Udon Thani 03-08-12

We zijn weer in Thailand! Het land waar er fatsoenlijke WIFI bestaat! Bereid je maar voor op een flinke lap tekst, er is weer een hoop gebeurd.

Pai-Chiang Mai 26 juli 2012
Vandaag weer een reisdag, van Pai naar Chiang Khong. Dus opnieuw vroeg opgestaan (het voelt nog steeds als vakantie hoor!) en op naar het busstation. Het zit ons helaas weer niet mee, de bus van negen uur blijkt vol te zitten. Dan maar een uurtje later. Uitgebreid geontbijt en ons, al lichtelijk groen bij het idee, in een minibus gevouwen. Met al die bochten is het moeilijk niet misselijk te worden. Maar goed, we hebben het (kotsvrij) overleeft. Toch is het niet echt onze dag. We hebben een overstap in Chiang Mai, waar we de bus zouden kunnen nemen naar Chiang Khong. Opnieuw, vol... Dan maar de volgende dag. Dus terug gelopen naar het straatje van ons vorige guesthouse en hier een nieuw leuk plekje uitgezocht. 's Avonds nog maar een keer genoten van de Night Bazaar, terug gedanst tussen de kakkerlakken en heerlijk ons bedje ingekropen.

Chiang Mai-Chiang Khong 27 juli 2012
Poging nummer twee; op naar Chiang Khong! De bus genomen van negen uur 's ochtends, deze keer gereserveerd, en gewoon blijven zitten tot je in Chiang Khong bent. Makkelijker kan niet. Na uurtje of vijf van het prachtige uitzicht genoten te hebben, kwamen we aan op de plek van bestemming. Een schattig klein guesthouse aan de Mekhong gevonden, waar ze zo blij waren dat wij daar wilden slapen dat ze ons al korting gaven voor we iets hadden gezegt. Tja, daar zitten wij niet mee!

Chiang Khong bestaat uit één lange straat, dus verdwalen kon niet. Nog even lekker gegeten, uitgezocht hoe we de volgende dag de grens konden oversteken en lekker naar bed gegaan. Toen kwamen we erachter waar de korting voor was. Het was een guesthouse/karaoke-gelegenheid. Ach, hebben we dat ook weer eens meegemaakt...

Chiang Khong-Pak Beng 28 juli 2012
Vandaag gaan we de grens over naar Laos. Dus alles weer ingepakt en paspoorten bij de hand, tijd voor meer stempels! Eerst staken we de Mekhong over met een klein bootje, waarna we onze geliefde Bath (het Thaise geld) om moesten ruilen voor dollars, om vervolgens weer een pinautomaat te zoeken voor Kip (het geld van Laos). Hierna onze paspoorten goed vol laten stempelen en op naar de slowboat. Met deze boot gaan we twee dagen over de Mekhong varen.

De eerste dag een overnachting in Pak Beng, de tweede dag aankomst in Luang Prabang. Nou lieve kijkbuiskinderen, ga er maar even goed voor zitten. Hier komt het spannendste verhaal tot nu toe...
We namen een tuk-tuk naar de haven, zochten een plekje op de overvolle slowboat en maakten ons klaar voor een lange tocht. Ons was verteld dat we twee dagen op houten bankjes moesten zitten, dus toen we oude autostoelen zagen waren we aangenaam verrast. Met veel rook en herrie startte de boot en we konden vrijwel direct genieten van een prachtig uitzicht.

Bergen om ons heen, kleine houten hutjes van de locals, andere overvolle boten, dichte jungle, elektiriciteitskabels... Wacht. Elektriciteitskabels? Dat dacht onze kapitein waarschijnlijk ook. Door de te sterke stroming was het niet mogelijk om de overhangende kabel te ontwijken. De kapitein heeft nog geprobeerd de kabel met een bamboestok over de boor heen te tillen, maar dit was tevergeefs. De kabel haakte vast aan de stuurhut op de voorkant van de boot. Een enorm krakend geluid en veel hout dat door de lucht vloog. Springen we nu of wachten we tot de boot onder water staat? Er ontstond algehele paniek toen een gillende Thaise moeder haar kinderen in veiligheid probeerde te brengen en naar de achterkant van de boot rende. Moeten wij ook? Terwijl iedereen die voorop het dek stond zichzelf in veiligheid bracht, krabbelde de kapitein weer op en ging weer aan het roer staan (dit was het enige dat overwas...). Omdat de stuurhut iets boven de rest van de boot uitstak, tilde dit de kabel genoeg op om over de rest van de boot heen te glijden. Oké, wat nu? Is iedereen nog aan boord? Zijn er mensen geraakt? Wonder boven wonder waren er maar twee mensen lichtgewond geraakt en was alleen de stuurhut van de boot afgetrokken.

En dan zijn we pas een uur onderweg. Hmmmmmm... Toen de schrik een beetje gezakt was kwamen er een paar kerels aan boord met hamers, tape en tie-wrapjes. Niet dat het hielp, maar het idee was leuk.

