingen wij de meisjes helpen met knutselen (zie foto's). De leraren maakten ons duidelijk dat we met ze mee moesten komen naar een hutje met kussens. Hier hielden ze een ceremonie kregen we allemaal witte armbandjes, deze zijn goed voor je ziel. Daarna hebben we nog met ze gegeten en toen was het alweer tijd om te gaan, want we moesten ook nog weer terug lopen. We kregen een handgemaakte tas en theepot mee als aandenken en met vol goede moet gingen we weer op pad!

Het ging een hele tijd goed met lopen tot we op een pad terecht kwamen wat eigenlijk alleen voor waterbuffelo's was bedoeld, kwamen we later achter. Dit was ontzettend zwaar omdat we dwars door de modder liepen, recht bij een berg omhoog, met allemaal bloedzuigers om ons heen. De bloedzuigers probeerden steeds bij je schoenen omhoog te lopen zodra je stil stond, dus we moesten blijven doorlopen. (Ik (Heleen) ben nog nooit zo gemotiveerd geweest om bij een berg omhoog te rennen). Gelukkig kwamen we uiteindelijk boven waar de grond droog was, dus geen bloedzuigers meer. Al snel vonden we het goede pad weer terug en net optijd, voor het donker werd, kwamen we weer in Nalae aan.

Ondertussen wist het hele dorp dat wij naar Ban Phong waren geweest en nodigde de directeur van de school ons uit om bij hem te eten. Tijdens het eten vroeg hij ons of we de volgende dag engelse les wilden geven op zijn school, natuurlijk wilden we dat! De volgende dag moesten we alweer om half 7 op staan, helemaal gebroken. We hebben ontbeten bij de directeur, en hij vond het leuk om ons een wedstrijd te laten zien van een sport die veel in Azie wordt beoefend (zie foto's). Hierna gingen we naar school, dachten we een jaar van school af te zijn, maar nee hoor.. Tony is een engelse leraar dus hij had vooral het woord, gelukkig, maar de kinderen vonden het prachtig dat wij ze les gaven! Die avond hebben we nog even een potje jouer de bouls gespeeld met de locals en zijn toen vroeg op bed gegaan.

De volgende dag zijn we van Nalae weer terug gegaan naar Luang Nam Tha. Inmiddels zijn we alweer in Mong Khiaw, morgen gaan we met de boot naar Muang Ngoi. Hier blijven we nog een dagje en dan gaan we alweer op naar Vietnam. In Vietnam blijven we waarschijnlijk een maand, maar niets is zeker!

Dikke kus