Ondanks dat het stuur niet helemaal goed meer werkte, wat betekende dat we om de zoveel tijd een rondje draaiden, zijn we die avond droog en wel aangekomen in Pak Beng. Snel een guesthouse gezocht en maar niet al teveel aan morgen gedacht.

Pak Beng-Luang Prabang 29 juli 2012
Oké, daar gaan we weer. Hoe groot is de kans dat dit nog een keer gebeurd? Dat bedoel ik, gewoon gaan met die banaan. Dusssss, een plekje achterin maar weer? Wat wel erg dapper was, is dat de vrouw die de vorige dag in haar gezicht geraakt was door het hout, voorin de boot zat. Hadden wij niet gedaan! Dit was trouwens weer een nieuwe boot, die andere moest een klein beetje heel erg gemaakt worden. Deze keer een rustige tocht. Iedereen was nog wel een beetje wiebelig, dus elke keer als er een draaikolkje of boomstam langskwam hield iedereen zijn adem in. Maar, niks gebeurd. Deze keer iets meer van het uitzicht genoten, de bergen waren overweldigend mooi!

Om vier uur kwamen we aan in Luang Prabang. Veel vroeger dan gepland, dus eer iedereen doorhad dat we er waren zaten we al een half uur in een aangemeerde boot. Snel van dat ding af! Tassen weer terug opgeslingerd en op zoek naar een guesthouse. Onderweg kwamen we een Canadees tegen, die ons wel even wilde helpen een guesthouse te vinden. Top! Hij had sinds kort een Nederlandse reisgenoot en vond ons volk wel gezellig. Gewoon naar links, zei hij. Koppige Hollanders die wij zijn, gaan we uiteraard naar rechts. Hier hadden we al iets gezien. Maar het was lief dat hij ons wilde helpen en altijd leuk om nieuwe mensen te ontmoeten. 's Avonds nog naar een kleine nachtmarkt, sandwiches gegeten (dat is haast het enige eten hier en het is niet normaal lekker!) en snel naar bed.

Luang Prabang 30 juli 2012
Ontbijt: sandwiches! Wat een leven zeg... En weet je wat ze hier ook verkopen? Cakejes! Dat kun je toch niet laten liggen?! Nee. Dus wij uitgebreid alle cakejes met elkaar vergeleken en een met chocola en een met appel meegenomen. Willen we net weglopen, horen we ineens "Amersfoort!". Wie zit daar te ontbijten? Arjen, een van de Nederlanders/Amersfoorters van de fietstocht in Sukhothai. Kleine wereld hè! Dus wij aangeschoven en verhalen uitgewisseld van onze reis zover. Hij vertelde ons wat hij allemaal had gedaan, wij vertelden ons bootavontuur (we moesten het toch even kwijt) en tussen neus en lippen door vertelde hij dat hij nu samen reist met een Canadees. Een Canadees? Toch niet die van... Ja hoor! De Canadees die wij die dag daarvoor hebben ontmoet. Een nòg kleinere wereld... Afgesproken om 's avonds met ze vieren ergens te gaan eten en met de cakejes onder de arm opweg gegaan naar de Heilige Berg. Ja hoor, wie zitten daar op een terrasje? Een Duits stelletje dat we ontmoet hebben tijdens de Jungletocht. Ook weer uitgebreid verhalen uitgewisseld en toen toch echt aan onze tocht naar boven begonnen. Daar aangekomen troffen we een kleine tempel aan en verschillende buddha beelden.

En natuurlijk een prachtig uitzicht over heel Luang Prabang.

Oja, en kleine katjes.

Heel rustig aan weer naar beneden gelopen, het is ook veel te warm om een berg te beklimmen! Snel terug naar het guesthouse, snel terug naar de douche. Even geskyped met het thuisfront. Met de slechtste WIFI verbinding ooit geprobeerd uit te leggen wat er op de boot was gebeurd, na een tijdje maar opgegeven en het verhaal getypt. Werkt ook. Hierna terug naar de markt om onze nieuwe, oude vrienden te ontmoeten. Samen een gezellig eettentje opgezocht en uitgebreid gegeten. Ook hier vinden ze het geen probleem om de gerechten na elkaar te laten komen. Dus toen de eerste klaar was met eten, kwam het laatste gerecht eraan. Ach, dan heb je wel genoeg tijd om bij te kletsen.

Ook deze avond weer naar de nacht markt, ja dat vinden wij leuk ja, en voor de zekerheid deze keer alvast een bus geboekt naar Vang Vieng. Toevallig gingen Arjen en Graham (de Canadees) ook daarheen, dus gezellig dezelfde bus geboekt. Nog even genoten van Luang Prabang in het donker, snel de tassen ingepakt en we zijn weer overal klaar voor.

Om jullie en onszelf niet te vermoeien met al te veel tekst, komt het vervolg hier zo snel mogelijk achteraan. Lang leve Thaise WIFI!

Liefs Esmee en Veerle